पालकांनो जरा सांभाळुन भाग-अंतिम

Written by

 

सम्यकने ठरवलच उद्या रविवारच्या जादा वर्गाला जेव्हा शाळेत वरदळ कमी असेल तेव्हा संधी साधुन प्रात्यक्षिक करायच. आदल्या दिवशी त्याने रात्रभर विडीओ बघीतले. सगळ निरखु निरखु बघीतल. जणु त्याचा उद्या महत्वाचा पेपर आणि त्याचा त्याने मन लावुन केलेला अभ्यास.
त्याच मन त्याच कृत्याच्याभोवती फिरक्या मारीत होत. त्या रात्री फक्त एका तासाची झोप घेतली. दिवस उगवला. रविवार जादा वर्ग. त्याच्या संगतीला त्याच्याच वर्गातील दोन मित्र ही होती. वर्ग सुरु झाला. हे तिघ वर्गात गेलेच नाही. शाळेत सगळीकडे शांतताच होती जवळपास. काही लोक होते पण बाथरुमच्या तेवढ्यात त्यातल्या त्यात मुलींच्या बाथरूमच्या आसपास कुणीच नव्हत. हे तिघ ही जादा वर्गाला बुट्टि मारुन मुलींच्या बाथरूममध्ये लपुन बसले होते. अगदीच दाराच्या आडोश्याला म्हणजे चुकूनही कोणाची नजर त्यांच्यावर पडणार नाही अश्या ठिकाणी..
तिघेही वाटेकडे डोळे दिपुन बसले होते. मनात लाडु फुटत होते. भिती होती पण आतुरताही. आपला पहिलाच प्रयत्न यशस्वी होणार की नाही याचीच चिंता त्यांना जास्ती होती.
थोडया वेळात एक मुलगी आली पण ती त्याच्या वर्गातील नव्हती. ती होती इयत्ता ४ ची विद्यार्थीनी.
एका मित्राने सम्यकला ईशारा केला,”कस करायच आपल्या वर्गातील मुलगी तर नाही”.
“Just chill”, असा ईशारा करून त्याने त्याला चुप केल.
शिकाऱ्याच्या शोधात असलेल्या शिकाऱ्याला चांगला शिकार भेटला होता. आनंदाने त्यांचे चेहरे प्रफुल्लित झाले होते.
सम्यक सोडुन ईतर दोघांचे ठोके धड धड करत सपाट्याने धावत होते. हात पाय थरथर कापत होते. पण सम्यक सारखा बाॅस पाठीशी होता म्हणून ते दोघेही निश्चिंत होते.
सम्यकने एका मित्राला ईशारा केला तेव्हा ती मुलगी आत होती. तिघे ही बाहेर निघाले एकाने main door लाॅक केल आणि बाक़ीचे दोघ तिच्या दाराच्या बाहेर उभे होते. ती जशीच बाहेर येईल तसच तिच तोंड जोरात दाबायच जेणे करुन ती आरडा ओरड करणार नाही असा सम्यकने रचलेला षड्यंत्र होता. तिने जसच दार उघडल तसच तिघ ही तिच्या अंगावर भिडले. ती खूप घाबरुन गेली. तिला काही सुचेनास झाल. फक्त ९ वर्षाचा कोहळा जीव तिला काय कळणार तिच्यासोबत काय घडताय. काही हातपाय हलवाच्या आधीच एकाने तिच तोंड दाबल. ती पुर्ण जोर लावुन स्वतःला सोडवायचा प्रयत्न करित होती पण त्या तिघांच्या बळापुढे ती हतबल झाली होती. डोळयाला धारा लागल्या होत्या. माझ्यासोबत हे काय होते आहे? माझी चूकी तरी काय ? हे मुल मला अस का करतात आहे तिच्या कोवळयामनाला काहीच कळत नव्हत.
