“दिव्यत्वाची जेथ प्रचिती तेथे कर माझे जुळती”

Written by

कर्मण्येवाधिकारस्ते मा फलेषु कदाचन । मा कर्मफलहेतुर्भुर्मा ते संगोऽस्त्वकर्मणि
___—-___—__—___
आज तो अलिशान गाडीतून बायकोसह खाली उतरला.नेहमीचेच परीचयाचे गाव,जन्मभूमी, कर्मभूमी.पण अपरिचित का वाटत होती?? मनात शंकेची पाल चूकचूकली. थोरल्याने वाटण्यासाठी बोलावून घेतले होते. खुपदा मला नको आहे, आईअण्णांच्या आशीर्वादाने सगळे आहे रे मला! मलाच तुझी उतराई होऊ दे! मी सतत सांगूनही तो मानत नव्हता. सुहास हा तुमच्या मनाचा मोठेपणा आहे. पण वडिलोपार्जित जे आहे त्यात सर्वांचाच वाटा ना रे! तो म्हणत आसे. हो पण आसू दे वडीलांच्या जागी तूच आहेस आता! माझी भूमिका ठाम होती. थोरला ऐकेनाच; शेवटी यावेच लागले.
आज त्यांनी सगळ्यांनाच बोलावले होते. दोघी बहिणी पण आल्या होत्या. माहेरपण त्याही आई अण्णांच्या पाश्चात्य व्यवस्थित उपभोगायच्या. सगळे आपापल्या परीने स्थिरस्थावर होते.

कोणालाही वडीलोपार्जीत संपत्तीची हाव नसणार. हा सुहासचा अंदाज होता.

आजारपणात आईवडीलांची सेवा थोरल्यानेच केलेली नौकरी व सुट्ट्या या पेचात अडकलेलो मी नेहमी दुरच बहीणी संसारात अडकलेल्या पण कधी त्याची वाच्यता पण नाही केली.
आईवडील गावीच त्यामुळे पाहूण्यांचा राबता पण गावीच. दोघेही नवराबायको हसतमुखाने करत. कसली तक्रार ना चिडचिड. सगळं व्यवस्थित सुट्टीत चार दिवस गेलो तरी कायम वास्तव्य करावे इतकी बरदास्त. आगदी आभिमान वाटावा असा भाऊ.सगळ
कसे छान कधी कोणी वाटणी बद्दल बोलत पण नसत तसे पाहिले तर, थोरल्याचीच परिस्थिती थोडी अदातदाच शिक्षकीपेशा पगार असा कितीसा? दोन पोरी पदरात त्याही गावच्या वातावरणातच वाढल्या. योग्य वयात त्याने उजवून टाकल्या.काही हवं का?मी विचारलं कि, नाही आहे सगळ. मागेन पाहिजे तेव्हा. हे पालुपद ठरलेले. निघताना वहिनी भरभरुन भरून देणार गावचा ठेवा. प्रत्येकाची आवडनिवड तिच्यापण नसानसांत मुरलेली. शेवटी दादाची अर्धांर्गिनी बरोबर शोभत होती. शेतीभाती होती पण उत्पन्न नेहमी अर्धेच, नफ्यापेक्षा तोटाच जास्त..
कधीच मनात हा विचार आला सुध्दा नाही तो आज थोरल्याने केला होता. वडील जिवंत असताना मृत्यूपत्र बनवले होते. नंतर वादविवाद नको म्हणुन कोणालाही सुगावा न लागू देता. वडीलोपार्जीत संपत्तीची विभागणी समप्रमाणात केलेली होती.अगदी निस्वाथीँ वृत्ती चे दर्शन इथेच झाले. ‘दिव्यत्वाची जेथं प्रचिती तेथे कर माझे जुळती’ याची प्रचिती आली. मी पणा नाही. मी केले याची वाच्यता नाही. खरच आज सगळे जरी त्याला अर्पण केले तरी अपूर्णच होते.त्याच्या खांद्यावर डोकं ठेवून मनसोक्त रडून घेतले दादा आपण आता वेगळं होणार का? नाही लाडक्या ही घराची ओसरी कायम तुमच्या विसाव्या साठी हक्काची राहील फक्त कागदोपत्री लिखाण महत्वाचे आसते लेकरा! सगळे कर्तव्यं पार पाडले कोठे कसूर नको. आज मी मोकळा झालो. खुप बोलत होता, आम्ही ऐकत होतो. जेवण केली रात्री सगळ शांत. दादाचा अपार अभिमान मनी जागवत झोपलो खरा पण झोप पण रूसलेली. सगळी उलटापालट कोणाच्या मनाचा अंदाज कोणाला येत नव्हता. सकाळचा सूर्योदय भयाण शांतता घेऊन उगवला दादा अचानक अनंताच्या प्रवासाला निघून गेला. आगदी शेवटचे कर्तव्य पार पाडून…
नक्की विधात्याने काय साधले?
‘मरावे परी किर्ती रूपी ऊरावे’
खरोखरच सर्वार्थाने ही म्हण दादाला लागू होती.
‘दिव्यत्वाची जेथ प्रचिती तेथे कर माझे जुळती’
शब्द गोठले, मन अक्रोशले. घर शांत झाअले. गांव हळहळले पण सगळे पूण्य पदरी बांधून आत्मा अनंतात विलीन झाला होता.पठ्ठयाने इथे मात्र स्वार्थ साधला होता. एक तारा बनून तो आकाशात नक्कीच लूकलूकत राहणार यात तिळमात्र शंका नाही..!
जो आवडतो सर्वांना तोच आवडे देवाला…
‘खरच काम करण्याचा आपला आधिकार आपला आहे. फळाची आशा धरू नका, फक्त कर्तव्य करीत रहा.
भगवत् गीतेतील तत्वज्ञान मनावर रूजवून गेला. तो जगला तसेच व आम्हाला पण हा अमोल ठेवा पदरी टाकून गेला…यथावकाश
ऊज्वला रवींद्र राहणे

लेख काल्पनिक आहे. कोणाच्याही भावना दुखावण्याचा लेखीकेचा हेतू नाही. याची वाचकांनी नोंद घ्यावी. 🙏🙏
लेख आवडल्यास नावासहित शेअर करावा ही नम्र विनंती. 🙏 🙏
कमेंट्स बाॅक्स मध्ये कमेंट्स करायला विसरु नका.. 😀

Article Tags:
Article Categories:
मनोरंजन

प्रतिक्रिया व्यक्त करा