मोहर ३

Written by
  • 2 महिने ago

मोहर ३

( ६ दिवसांचा प्रवास करून रघुनाथ पैलकर वैद्यांना घेऊन येतात. आणि घरी पोहचल्या पोहचल्या मुलाला बघायला आत धाव घेतात. पण पैलकर वैद्य मात्र उंबऱ्याजवळच थांबतात. )

पैलकर वैद्यांना असं दारातच थांबलेलं पाहून रघुनाथ विचारतो : काय झालं वैद्य बाबा ? असं दारात का उभं ?

वैद्य : काही नाही . ( असे म्हणून ते आत येतात आणि दोघेही शिवाच्या खोलीत येतात. येऊन बघतात तर त्याच्या शरीराची फक्त हाड दिसत होती या ६/ ७ दिवसात त्याची एवढी तबियत खालावली होती. )

रमा ( शिवाची आई ) : बाबा काय पण करा पण माझ्या लेकराला बरं करा . ( वैद्याचे पाय पकडत. )

वैद्य : माझ्याकडून जे होईल ते मी नक्की करेन. ( शिवाच्या आईला उठवत. )

पैलकर वैद्य येऊन शिवजवळ बसतात आणि शिवाला विचारतात : शिवा बाळा मला सगळं नीट , सुरुवातीपासून आणि खरं खरं सांग .

रघुनाथ: वैद्य बाबा, मी आपल्याला भेटल्या भेटल्या सर्व सांगितलं होतं मग परत का विचारताय ?

वैद्य : कसं आहे ना रघुनाथ त्याने सांगितलं ते अर्ध सांगितलं आता पूर्ण सांग .

रघुनाथ : म्हणजे शिवा तुझ्या हातून काही चुकीचं तर नाही ना घडलं ?

शिवा : नाही बाबा . ( घाबरून आणि क्षीण आवाजात.)

वैद्य : शिवा मी असं नाही म्हणत की तू काही चुकीचं केलंयस पण तू पूर्ण सांगितलं नाहीयेस. ते तू पूर्ण सांग म्हणजे मला नीट उपचार करता येतील.

शिवाला वैद्यच बोलणं ऐकून धीर येतो आणि तो घटनाक्रम सांगू लागतो. मोहर मिळाल्यापासून ते त्यामुळे होणाऱ्या त्रासपर्यंत सर्व काही शिव सांगतो.

वैद्य : मला घराच्या उंबऱ्याजवळ आल्यावरच कळलं होतं काहीतरी चुकीचं घडलं असणार. असो , मला सांग आता ती मोहर कुठे आहे ?

शिवा : अडगळीच्या खोलीत आहे.

वैद्य : रघु एक काम कर विहिरावर जाऊन ताज पाणी घेऊन ये.

रघुनाथ विहिरीवरून पाणी घेऊन येतात. सर्वाना खालीच थांबायला सांगतात आणि ते पाणी कलशात घेऊन काही मंत्र पुटपुटत वैद्य त्या अडगळीच्या खोलीत प्रवेश करतात. थोडं शोधल्यावर वैद्यांना ती मोहर सापडते. ते अभिमंत्रित पाणी त्या मोहरवर टाकून एका लाल रंगच्या कापडात बांधतात, आणि ती तिथेच ठेऊन खाली येतात. सर्वजण या मोहरबद्दलच विचार करत असतात. वैद्य खाली आलेले पाहून सर्वजण प्रश्नार्थक नजरेने पाहतात. वैद्य खाली येऊन बसतात आणि बोलू लागतात.

वैद्य : रघु , शिवा म्हणल्याप्रमाणे त्याला ती मोहर विहिरीजवळ खणताना मिळाली. तुला काही माहित आहे का त्याबद्दल ?

रघुनाथ : नाही वैद्य बाबा. काहीच माहित नाही आणि विहीर शेताच्या कोपऱ्यात असल्यामुळे तिथं कधी खोदकाम झालंच नव्हतं.

वैद्य : पण ती मिळाली त्याला तुमच्याच शेतात ना ?

रघुनाथ : होय …

वैद्य : म्हणजे तुमच्या घरचा काही न काही तरी संबंध असणारच ना .