जेमतेम मिशी फुटलेल्या तिघांनी तिला निर्वस्त्र केल. तिचा एक एक कपडा तिच्या अंगावरन काढुन फेकला व तिचे अंतर्भाग निरखुन निरखुन बघु लागले. पहिलाच प्रयत्न तो हि यशस्वी. हाती लागलेल्या संधीचा पूरेपुर फायदा त्यांना घ्यायचा होता.
आपल्याला अस नग्न का केल म्हणून ती मुलगी कावराबावरा करू लागली. सम्यकने मित्राला तिच तोंड घट्ट दाबायला लावल आणि विडीओत दाखविल्याप्रमाणे तिच्या अंतर्भागावरुन हात फिरवु लागला. जोरजोरात चाव घेवु लागला. कधी तिच्या छातीवर तर कधी खालच्या भागात. तिला कस तरी वाटु लागल.
त्याने आदल्या दिवशी विडीओच्या केलेल्या संपुर्ण अभ्यासामुळे त्याला सगळ प्रत्यक्षिक आठवण होत. अगदीच सगळ तोंड पाठ. अगदी एक एक स्टेप डोळयांसमोर होती. त्याच तिच्या अंगावरन हात फिरवुन चावुन झाल होत आता दुसऱ्याला तो प्रयोग करायचा होता. आता सम्यकने तिच तोंड दाबल आणि दुसरा मित्र तिच्या अंगावरन हात फिरवुन आंगभर चावु लागला.
तिला आता खूप त्रास होवु लागला ती तडपु लागली. त्या चिमुकल्या जीवाला कल्पना ही नव्हती की अस का घडताय. बस आपल्यावर होत असलेल्या कृत्याचा तिला त्रास होत होता. ती तिचे पाय जोरजोरात झटकत होती. पण मुल तिच्या अंगाशी खेळत होते. पण कोणालच दया येत नव्हती. त्यांना फक्त आणि फक्त तिच्या अंगाशी खेळायच होत. आळी पाळीने तिघेही तिच्या अंगाशी खेळले. आत काय सुरु आहे याची कोणालच कल्पना नव्हती. सम्यकने तिच्या गालपटात एक ठेवुन “चुप राहा” म्हंटल.
ती बिचारी छोटीसी मुलगी रडुन रडुन आगमुसून गेली होती. तिला होणारा त्रास आता वाढत चालला होता. आळीपाळीने ते तिघेही तिच्या योनीमार्गात बोट घालत होते. तिचा त्रास शिखराला गाठला होता. अविकसित भाग त्यात होणाऱ्या त्या जखमा ती हुंदके देवुन देवुन रडत होती. तिच्या आरडा ओरडावर आवर घालण मुश्किल होत होत. कोणी यायच्या आधी सम्यकने पॅंट काढला आणि तिच्या अंगावर झोपला. त्याच्या भाराने ती खूप जोरात ओरडली. ती एवढ्या जोरात ओरडली की ते तिघे ही घाबरून गेले. सम्यकने लगेच कपडे घातले आणि बाथरूम बाहेरन बंद करून वाट जिकडे जाईल त्या दिशेला पळाले. जे करायच ते त्यांनी करून तर घेतल पण या पुढे जे होणार त्या भितीने ते सुसाट पळाले. दोघे मित्र चुपचाप आपआपल्या घरी गेले पण सम्यक या घटनेचा मास्टर माइंड तो शाळेच्या जवळ असलेल्या बागीच्यात एका मोठया झाडावर जावुन बसला. त्या झाडावर बसुनच त्याने तो कट रचला होता.
