शापित सौंदर्य 3

Written by
  • 1 महिना ago

शापित सौंदर्य 3

गाडी स्टेशनला थांबली आणि सर्वजण जेवणासाठी स्टेशनलगतच्या ढाब्यावर बसले. जेवण करताना बोलण्यात कळत स्वप्नील राजस्थानला एका कॉन्फरेन्स साठी आलाय. सर्व जेवण करून परत गाडीत येऊन बसतात. स्वप्निलच्या बाजूला बसलेल्या मनीषला काय हुक्की येते माहित नाही, तो मीनलला म्हणतो ” तू सकाळपासून विंडो सीट जवळ बसलीयेस, मला पण विंडो सीट जवळ बसून एन्जॉय करू दे. ” नाईलाजाने मीनल आपली सीट मनीषला देते आणि मनीषच्या सीटवर म्हणजेच स्वप्निलच्या बाजूला जाऊन बसते. मनीष स्वप्नीलकडे पाहून डोळा मारतो आणि मनीषची करमत स्वप्निलच्या लक्षात येते.

रात्र गहिरी होत होती आणि झोपेत असलेल्या मीनलकडे पाहताना स्वप्नीलला ती रात्र अजून सुंदर भासत होती. अचानक झोपेत असलेल्या मीनलच डोक स्वप्निलच्या खांद्यावर येतं. स्वप्नीलला काहीतरी जाणवू लागतं. एक ओढ, एक जिव्हाळा, एक नातं जे जणू वर्षानुवर्षे त्यांच्यात आहे. तो स्पर्श खूप जवळचा वाटला त्याला. त्याला तो क्षण, ती वेळ तिथेच थांबावी असं वाटू लागलं. या विचारांमध्येच त्याला केव्हातरी झोप लागली.

भल्या पहाटे मीनलला जाग येते आणि तिच्या लक्षात येतं की ती रात्रभर स्वप्निलच्या खांद्यावरच डोक ठेवून झोपली होती. ती विचार करू लागली आपण याच्यावर किती चिढलो, किती रागावलो तरी त्याची चूक नसताना तो आपल्याला सॉरी म्हणाला. तिला स्वतःच्या वागण्याचं वाईट वाटतं. आजवर अनेकांनी तिला प्रपोज केलं होतं पण आज जे स्वप्नीलबद्दल वाटत होतं ते तिला याआधी कधीच जाणवलं नव्हतं. ती त्याच्याकडे एकटक पाहत राहते. स्वप्नीलला जाग येते आणि त्याचं लक्ष मीनलकडे जात तरी ती भारावल्यासारखी त्याच्याकडेच पाहत असते. स्वप्नील तिच्यासमोर टिचकी वाजवतो आणि ती भानावर येते. सर्वजण अजून झोपेतच असतात तेव्हा स्वप्नील कान पकडतो आणि लाडात पण खोडकरपणे म्हणतो ” सॉरी ना.” त्याचं हे वागणं पाहून मीनलला हसू येतं आणि ती म्हणते ” डॉक्टर्स पण इतके गोड असतात का? मला वाटलं होत मेडिसिन आणि इंजेकशन्स मध्ये राहून गोडवा निघून जातो त्यांचा.”
स्वप्नील : पण आता झाली ना खात्री? आहे ना मी गोड?
मीनल : ( लाजत ) हो…
अश्याप्रकारे स्वप्नील आणि मीनल याची गाडी रुळावर येते. पुढचा प्रवास छान होतो आणि या प्रवासादरम्यान स्वप्नील आणि मीनल च्या वागण्यातला बदल सर्वांच्या लक्षात येतो.

गाडी राजस्थान स्टेशनला लागते आणि मार्ग वेगळे होण्याची वेळ येते. स्वप्नीलची कॉन्फरेन्स 2 दिवसांनी संपणार होती म्हणून त्यानंतर भेटायचं त्यांनी ठरवलं. मनीष स्वप्नीलला ऍड्रेस देतो. ( ते उतरणार असलेल्या हॉटेलचा आणि त्या महालाचा डिटेल ऍड्रेस.) जाताना मीनल आणि स्वप्नील एकमेकांना वळून वळून पाहत होते. स्वप्नीलला मिनलच्या डोळ्यात त्याच्यासाठी प्रेम दिसतं.

सर्वजण हॉटेलवर पोहचतात. सर्व फ्रेश होऊन ब्रेकफास्टला खाली भेटतील आणि तिथेच पुढचं प्लँनिंग होईल असं ठरतं. ब्रेकफास्ट टेबलवर :
मानव : सर्वाना वेगवेगळ्या ठिकाणी फिरायची आणि राहायची सवय आहे त्यामुळे काही वेगळं सांगायला नको तरी एकदा बेसिक गोष्टी क्लिअर करूयात.
चेतना : बोला साहेब बोला. ( मिश्कीलपणे )
मानव: राजस्थानमध्ये पाण्याची कमतरता आहे त्यामुळे पाणी जपून वापरा आणि एक्सट्रा पाणी जवळ ठेवा.
मनीष : तो महाल ज्या एरिया मध्ये आहे तिथे आसपास वस्ती सुद्धा नाही त्यामुळे जर आपल्याला काही मदत हवी असेल तर मिळणार नाही. त्यासाठी सर्व गोष्टी सोबत घेतल्या आहे त्याची खात्री करा.
चेतना : मी जयपूर ते त्या महालाच्या 20 km पुढं पर्यंतचा मॅप रेसेन्ट satellite images वरून घेतला आहे आणि या त्याच्या प्रिंट्स. ( प्रिंट्स पुढे करत.)
मीनल : Ok, मग लागा आता तयारीला.
मनीष : मी जाऊन गाडी rent ने घेऊन येतो. सर्व थोड्या वेळात गेटजवळ भेटा.
सर्वजण आपापल्या कामाला लागतात.

