वाटा या वेगळ्या ( अंतिम भाग)

Written by

#वाटा_या_वेगळ्या #अंतिम_भाग

©सरिता सावंत भोसले

डॉक्टरांनी गोळ्या चेक केल्या आणि निशाला विचारले नक्की कोण घेत या गोळ्या…..”माझा नवरा” निशा उत्तरली. निशाचे ओळखीचे डॉक्टर असल्याकारणाने तिने त्यांना सगळी परिस्थिती सांगितली. गोळ्या बघुन डॉक्टरांचा चेहरा गंभीर झालेला. निशाने डॉक्टरांकडून जे ऐकलं त्यानंतर काही क्षण तिला काहीच सुचत नव्हतं. खूप रडायला लागली. डॉक्टरांनी काही वेळ तिला तिथेच आराम  करायला लावून मग तिला घरी पाठवलं. निशाने घरी जाऊन सरळ बॅग भरली आणि माहेर गाठलं… कोणालाही काहीही न सांगता….समीरचीही वाट न बघता..

समीर घरी आल्यानंतर निशा काहीही न सांगता माहेरी गेल्याच कळलं. तो तसाच तडक तिच्या माहेरी पोहचला.

निशा सोबत तिच्या घरचेही समीरवर रागावले होते. निशाचा भाऊ तर हात उचलत होता समीरवर पण निशाच्या वडिलांनी त्याला आवरलं….समीरला काही कळतच नव्हतं की अचानक अस काय झालं ज्याने निशा घरच सोडून आली आणि तेही कोणाला न सांगता…इथेही हे सगळे माझ्यावर एवढे का चिडलेत…तो निशाला भेटुद्या म्हणून विनंती करत होता पण निशाच त्याला भेटायला तयार नव्हती.  खूप गयावया केल्यानंतर निशा त्याला भेटायला तयार झाली.

निशाचे डोळे रडून रडून सुजलेले आणि रागाने लालबुंदही.

समीर नेहमीप्रमाणे तिच्याजवळ गेला तिला समजवायला तशी तिने त्याच्या कानशिलात लगावली. समीर दोन मिनिट स्तब्ध. निशाने त्या गोळ्या त्याच्यासमोर फेकल्या आणि विचारले आता तरी खरं सांग कसल्या गोळ्या खातोस तू रोज?

समीरला निशाच्या उचललेल्या हाताने आणि त्या गोळ्यांनी सगळी उत्तर मिळाली होती. काय झालं याचा अंदाज त्याला आता आलाच होता. समीर ढसाढसा निशासमोर रडायला लागला. मला माफ कर, मी तुला सगळं सांगणार होतो बोलू लागला,

” निशा जेव्हा एड्स सारखा कधीही बरा  न होणारा रोग मला झालाय हे जेव्हा मला कळलं तेव्हा मी पुरता हादरून गेलेलो ग. मी कोणाशी संबंध वगैरे ठेवले आणि त्यातून हा रोग जडला असा प्रकार नाही ग. इंजेक्शन मधून किंवा कोणाच्या रक्तातून तरी या रोगाने मला जवळ केलं. चार वर्षे झाली मी या आजाराशी झुंजतोय. रोज गोळ्या खातोय जगण्यासाठी. सुरुवातीला जीव देण्याचाही प्रयत्न केला पण तिथेही हरलो. एड्सग्रस्त लोकांसाठी ज्या संस्था असतात तिथे गेलो. तिथे बघितलं माझ्या पेक्षाही खराब अवस्था असलेली लोक या आजाराशी हसत सामना करतायत. मरायचं तर प्रत्येकाला आहे ग पण मग अस रडून का म्हणून मी आनंदाने जगायचं ठरवलं पण माझा आजार सगळ्यांपासून लपवून अगदी माझ्या कुटुंबापासून सुद्धा. कारण त्यांनी मला कधीच अस स्वीकारलं नसत आणि मी कधीच हसत जगलो नसतो. समाज अजूनही हा आजार संसर्गजन्य रोग समजतो. असा आजार झालेल्या व्यक्तीला तो वाळीत टाकतो. मला तस जगायचं नव्हतं ग. सांगना माझी काय चुकी होती? आम्हाला प्रेमाची,मायेची गरज असते. आमच्यामुळे कोणाला काही त्रास नसतो. हा आजार स्पर्शाने,संसर्गाने पसरत नाही ग. पण हे समाजाला किती समजावलं तरी तो आमच्या सारख्याना त्यांच्यासोबत जगायची परवानगी देतच नाही.

आमचीही काही स्वप्न असतात. आम्हालाही उरलेलं आयुष्य भरभरून जगायचं असत. सगळ्या इच्छा पूर्ण करायच्या असतात. मला तुझ्या आयुष्याशी खरच खेळायचं नव्हतं. तुझ्याआधी मी लग्नाला तयार नव्हतोच पण आईने मला खूप भावुक केलं आणि तुला जेव्हा पाहिलं तेव्हाच मी तुझ्या प्रेमात पडलो. तुला सत्य सांगण्याचा लग्नाआधीही खूपदा प्रयत्न केला पण हिम्मत नाही झाली. तू नाही म्हणालीस तर…मी एकटाच राहिलो तर आयुष्यभर… मी जेव्हा या आजाराने खंगुन जाईन… अंथरुणावर खिळलेला असेन तेव्हा माझीही प्रेमाने सेवा करणार कोणीतरी असावं असा स्वार्थी विचारही मी केला. लग्न झाल्यावरही खूपदा वाटलं सांगावं सगळं पण परत तू मला सोडून जाशील या भीतीने आजपर्यंत गप्पच राहिलो. तुझ्यावर खूप प्रेम करतो आणि तुला गमवायच नाही मला निशा. समाज नाही मला स्वीकारणार पण तुही तशी वागू नको. मी तुला फसवल माहीत आहे पण माफ कर. खूप प्रेम आहे तुझ्यावर या प्रेमासाठी तरी माफ कर..

निशाच प्रेम आहे समीरवर पण त्याच खोटं वागणं ती विसरू शकत नाही. तिची झालेली फसवणूक ती विसरू शकत नाही. आजही ती एकटीच राहते. समीरला ती विसरून पुढे जाऊही शकत नाही आणि त्याला तो खोटं बोलला म्हणून स्वीकारूही शकत नाही.समीर तिच्या परतीच्या वाटेकडे डोळे लावून बसलाय.

 

वाचकहो, नेहमीच लग्न जुळवताना कुंडली आधी जुळवतो मग लगेच लग्नच. पण कुंडलीच्याही आधी रक्ततपासणी मुलाची आणि मुलीची केली तर मला वाटत अशा बऱ्याच निशा आणि समीरची आयुष्य उद्धवस्त होता होता राहतील.

त्याचबरोबर समीर सारखे एड्सग्रस्त बरेच असतील ज्यांना समाजानं स्वीकारलं तर अस खोटं बोलण्याची,फसवणुकीची वेळ त्यांच्यावर येणार नाही आणि तेही उरलेलं आयुष्य मुक्तपणे जगतील.

कथा सत्य घटनेवर आधारित आहे.  कशी वाटली नक्की सांगा आणि सावध राहा,सावध वागा आणि प्रेमाने वागा??.

लेख लेखिकेच्या नावासहित शेअर करण्यास काहीच हरकत नाही??.

©सरिता सावंत भोसले

Article Categories:
सामाजिक

प्रतिक्रिया व्यक्त करा