तिकडे ती मुलगी खूप वेळची परत आली नाही म्हणून तिच्या मैत्रीनी तिला शोधत शोधत गेल्या तर बाथरुम बाहेरन लावल होत ती आत रडत होती. त्यांना तिच्या रडण्याचा आवाज आला त्यानी पटकण दार उघडल तर ती नग्न अवस्थेत खाली पडलेली होती. वेदनेमुळे तिला उठताच येत नव्हत. तिच्या मैत्रीनी खूप घाबरल्या लगेच सरांना बोलावुन आणल. तिला या अवस्थेत बघुन सगळेच चिंताग्रस्त झाले. सर ताबोडतोब आले आणि इतर शिक्षकांना ही निरोप दिला. प्राचार्यांना कळवण्यात आले. तिची अवस्था बघुन सगळयांना कळल होत तिच्या सोबत काही तरी खूप वाईट घडलाय. तिच्या कोवळया शरीरावर असाहय ज़खमा झाल्या होत्या पाय ही हलवण शक्य नव्हत. तिला first Aid देवुन तिच्या पालकांना ताबडतोब बोलावण्यात आले. आज कोणकोणत्या वर्गाची जादा शिकवणी होती याची लागलीच चौकशी करण्यात आली. वर्गातील प्रत्येक मुला मुलींची वैयक्तिक चौकशी करण्यात आली. चौकशी दरम्यान बऱ्याच मुलींनी सम्यक आणि त्याच्या मित्राची कृत्ये सांगीतली. तो कसा बाथरूम ज़वळ उभा राहुन टिंगल बाज़ी करायचा याची माहिती त्याच्याच वर्गातील मुलींनी दिली शिवाय त्यांनी त्याच्या विरुद्ध केलेल्या तक्रारीबद्दल ही सांगीतले. वर्गातील इतर मुलांना घाबरवुन धमकवुन शिक्षकांनी सम्यक काय काय करायचा आणि कसा कसा करायचा याची सविस्तर माहिती काढुन घेतली.
ईकडे मुलीची अवस्था बघुन तिचे पालक हादरले. तिला काळजाला लावुन ते ढसाढसा रडु लागले. ती काहीच सांगण्याच्या बोलण्याच्या अवस्थेत नव्हती. ते दोघेही खूप चिडले होते. काय झाल? कस झाल? कुणालाच माहिती नव्हत. त्यांनी लगेच पोलिसांना कळवायची विनंती केली पण प्राचार्यांनी त्यांचे हातपाय जोडुन विनवणी केली. हि बातमी बाहेर लीक नको व्हायला हवी नाही तर आमच्या शाळेला बट्टा लागेल म्हणून त्यांनी मुलीच्या पालकांना शांत केले आणि सम्यकच्या पालकांना लागलीच बोलावुन घेतल. मुलीला आई बरोबर घरी पाठवल आणि तिचे बाबा सम्यकच्या पालकाची प्रतीक्षा करीत थांबले. आपली सगळीच महत्वाची काम सोडुन दोघेही धावतपळत आलेत. सकाळी सभ्य मुलाप्रमाणे शाळेला निघालेल्या आणि एवढ्या लाडाने वाढवलेल्या मुलाला काही झाल तर नाही म्हणून ते लगबगीने पोहोचले. आल्या आल्या आरडा ओरडा करू लागले. प्राचार्यांनी त्यांना झालेल्या कृत्याची सविस्तर माहिती दिली. त्यांना विश्वासच बसेना. ते प्राचार्यांवरच खवळु लागले.
“आम्ही जन्मजात रईस. आमचा मुलगा अस करूच शकत नाही . असले प्रकार करायचा तो काय झोपड़पट्टीत राहतो काय? आणि असले आरोप लावायची त्यांची हिम्मत कशी झाली असली आरडा ओरड करत ते शाळेला कुलूप लावायची धमकी देवु लागले.”
प्राचार्य त्यांना दिमाखाने काम घेण्याची ताक़ीद देत होते पण ते एकही शब्द ऐकेना.
“ आमचा मुलगा कुठे आहे त्याला आताच्या आता आमच्या पुढे आणा. तो सकाळी शाळेसाठी निघाला होता”, सम्यकची आई जोरजोरात जाब विचारीत होती. त्यांना विश्वासच बसत नव्हता कि सम्यक अस काही करू शकतो. त्यांना सत्य पटवुन देणे खूप आणि खूप अवघड होत.
