# कादंबरी – ती सध्या काय करते? भाग – 27

Written by

‘ती’ सध्या काय करते ? भाग – 27 ©®: नीलिमा देशपांडे

भाग 26 लिंक :

https://www.facebook.com/581606972323826/posts/823654594785728/

पूर्वार्ध भाग 26 :

मागील भागात आपण पहिल की ती त्याच्या सोबत बाळाला घेवून एक दिवसासाठी जाते.कामे उरकून पुण्याहून परत येताना त्याच्या गाडीला अपघात होतो.

भाग 27 :

खुप प्रयत्न करुनही शेवटी त्याची कार समोर मधेच उभ्या ट्रक वर जोरात आदळते. हे सार काही इतक्या क्षणार्धात झालं की काही समजण्याच्या आत आणि तिला सावध करण्याआधी तो स्टीयरिंग कडे हिसका बसून झुकला गेला.

ती सीट खालीच्या लेगस्पेस मधे फेकली गेली आणि तिच्या मांडी वरुन लेकरू वर उडाले. त्याच्या डोळ्यांत वेदना उमटली पण सावरत त्याने आधी लेकरू झेलून घेतलं.

त्याने रडणाऱ्या लेकराला जवळ घेत पाहिलं… कपाळाला टेंगूळ आले होते आणि नाकाला खरचटलेल होते.

जोरात आवाज झाल्याने आणि असे आपटले गेल्याने घाबरुन बाळ रडू लागले.

तो प्रचंड मोठा आवाज एकून आसपासचे आणि हॉटेलच्या आतील लोक बाहेर धावतच कार जवळ आले. समोरचा भाग चकनाचूर झालेली कार पाहून सगळे हादरले पण त्याला आणि त्याच्या हातात असलेल्या लहान मुलांला सुखरुप पाहून आनंदी झाले.

त्यांनी लेकराला शांत करण्यासाठी एका कडे सोपवले. ती अजुनही गाडीच्या डैश बोर्ड आणि सीट मधे असलेल्या लेग स्पेस मधे अडकून पडलेली आहे कळताच सगळ्यानी मदत करत तिला बाहेर काढले.

वरवर पाहता जखमा दिसत नव्हत्या पण तिला उचलून ठेवत असताना ती जोरात ओरडली डाव्या पायाला हात लागताच. पण कळणार कसं? ती बेशुद्ध होती. तिला शुद्धीवर आणण्या साठी कुणीतरी तिला कॉफी पाजली आणि त्याला आश्चर्य वाटले, कॉफीच्या वासाने दूर पळून जाणारी ही आज मोठा कप भरून कॉफी प्यायली..!

त्याला आठवले एकदा ती म्हणाली होती, ” डोक्यावर परिणाम झाला आणि वेडी झाले तर कधी कदाचीत पीवू शकेन मी कॉफी !…. नॉर्मल असताना नाही. ”

तो क्षण होता जेंव्हा तो लग्नं बंधनात नव्हे तर तिच्या प्रेमात किती अडकला आहे हे स्पष्ट दिसून आले.

एकिकडे लेकरू आणि दुसरी कडे ती..निस्तेज,
बेशुध्द!

हॉटेलवर आणखी दोन जण होते त्यांनी हॉस्पिटल पर्यत लिफ्ट देण्याचा मोठेपणा दाखवला. रस्त्यात कुठे मोठे हॉस्पिटल नव्हते आणि ते त्यांच्या शहरातील होते, त्यामुळे
तिला लिफ्ट मिळालेल्या दुसऱ्या गाडीत ठेवताना त्याच्या डोळ्यांतून कृतद्न्यतेने अश्रूं वाहत होते.

ती वर वर ठीक आहे असं वाटलं तरी ती अजुनही बेशुद्धच होती आणि ती त्या अवस्थेत ही काही सेकंद शुद्धीवर आल्यावर एकच प्रश्न विचारत होती ” बाळ कसं आहे? आपण मागे का बसलोय? आपली गाडी कोण चालवत आहे?” पण तो काय उत्तर देतो ते ऐकण्या आधीच तिची शुद्ध हरपली जायची. परत काही वेळाने तेच प्रश्न !…आणि तिची बेशुद्धी.. हा क्रम चालू राहिला.

सगळ्या पुढच्या व्यवस्था मोबाइल फोनवर करत आणि एकिकडे बाळाला शांत करत तो देवाला प्रार्थना करीत होता…. तिला सुरक्षितरित्या हॉस्पिटल मध्ये ऍडमिट करून, मला नीट घरी नेता येऊ दे.

सगळ्या रस्त्यात ती तोच तोच प्रश्न विचारत राहीली आणि तो काळजीत पडला हिची मेमरी तर ठीक आहे ना?

नशीबाने मेमरी ठीक होती पण हॉस्पिटलमध्ये गेल्यावर समजलेल्या अनेक काळजीत टाकणाऱ्या बाबींवर
त्याने हिमतीने तोंड दिले.

तिचे कमरेचे हाड मोडले होते. डाव्या पायाला रक्ताचा पुरवठा करणारी मेन व्हेंन तुटली होती आणि खुप रक्त वाहिले होते. अपेन्डसला मार लागून ते फुटण्याच्या बेतात होते. ऑपरेशन करावं तर तीच बीपी एकदम लो झालेलं !

डॉक्टर सुद्धा निर्णय घेऊ शकत नव्हते, रिस्क घ्यावी की नाही? शेवटी त्यांनी फॉर्म वर त्याच्या सह्या घेतल्या आणि झुंजत तिला वाचवली.

