लैला

Written by

#लैला

अनय पीएचडीचा अभ्यास करत होता.होस्टेलवरच रहायचा. वाचून वाचून डोळे थकून जायचे त्याचे. इतरही विद्यार्थी त्याच्यासारखेच. पोस्ट ग्रेज्युएशन झालेले.

त्याचा मित्र सदू आणि तो दोघे कँटीनमध्ये जेवायला जायचे. रविवार असल्याने कँटिन बंद होतं. संध्याकाळ झाली तसा सदू आला. दोघंजण दहा बारा मिनटं चालून शिवाजी चौकात गेले. तिथे तिखट आमटी भात,बटाट्याची गोडी भाजी असं जेवण जेवले. सदू अनयला त्या इमारतीजवळ घेऊन गेला. त्या इमारतीत वैश्याव्यवसाय चालायचा. अनयला ऐकून माहीत होतं.

सदू तिथे एनजीओचं काम करायचा. तो व त्याचे मित्र या स्त्रियांना साबण, हँडवॉश,..अशा स्वच्छतेच्या वस्तू,सेनेटरी पेक,निरोथाची पाकीटं वाटायचे. अनय सदूसोबत लाकडी जिन्याने वरती जाऊ लागला.तसं इन्ही लोगोने छिन लिया दुपट्टा मेरा..या गाण्याच्या ओळी त्याच्या कानावर पडल्या. अनयमधला सामान्य माणूस थरथरला. त्याच्या काळजाचं पाणी झालं. सदू मात्र प्रत्येक खोलीत जाऊनसामानाचं वाटप करत होता.

एकीदोघींनी डोळ्यांनी इशारा करत अनयला आत बोलावलेही. मग सदूनेच त्याची त्यांच्याशी ओळख करुन दिली. तिथेच एक लैलाताई म्हणून सदूची मानलेली बहीण होती. तीने तर बळजबरी अनयला बसवलेच. लिंबू सरबत प्यायला दिले. तिच्या डोळ्यात फक्त आणि फक्त ममता होती.

अनय सदूला हळू आवाजात विचारु लागला,”ही तर चांगल्या घराण्यातील दिसतेय.इथे कशी काय?”

त्याचे बोल लैलाच्या कानावर पडले. लैला तिथेच येऊन जमिनीवर भिंतीला ठेकून बसली व सांगू लागली,” साहेब हा सदूदादा नेहमी आमच्या आरोग्याची काळजी घेतो . माझ्याकडून राखी बांधून घेतो पण माझा भूतकाळ कधी विचारला नाही त्याने. साहेब मी पश्चिम बंगालची. लहानपणीच माझी आई गेली. घरात आम्ही तिघी बहिणी. आम्ही स्वैंपाक करायचो. जेवायचो. शाळेत जायचो. मी नववीत असताना माझ्या बापानं दुसरं लग्न केलं. मला ती बाई आवडत नव्हती. तीही आमच्याशी परकेपणानेच वागत होती. त्यात मला शाहरुख खान जास्त आवडू लागला होता. त्याचे सगळे पिक्चर व्हिडिओवर दहा दहा वेळा बघायची तरीबी पोट नाय भरायचं. शेवटी तो व्हिडिओवाला चंदूच माझ्या पिरेमात पडला. मला म्हणला,”आपुन शेरात जावया. तिथे मी तुझ्यासंग लगीन करीन. चार पैसे साठवून आपलं घर घेऊया. मला खरंच वाटलं. त्याने वचन दिलेलं मला शाहरुख खानशी भेट घडवून आणण्याचं.

एका रात्री त्याच्या सांगण्यानुसार मी माझं घर सोडलं. माझ्या बहिणींचा निरोप घेताना अगदी जीवावर आलं होतं. काळजावर दगड ठेऊन निघाले खरी. माझा मित्र चंदू मला त्याच्या मित्राच्या टेम्पोजवळ भेटला. त्यात बसून आम्ही शहरात आलो. शहरात चंदूने खोली भाड्याने घेतलेली. झोपडपट्टीतली खोली. समोर सगळा उकीरडा होता. माझ्या पोटात ढवळून आलं. एक स्टोव्ह,जेवणाचे चारपाच टोप, दोन चार डाळ,तांदळाचे डबे,साखर,चहा पावडरचे डबे एका फळीवर लावलेले. तिथून उंदीर आरामात ये जा करीत होते.