सम्यक घरुन शाळेत आला पण वर्गात आलाच नाही आणि असला प्रकार करून तो कुठे गायब झाला याची कुणालाच कल्पना नव्हती. सगळीकडे ताण तनावाच वातावरण होत कारण असली घटना पहिल्यांदाच घडली होती ती ही एवढ्या छोट्या मुलाच्या हातुन. शाळेच्या प्रतिष्ठेसाठी ही घटना अतिशय धक्कादायक होती. शाळेच पुर्ण संस्थापक मंडळ एकत्र आल. आता पुढे काय करायच प्रश्न गंभीर होता. बातमी बाहेर गेली तर शाळेची बदनामी होईल. एवढ्या वर्षापासन जमलेली प्रतिष्ठा ताळयावर आली होती. खूप विनवणी आणि गयावया केल्यानंतर दोघांच्याही पालकांना शांत करण्यात आले.
तिकडे सम्यकची सगळीकडे शोधाशोध सुरु होती. बऱ्याच शोधाशोधीनंतर भेटला तो त्या बगीच्यात. बाबा दिसताच पुन्हा पळण्याच्या तयारीत होता पण पकडलच त्याला. तो थरथरत होता. रडुन रडुन बंबाळ झाला होता. हाता पाय कपकपत होते. त्याचे बाबा त्याला समजवुन बुजवुन घरी घेवुन गेलेत. आई दिसताच तो ढसाढसा रडु लागला. त्याला कळल होत त्याच्या हातुन काही तरी खूप वाईट घडल होत.
आईने त्याला काळजाला लावल आणि तो म्हणाला,” माझ्या हातुन कस आणि काय घडल मला कळलच नाही प्लीज तू माफ़ करशील ना मला.”
आईने त्याला एकांतात नेवुन सगळ विचारल. त्याने अगदी सुरवातीपासन त्याला याची लत कशी लागली आणि काय झाल ते सगळ सविस्तर सांगीतले. ऎकुन त्याच्या आईच काळीज हादरल. त्याच्या बरोबरीला त्याचे आणखिन दोन मित्र असल्याची माहिती दिली. तिने घडलेली घटना त्याच्या बाबांना सांगीतली. दोघांच्या पायाखालन ज़मीन क्षणात ढासळली. आपला मुलगा असल काही करू शकतो यावर विश्वास बसने खूप कठीण होत. पण त्याच्या क़बुलीने सगळेच गुंथे सोडवले होते.
शाळेत चारही पालकांना बोलावुन शाहानीशा करण्यात आली. दोन्ही बाजुचे लोक तगडेच होते. आस्स्ल सांगायच म्हणजे रईस, प्रख्यात आणि नावाजलेले. त्यातल्या त्यात शाळा ही नामांकीत आणि नावाजलेलीच होती अगदीच सगळयांची इज़्ज़त वठणीला लागली होती. संस्थापक मंडळीच्या व पालकांच्या आपसी सहमतीने पैस्यांनी बाजु बळकट करून एवढी मोठी घटना दाबण्यात आली. आख़िर पैसा बोलता हैं… भाई! सगळया गोष्टींची विल्हेवाट एका दिवसात लागली. आपआपल नावलौकिक करुन सगळे मुक्त झाले.
सम्यकच नाव त्या शाळेतन काढुन टाकण्यात आल. शहरातल्या दुसऱ्या नामांकित शाळेत नाव पुन्हाहुन घातल. मुलीची ही शाळा बदलवण्यात आली.
मानसशास्त्रज्ञांच्या सल्या घेण्यास रोज़ रोज़ पालकांची व मुलांची काैंसिलींग सेशन घेण्यात आली.
हळुहळु सगळच पूर्ववत झाल…. झालेली घटना ईथेच संपली.

