प्रेमवेडे

Written by

 

प्रेमवेडे

राघव आणि निशा दोघेही कॉलेज मधले कलासमेंट्स,
दोघांची ओळख बीए च्या प्रथम वर्षाला झाली.
निशा आणि राघव दोघेही त्यांच्या गावात पुढील शिक्षणाची सोय नसल्यामुळे शहरात शिक्षणासाठी आले होते, पण दोघेही वेगवेगळ्या गावावरून.
निशा दिसायला सुंदर, लांब काळेभोर केस, नेहमी टॉपटीप राहणारी…. आणि विशेष म्हणजे खूप मनमिळाऊ आणि नेहमी हसतमुख असं तीच एकंदरीत व्यक्तिमत्व….
राघव पण उंचापुरा, देखणा, सावळा, बोलक्या डोळ्यांचा पाहताक्षणीच कुणीही त्याच्या प्रेमात पडेल असं व्यक्तिमत्व….
याच वर्षी दोघांचं एमए. झालं. आता दोघेही आपआपल्या गावी परतणार.
खरं तर दोघेही एकमेकांवर प्रेम करायला लागली होती, पण पहल करण्यास दोघेही धजावत नव्हती.
राघव ला बरेचदा वाटायचं आपण सांगावं, पण त्याला माहिती होतं, निशा घरची खूप सधन, तिच्यामानाने मी गरीबच…तिच्या घरचे मला कधीच स्वीकारणार नाहीत. म्हणून तो ह्या विषयावर बोलणं टाळायचा.
पण त्याला काय ठाऊक, निशा सुद्धा त्याच्यावर खूप प्रेम करते.
आज शेवटचा पेपर संपला,सर्व मित्र-मैत्रिणीनि कुठेतरी निसर्गाच्या सानिध्यात फिरायला जायचं ठरवलं.
कारण आता सर्वांची भेट केव्हा होणार म्हणून सर्वांच्या सहमतीने दोन दिवसांचा टूर अरेंज केला.
पण राघव मात्र तयार नव्हता.
निषाने त्याला विचारलं,” कारे , तू नाही येणार ट्रीपला”
राघव-नाही! मी आजच गावाला जायचं ठरवलंय.
निशा- अरे, थांब ना रे दोन दिवस आणखीन!
Please माझ्यासाठी!
राघव- दचकून! काय म्हणालीस?
परत एकदा म्हण….
निशा- हो ! माझ्यासाठी….
बरेच दिवसांपासून सांगेन म्हणते, पण तुझ्याकडून होकाराची वाट बघत होते. पण आज मला राहवले नाही.
राघव- हे काय बोलतेस तू निशा!
मी पण तुझ्यावर प्रेम करतो गं …
पण….
हे शक्य नाही ग…
तुझ्या घरचे नाही मानणार.
निशा-ते सर्व माझ्यावर सोड.माझे बाबा ऐकतील माझं, मी सांगेन त्यांना….
राघव- तू खरंच प्रेम करतेस माझ्यावर!

निशा- हो !आत्ताच तर सांगितलंय….शंका आहे तुला!
चलशील ना तू ट्रीपला…
तू नाही आलास तर मी पण नाही जाणार.😢
राघव- अग हो गं राणी….
येईन मी ….पण एका अटीवर
निशा- आता आणखी कोणती
अट?
राघव- तू ना……मला…..
I Love You बोल…फक्त एकदा… मगच मी येईन.
हे ऐकुन निशाच्या गालावर लाली पसरली, हॅट … हे रे काय! म्हणतच ती धावतच मैत्रिणींमध्ये गेली. तिथुन ती राघवला बघत होती, आणि राघव पण तिला बघून गालातल्या गालात हसत होता.
आज त्यांची ट्रिप गेली, निशा, राघव,बरेच मित्र मैत्रिणी. छान अंताक्षरी रंगली होती. एक मुलांचा आणि एक मुलींचा ग्रुप. एक से एक गाणे….दोघेही प्रेमवेडे रंगून गेले गाण्यांच्या रंगात.
पण राघवला मात्र प्रतीक्षा होती, निशाच्या तोंडून ते “तीन शब्द” ऐकण्याची.
निषासुद्धा राघव आपल्याकडे बघतोय, हे बघून अजूनच लाजरीबुजरी व्हायची. तीच हे लाजन, मुरडन राघवला अजूनच घायल करत होत.
एकदाच ते ठिकाण आलं….छान हिरवीगार वनराई, विविध पक्षी, पाण्याचे झरने डोंगरावरून पडणारा त्याचा आवाज…मन मोहित करणार ते मनमोहक दृश्य कुणीही पहावं आणि त्याच्या प्रेमात पडावं.
आणि अश्या नयनरम्य वातावरणात ही प्रेमवीर जोडी.
दोघेही हातात हात घालून ते दृश्य डोळ्यात टिपत चालले होतें.
राघव- निशा!….बोल ना.
निशा- काय?
राघव-“ते तीन शब्द”

तिथे समोरच एक छोटंसं पडक घर होत, आजूबाजुला विटांचा ढीग, मातीचा खच पडलेला होता.
ती धावत जाऊन तिथे लपली. तिच्या छातीचे ठोके वाढले होते. छाती धडधड करीत होती.तिने आपले दोन्ही हात आपल्या छातीवर ठेवले, डोळे गच्च मिटले….आणि दरवाजाच्या आडोशाला उभी राहिली, एक मिनिट स्तब्ध.
ती कदाचित मनाची तयारी करीत असावी.
राघव पण लगेच तिच्या मागे मागे आला.पण तो मागच्या बाजूला लपुन होता.
निशा आता थोडी सावरली, आणि दाराच्या आडोषातून बाहेर बघू लागली,आणि तिला तो पाठमोरा उभा दिसला….
ती दबल्या पावलाने त्याच्या मागे जाऊन त्याचे डोळे झाकते, आणि त्याच्या कानात हळूहळू “ते तीन शब्द” म्हणते.
राघव तिचे दोन्ही हात धरून तिला समोर घेतो. आणि आजीवन साथ देण्याचं आश्वासन देतो.
©️@लता जुगल राठी
कथा आवडल्यास नावासह share करावी ही नम्र विनंती🙏😊

Article Categories:
प्रेम

प्रतिक्रिया व्यक्त करा