कोपऱ्यात लहानशी मोरी,तिच्याबाजूला पिंप, उजव्या बाजूला खाट,खाटीवर बिछाना,गाद्या. एवढाच काय तो संसार. मी घरात शिरताच आजुबाजूच्या बाया वाकूनवाकून पाहू लागल्या. कुजबुजू लागल्या. चंदूने दार लावून घेतलं. मी खोली साफसूफ केली. सगळ्या वस्तू जागच्याजागी मांडल्या. बादलीभर पाण्याने आंघोळ केली. चंदू चिकन घेऊन आला. मी माझ्या बेगेतला देवाचा फोटो एका खिळ्याला अडकवला व त्याला नमस्कार केला. थोड्याच वेळात मी चिकन,भात बनवलं. आम्ही दोघं जेवलो.

त्या दुपारी चंदूने माझी कापडं दूर सारली. एखाद्या पाशवी प्राण्यासारखा संभोग करत होता तो. मी विव्हळत होते. रात्रीही तसंच. तो दारुही प्यायचा. मला तो वास सहन होत नव्हता. मी पुरती फसले होते. त्याला हवं तेंव्हा तो माझा देह ओरबाडत होता. माझं सर्वांग ठणकत होतं.

माझं प्रेम फसवं निघालं होतं. तिनेक दिवसांनी त्याने त्याच्या दोन मित्रांना घरी आणलं. जेवून वगैरे झाल्यावर त्या सर्वांनी मिळून माझ्यावर सामुहीक बलात्कार केला. मी खूप घाबरले होते. आक्रंदत होते. हे असंच नेहमी होऊ लागलं. आजुबाजूच्या बाया मला बघितलं की लांब जायच्या. मला टाळायच्या त्या. पण दुरुन एकमेकींशी तोंडाला पदर लावून माझ्याकडे बघत काहीतरी बोलायच्या.

एके दिवशी चंदू बाहेर गेला असताना तिथून पळाले. रात्री एकची वेळ असेल . रेल्वे लाईनवर जीव देण्यासाठी म्हणून गेले. दुरुन गाडी येतेय अशी दिसल्यावर रुळावर झोपले. तेवढ्यात तिथून एक त्रुतीयपंथी जात होता. त्याने मला पाहिलं. त्याने आरडाओरडा करताच झोपड्यांतली लोकं बाहेर आली. दोघातिघांनी मला तिथून खेचलं. गाडी भरधाव वेगाने निघून गेली.

त्या त्रुतियपंथीने मला चंपाबाईच्या माडीवर न्हेलं. माझी सारी विचारपूस केली. मला त्यांनी इथे कामाला लावलं. दहा वर्ष होतील मला इथे.इथे मी बरी आहे. माझ्या चुकांची शिक्षा मला मिळाली. फसव्या प्रियकराच्या तावडीतून सुटले. इथे चंपाबाईने आमच्यासाठी टिव्ही,फ्रीजची व्यवस्धा केली आहे. आम्हीपण तुमच्या सारखीच माणसं आहोत साहेब.घाबरु नका आम्ही या परिस्थितीच्या विळख्यात अडकलो खरे. पण हाही एक व्यवसायच आहे. आम्ही चोरीमारी करत नाही. खोटं बोलून कोणाला फसवत नाही. आम्ही आमच्या देहाचा व्यापार करतो आणि आमच्या पोटाची खळगी भरतो. सदूदादासारखी देवमाणसं आमच्या तब्येतीची काळजी घेतात. कँप लावून आमचं मेडीकल चेकअप वेळोवेळी करुन घेतात. आम्ही साऱ्या मिळून स्वैंपाक करतो,जेवतो,गप्पागोष्टी करतो. नाचगाणं करतो.”

तितक्यात एक साताठ वर्षाचा मुलगा लैलाला येऊन बिलगला. सदूने त्याला चॉकलेट्स दिली तर घेईना. मग आई घे म्हणाल्यावर घेतली. मोरीत जाऊन स्वच्छ हातपाय धुवून त्याचं दप्तर घेऊन बसला.

चंदा म्हणाली,”दादा,हा यश माझा मुलगा. याला मी खूप शिकवणार मोठा ऑफिसर बनवणार. जवळच्याच शाळेत घातलंय याला.”

मी यशला दोनशे रुपये खाऊसाठी देत होतो तर लैलाताई नाही म्हणाली. नका अशी पैशाची सवय लावू त्याला म्हणाली. त्यापेक्षा वेळ असेल तेंव्हा त्याला घेऊन जा व थोडा अभ्यास शिकवा म्हणाली. अनय हो म्हणाला. त्या माऊलीला नमस्कार करुन अनय सदूबरोबर बाहेर पडला.

एक वेगळं जग,समाजाने स्वतःच्या स्वार्थासाठी कोपऱ्यात टाकलेलं आज त्याने जवळून पाहिलं होतं. त्याने यशला सर्वतोपरी मदत करायचा मनाशी निश्चय केला.

——-गीता गजानन गरुड,आंब्रड.

Article Categories:
मनोरंजन

प्रतिक्रिया व्यक्त करा