——————————-

पालकांनो थोडक्यात गोष्ट ईथेच संपली आहे. वर आलेल सगळच प्रकरण दबल… पण अशी घटना का घडली? त्या मागच कारण काय होत? आता आताच मिशि फुटलेल्या तनात असले वाईट कृत्य करायची हिम्मत आलीच कुठण? त्याच मन या कृत्याकड़े कस धजावल? याची कारणमिमांसा करायची गरज कोणालच भासली नाही.
त्या कोवळया बालमनावर काय परिणाम झाले असतील? असाहय वेदना सहन करतांना तिला कस वाटल असेल? जेमतेम कळी असणाऱ्याला फुलावर असले ओरफटुन वार करण्यात आले त्यात तिची कितपत चुकी असेल? आयुष्यभर ते घाव भरतील काय? किती गंभीर प्रश्न आहेत. वाचुन-ऐकुन कातार वेळ क्षमवेल अगदी असली घटना आहे…
या सगळयात चुकी कुणाची हे सगळयांनाच कळतय पण कधी वळणार कुणास ठाऊक. पुढ़े आपल्या विकसनशील देशात आधुनिकीकरन आणि पाश्चात्य संस्कृतीच्या स्वीकाराच मोठ वावटळ येणार आहे. त्यातन आपल्या पाल्याला कस वाचवायच हा मोठा गहन प्रश्न पालकांन समोर ठाकणार आहे. वावटळ आल कि अग़दी सगळच उधवस्त होत. अस आपल्याबाबतीत अजिबात घडायला नको. यासाठी आपण किती प्रयत्न करतोय कि आपणच त्याला कारणीभुत ठरतोय.
हल्ली मोबाईल नावाच्या हातात वागणाऱ्या राक्षसाने प्रचंड उंच शिखर गाठलय. एका क्लिकवर दुनिया आपल्या हातात क्षमतय आणि अलिकडे तर आईच दुघ पिणाऱ्या पाळण्यात झोपणाऱ्या चिंग्यांनाही मोबाईल मध्ये स्लाईड करून युट्यूब सुरु करता येत दुरदैवाने याला आपण खूप कौतुकाने दाद देतो. हल्ली मुल दिवस दिवसभर मोबाईलमध्ये गेम खेळत असतात, सोशल मिडीयाचा धडल्याने वापर करतात, मोबाईल तासनतास बोलुन रोगांना निमंत्रण देतात. अगदीच सातवी आठवीच्या मुलांजवळ हा स्क्रीनटचचा राक्षस दिसतो. “शिवाय अलिकडे या राक्षसावीणा जगणे शक्य नाही हे हि तेवढच सत्य आहे.”
ते काय करतात त्या मोबाईलमध्ये? तासनतास कोणता गेम खेळतो? अजुन काय काय बघतात? त्याच्या मोबाइल मध्ये आणखिण काय काय आहे? हे बघायची जवाबदारी पालकांची आहे. एक तर मोबाईल देवुच नये. ते हि एवढ्या लहान मुलांना तर अजिबातच नाही आणि अडितडीची गरज म्हणून दिला ज़री तरी ते तुम्ही ठरवाव कि त्यांचा मोबाईल कसा असावा आणि त्यांनी त्यात काय काय बघाव. ज़र पालकांनी त्यांच्यावर वेळोवेळी वाॅच ठेवला आणि वच घेतली तर थोड का होईना नक्कीच फायदा होईल.
आताच्या महागाईच्या युगात आई-वडील दोघेही कामाकरीता बाहेर पडतात आणि त्यांची मुल दिवसभर आयाच्या हाताखाली वाढतात. याखेरीज दुसरा पर्याय त्यांच्याकड़े नक्कीच उपलब्ध नाही. पण ज्या वयात मुलांना पालकाची गरज आहे त्यावेळला एक पालक म्हणून हजर असायलाच हव. प्रत्येक पालक आपल्या पाल्याच्या पालन पोषनात स्वतःला झोकुन टाकतात यात वादच नाही. मग असले प्रकार का घडतात त्यांच्या कारणांकडे गांभिर्याने लक्ष देणे काळाजी गरज आहे…
मुलांना कितीही मोठया शाळेत घाला. हज़ारों लाखो रुपये त्यांच्यावर उधळा पण ज़र तुम्ही त्यांना वेळ नाही देवु शकले तर सगळच व्यर्थ ठरणार म्हणून त्यांना वेळ नक्की दया..
सम्यकच्या स्थानी आपला पाल्य आणि त्याच्या पालकाच्या स्थानी आपण तर नाही ना याची वरच्यावर पडताळणी करित राहा. आपल्या समाजाच भविष्य आपल्या हाती आहे आणि समाजाला उज्ज्वल भविष्य देणे आपली जवाबदारी तेव्हा आपल्या कामात दिरंगाई बाळगता कामा नये…. म्हणून पालकांनो जरा सांभाळुन…

धन्यवाद!
©️अश्विनी दुरगकर.

 

भाग १ ख़लील लिंक वर

https://www.facebook.com/581606972323826/posts/748070849010770/?d=n

 

Article Categories:
सामाजिक

Comments are closed.