मनीष गाडी घेऊन येतो आणि सर्वजण निघतात त्या अनामिक रहस्याकडे. गाडी जसजशी महालाकडे जात होती तसतशी मिनलची हुरहूर वाढत होती. तिने बरेच प्रोजेक्ट या पूर्वी केले होते पण असं तिला पहिल्यांदा जाणवत होतं. ती कोणाला याबद्दल काही बोलली नाही.

गाडी त्या महालासमोर येते. मीनलला तो महाल या आधीही पहिल्यासारखा वाटतो. ते खाली उतरून महालाकडे चालत येतात आणि पाहतात की महाल जवळजवळ 20% जमिनीखाली गेलाय. महालात प्रवेश करण्यासाठी ते दरवाजा शोधू लागतात, संपूर्ण महालाला फेरी होते पण दरवाजा काही सापडत नाही. अचानक मीनल म्हणते, “मला माहित आहे दरवाजा चला माझ्यामागे.” सर्वजण एकमेकांना कडे पाहतात आणि तिच्यामागे चालू लागतात. मीनल महालाच्या दिशेने जाते आणि खाली उतरते. तिथे एक थोडी मोडकी पण प्रशस्त खिडकी दिसते. ते पाहून चेतना म्हणते, ” खिडकीतून गेलो तर कदाचित आपण एखाद्या खोलीमध्ये अडकू शकतो, त्यापेक्षा आपण दरवाजा शोधू, सापडेल आपल्याला. ”
मनीष : She is right.
मीनल : अरे पण ही खिडकी नाहीये, दरवाजा आहे. जमिनीखाली असल्यामुळे पूर्ण दिसत नाहीये, माती बाजूला केली की दिसेल बघ.
असं म्हणून ती माती बाजूला करू लागली आणि त्याच्या समाधानासाठी सर्व तिला मदत करू लागले. काही वेळाने खरंच तिथे दरवाजा दिसू लागला. सर्व त्या दरवाजाला उघडण्याचा प्रयत्न करू लागले पण दरवाजा काही उघडेना. सर्व विचार करू लागले की खूप वर्ष बंद असल्यामुळे किंवा माती असल्यामुळे दरवाजा घट्ट बसला असावा. तेवढ्यात मीनल दरवाज्याच्या बाजूला जाते आणि बाजूला असलेली कडी सरकवते आणि दरवाजा उघडला जातो. सर्वाना आश्चर्य वाटतं. चेतना मीनलला विचारते ” तुला कसं माहित दरवाजा हाच आहे तेही तो अर्धाधिक जमिनीखाली असताना? आणि तो या कडीने उघडतो? ”
मीनल : माहित नाही पण असं वाटलं मला आणि ते बरोबर निघालं.
विषय थांबतो. सर्वजण महालात प्रवेश करतात आणि खूप मोठा घुंगरांचा आवाज येतो जणू कोणीतरी असंख्य घुंगरू खूप उंचावरून खाली सोडलेत. ( सर्वजण काही वेळ भांबवतात.) काही वेळाने शांत झाल्यावर सर्वजण पुढे येतात आणि सर्वत्र पाहू लागतात. जिन्यालगतच्या उंच मंचकाखाली मनीषला काही घुंगरू दिसतात. तो सर्वाना ते दाखतो. मानव म्हणतो,”जरी मानलं की हे घुंगरू वरून पडले तरी प्रश्न हा आहे की, एवढ्याश्या घुंगरांचा एवढा आवाज कसा? आणि मुळात ते खाली पडलेच कसे?
सर्वजण विचार करत असतात, तेव्हढ्यात चेतना म्हणते,” आपल्याला यासाठीच इथे पाठवलंय, हा महाल नक्की कोणी बांधला? कधी बांधला? कोणत्या पद्धतीने बांधला? हेच आपल्याला शोधायचं आहे. May be ज्या पद्धतीने हा महाल बांधला गेलाय त्याच्या इफेक्ट मुळे हा आवाज एवढा मोठा आला असेल. आता आपण काम सुरु करतोय तर कळेलच नक्की काय आहे ते.”
सर्वाना ते पटत.

इकडे घुंगरांची एक विशिष्ट हालचाल होते आणि मग ते शांत होतात. हे कोणाच्याही लक्षात येतं नाही.

नियतीने तिचा खेळ सुरु केलेला होता….

क्रमश……..

Article Categories:
रोमांचक

प्रतिक्रिया व्यक्त करा

आपला ई-मेल अड्रेस प्रकाशित केला जाणार नाही. आवश्यक फील्डस् * मार्क केले आहेत