“अनेक ऑपरेशन झाल्याने आणि कंबरेचे हाड मोडले असल्याने प्लास्टर करता येणार नाही, ती अंथरुणाला खिळणार आहे आणि कायम अशीच अवस्था राहणार आहे याची कल्पना आधीच देऊन डॉक्टरांनी तिला वाचवले होते. त्याच्या सह्या घेतल्या होत्या संमती साठी….हे लक्षात आलं तरीही तो धिराने उभा राहिला….

लेकरासाठी आई होऊन जगला आणि तिची सुध्हा माय होऊन त्याने तिला धीर दिला !

त्याने तिला जगवली आणि नुसती जगवली नाही तर हिंमत दिली परत ऊभं राहण्याची तिच्या पायांवर आणि आयुष्यात पण!

सव्वा वर्षाच्या बाळाला त्याने आई आणि बाप या दोघांची माया आणि प्रेम देत सांभाळल.

तिला खुप हिमतीची गरज होती ती त्याने दिली. ती पण जिद्दी होती. असं अंथरुणावर निश्चल पडून समोर त्याचे आणि लेकराचे होणारे हाल तिला बघवत नव्हते.

“नॉमल चेकअप साठी पण अम्बुलन्स मधून आडवे होऊन जायचे हे तिला पटत नव्हते. हे सगळं कधी बदलणार? मला परत कधी चालता येईल ? असा प्रश्न विचारला त्यावर तिला दुर्दैवाने फारच वाईट उत्तरं मिळाले नवशिक्या डॉक्टर कडून जो आज त्याच्या सरांचे पेशंट चेक करत होता, ते एका इमरजेंसी ऑपरेशन मधे असल्यामुळे!

तिला उत्तर मिळाले की, “तिने ते चालण वगैरे विसरुन जावं कारण ती कधीही उठून पण बसू शकणार नाही. तेंव्हा चालणे फार दूर !”

तिने “मना पासून आभारी आहे. मी असं जगण्या पेक्षा मरणं पसंत करेल…मला फक्त धीर देणारे शब्द हवे होते. पण आता मी जिद्दीने प्रयत्न करुन माझ्या पायांवर परत उभी राहिल आणि जो पर्यत स्वतःच्या बळावर एकटी चालू शकत नाही तोवर परत चेक अप साठी पण येणार नाही तुमच्या संमोर !” अस म्हंणत ती त्या त्वेशातच रडत पण मनाशी काही ठाम ठरवूनच बाहेर पडली.

लहान मुले चालायला लागली की जसे हजारदा खाली पडतात तसे ती चालत होती घरात. एका भिंती पासून रुम मधल्या दुसऱ्या टोकाला जायचे तर तिला तासभर लागायचा. कारण डाव्या पायाची तूटलेली नस ऑपरेशनमध्ये बंद केली होती म्हणून त्या पायावर खुप सूज होती. कमरचे हाड खाली वर झाल्याने तिच्या दोन्ही पायांत उंची मधे फरक पडला होता. ते खाली वर होते. शिवाय रक्त पुरवठा नसल्याने तो पाय अधू आणि कमकुवत झाला होता. दोन्ही हातात डावा पाय उचलून ती पुढे ठेवायची पण उजवा पाय उचलला की डाव्या पायावर सारा भार पडून ती खाली कोसळत असे. मग उठून ऊभं रहाणे एक दिव्य अनुभव असायचा!….

प्रयत्न चालू ठेवून ती अखेरीस उभी राहिली आणि चालू पण लागली. काही महीने लागले या सगळ्याला पण तीने करुन दाखवले. एकटीने ती मग जाऊन भेटली त्या डॉक्टरला. त्यांचे आभार मानले कारण त्यांच्या बोलण्या मुळे तिचा निर्धार वाढला होता आणि आज ती चालू शकत होती.

डॉक्टरांनी आश्चर्याने आणि अभिमानाने तिला स्वतः दारा पर्यत आणून सोडले, माफी मागितली निघताना, आणि बाहेर जमलेल्या सर्वांना शुभेच्छा द्यायला लावल्या तिला!

तो तर होताच सोबत सतत आणि म्हणून पुढेही प्रयत्न करत ती नंतर चालायला लागली. सगळी कडे फिरणे आणि अगदी लेकरा मागे पळणे सुद्धा करु शकत होती ! व्यवस्थित पणे नोकरी करत तिने घरही सांभळले.

नंतरही पुण्याला कधी जायचे असले की ‘स्माईल स्टोन’ समोर गाडी रस्त्याच्या कडेला उभी करुन ती आत जायची. थोडं थांबून मनोमन त्या रात्री मदत केलेल्या सगळ्यांचे आभार मानत आणि मिळालेल्या नव्या आयुष्याची सुरुवात ‘स्माइल स्टोन’ हॉटेल कडे बघत आणि चेहर्यावर हसू आणत “स्माईल देत नी सेल्फी घेत परत परत करत असे अनेकदा त्याच्या सोबत !!”

” लेले, ले ले….लेले बेटा सेल्फी लेले रे …..”

*** सदर कथेच्या प्रकाशनाचे व वितरणाचे सर्व हक्क फक्त
लेखीकेकडे राखीव आहेत. आपल्याला ही पोस्ट शेअर करायची झाल्यास नावासह जरूर करावी. आपला अभिप्राय हा सर्वात महत्त्वाचा ! तेव्हा कृपया लाईक सोबतच खाली दिलेल्या कमेंट बॉक्समध्ये आपले मत जरूर कळवावे.
सस्नेह नमस्कार🙏🙏

©®: नीलिमा देशपांडे

Article Categories:
प्रेम

Comments are closed.