लग्नानंतर माहेरची जबाबदारी झटकायची का?(भाग२अंतिम )

Written by

कोमलच्या कानात सुमितचा आवाज घुमत होता आणि समोर हाॅस्पीटलच्या बेड वरची आई तिला डोळ्याआड होत नव्हती. तिने लागलीच एक फोन केला तिच्या शेजारच्या काकुंकडे दिवसभर राहून सगळं काम करणाऱ्या बाईंना अापल्या घरी कामासाठी पाठवायची विनंती कोमल ने काकूंना केली आणि काकुंनीही कोणतेच आढेवेढे न घेता तिची मदत करण्याचं कबूल केलं.  बाकीची जुळवाजुळवही कोमलने केली आणि सगळं केल्यानंतर कोमलने सुमितला फोन करुन सांगितलं की, तीला तीच्या आजारी आईला दवाखान्यात एकटं सोडून येता येणार नाही. तिने केलेली सगळी सोय सुमितला सांगत त्याच्या रिपलायची वाट न बघता कोमलने फोन ठेवला.

कोमलच्या आईची तब्येत झापाट्याने सुधारली आणि तिला चार दिवसांनी हाॅस्पीटलमधून घरी जाण्याची परवानगी मिळाली. कोमलने सगळी तीची सगळी कर्तव्य पार करत आईची देखभाल केली. इतक्या दिवसात तीला सुमित किंवा सासरहून एकदाही फोन आला नाही. नंतर तीनेही आपल्या आईची बाकीची सोय करत थोड्याच दिवसात ती तिच्या सासरी परतली.

सासरी परतेस्तोवर तीला रात्र झाली होती. ती घरात आली आणि तिने शांततेत तीची नेहमीची कामं उरकायला सुरूवात केली. तिच्याशी कोणीच बोलत नव्हतं. अशावेळेस तिनेही शांतच राहणं पसंत केलं. पण शांत असणाऱ्या कोमलला तिने केलेल्या गोष्टींचं काहीच कसं वाटत नाही म्हणून सुमितला चिडायला झालं. आणि तो अगदीच रागात येऊन तीला बोलू लागला.

“एवढंच माहेर-माहेर करायचं होतं तर तिथेच रहायचं ना कशाला परत आलीस इथे?  मिराचे सासरकडचे येणार होते त्याचं तुला काहीच वाटलं नाही खुशाल माहेरला राहिलीस ,  जरा तरी सुनेचं कर्तव्य पार पाडायला शिक कोमल”

हे बघा सुमित, मी माझ्या जबाबदा-या पारच पाडत आलीये पण हे सगळं मी एकटीनेच करतीये.  ज्या अर्थी मी तुमच्या अाई-वडिलांना आपलं मानून सगळं करते त्याअर्थी तुम्हीही माझ्या आईवडीलांना जरा तरी बघावं ना?  ठिक आहे ना, मी तुमच्याकडून काहीच अपेक्षा ठेवत नाही. मी करतीये सगळं. माहेर आणि सासरचा चांगला मेळ घातलाय मी. मिराचा बघण्याचा कार्यक्रम होऊन सगळं झालं होतं फक्त लग्नाची बोलणी बाकीची अॅडजेस्टमेंटसाठी ते लोक येणार होते. माझी अशी खास गरज नव्हती पण तुम्हाला “घरात काम कोण करणार” याची चिंता जास्त होती म्हणून तुम्ही मला बोलवत होता. पण अाईंना त्रास होणार नाही आणि त्यांना कामासाठीची सगळी सोय मी केली होती. हे सगळं मी माझ्या घरासाठीच, तुम्हा सगळ्यांसाठीच केलं ना?

मी काय सतत उठून माहेरला पळत नाही.  त्यावेळेस इथल्यापेक्षा जास्त गरज तिथे होती माझ्या आईला,  म्हणून मी तिथे राहिले , हौसेने तर राहिले नाही ना मी ?  अाणि मला एक सांगा सुमित उद्या मिराचं लग्न होईल तुम्हीही सतत कामानिमित्त बाहेर असता अशावेळी समजा मी ही नसले तर तुमच्या आई-बाबांना कोण बघेल?  उद्या मिरानेही तुमच्या आईला असंच हाॅस्पीटलमधे सोडून दिलं तर चालेल का तुम्हाला?

कोमलच्या ह्या सगळ्या बोलण्याने सगळ्यांनाच त्यांच्या चुका समजल्या. पण कोमल बोलतच होती.

जिथे मला थांबायची खरी गरज होती मी तिथेच थांबले. आज माझ्या आईच्या जागी तुमची आई जरी असती अाणि माझ्या घरी कोणता कार्यक्रम असला असता तर मी आधी तुमच्या आईलाच बघितलं असतं. मी आपली दोन्ही घरं समान मानण्याचा प्रयत्न करतीये पण त्यात मला तुम्हा सगळ्यांची साथही हवी असते पण ती साथ मला खरंच मिळते का?  नक्की विचार करा म्हणत, कोमल तिच्या बेडरूममध्ये निघून गेली आणि बाकीचे सगळे खजील झाले.

समाप्त.

©Sunita Choudhari.

(मित्रमैत्रिणींनो आणि माझ्या प्रिय वाचकांनो नमस्कार. आजची कथा तुम्हांला कशी वाटली हे मला आवर्जून कळवाल आणि कोमलने जे केलं ते तुमच्यालेखी योग्य होतं का ?  तुम्हाला काय वाटलं ह्या कथेबद्दल तुमच्या कमेंट करून मला नक्की सांगा, धन्यवाद.)

Article Categories:
नारीवादी

प्रतिक्रिया व्यक्त करा