( रघुनाथला नक्की काय चालू आहे तेच कळत नसतं. तो आपल्या घराचा आणि त्या मोहरचा काय संबंध यांचा विचार करत असताना वैद्य पुन्हा बोलतात.)

वैद्य : हे बघ जर काही माहित असेल तर आतच सांग कारण हे प्रकरण फक्त आजारपणाचं नाहीय.

रघू : म्हणजे ???

वैद्य : म्हणजे बाहेरची बाधा आहे त्याला आणि ताकतवान पण आहे. आता सकाळ आहे आणि या वेळेत वाईट शक्ती कमजोर असतात म्हणून मी सहज ती मोहर बांधून ठेवली आहे पण फक्त ३ दिवस ती शक्ती बांधून राहील कारण चौथ्या दिवशी अमावस्या आहे, त्यावेळी ती शक्ती खूप ताकातवर होईल आणि मी घातलेलं बंधन सहज तोडून टाकेल. अश्या शक्ती जीव घेतल्याशिवाय शांत बसत नाही म्हणून म्हणतोय काही माहित असेल तर सांग कारण जो पर्यंत रोगच माहित नसेल तर उपचार काय करणार ?

रघुनाथ : ( रडव्या सुरात ) वैद्य बाबा मला खरंच काही माहित नाही पण पाया पडतो तुमच्या माझ्या पोराला वाचवा . त्यासाठी वाटेल ते करेन मी.

वैद्य: बरं मला सांग हा वाडा खूपच मोठा आणि वैभव संपन्न असेल कधी असं वाटतंय पण आता याची रयाच गेल्यासारखी वाटतेय असं का ?

रघुनाथ : बाबा फार पूर्वी आमचं घर जमीनदारांचं होतं. पैसा , वैभव सारं होतं पण काही पिढ्यांपासून ही उतरती कळा लागली. आबा आणि आजोबांपासून ऐकून आहे मी . पण का ते माहित नाही. कधी काळीचे जमानदार आज २ वेळ पोटभर जेवणासाठी वणवण करताय.

वैद्य : बरं हा पूर्ण वाडा वापरात आहे का ? आणि या आधी कधी असं घरात कोणाला काही जाणवलं होतं का ?

रघुनाथ : नाही हा वाडा पूर्ण नाही वापरात आम्ही कारण एवढी जागा नाही लागत त्यात पूर्ण वाडा वापरला तर मशाली , दिवे एवढे जाळावे लागतील आणि देखरेख सर्वच मग उगाच पैसा का वाया घालावा म्हणून आम्ही आधीपासूनच म्हणजे आजोबा होते तेव्हा पासूनच जवळजवळ अर्धाच वाडा वापरतो.

वैद्य : बरं , किती साधारणतः खोल्या बंद असतील ?

रघुनाथ : तरी ८ एक खोल्या बंद आहे.

वैद्य : एक काम करूयात एक एक करून आपण सर्व खोली पाहुयात. कुठं तरी काही तरी मिळेल. आणि कदाचित त्यावरून आपल्या दिशा मिळेल.

रघुनाथ आणि पैलकर वैद्य एक एक खोली निरखून पाहू लागले. ३/ ४ खोल्या पाहिल्यानंतर ते एका खोलीत प्रवेश करतात. ती खोली कधीकाळी लेखी कामकाजासाठी वापरात होती असं वाटत होतं. लाकडी कपाटे, शाईचे दौत, खलिते, पत्रे असे बरेचसे साहित्य त्यात होते. एक एक कागद ते चाळू लागले. थोड्या वेळाने एक खलिता उघडला त्यातला मजकूर होता .

मा. श्री. पैलकर वैद्य यांस,

शिर साष्टांग दंडवत,

पत्र लिहिण्यास कारण की………………………………………………………………………………………………………………..

हे पत्र वाचताना दोघांनाही काही तरी जुनी घडामोड आज समोर येणार हे कळलं आणि ते एकमेकांकडे पाहू लागले.

( पैलकर वैद्य आणि या घराचा काय संबंध ? शिवचं काय ? पुढे काय होते ते आपण पुढील भागात पाहू……. )

Article Categories:
मनोरंजन

प्रतिक्रिया व्यक्त करा