शापित सौंदर्य 4 © आरती पाटील

Written by
  • 2 आठवडे ago

 

शापित सौंदर्य ४ © आरती पाटील

महाल खूपच भव्य होता. सुरुवातीला मोठा पॅसेज पुढे त्याला लागून वर जाण्यासाठी २ मोठमोठे जिने. जिन्यावरून वर जाताना भिंतींवर जुन्याकाळातल्या तसबिरी लावल्या होत्या. जिन्याबाजूला दोन्ही कडे दोन उंच मंचके आणि त्यावर धातूच्या फुलदाण्या होत्या. महालाच्या मधोमध वर मोठा असा झुंबर त्या महालाची शान वाढवणारा ठरत होता. या सर्व वैभवावर खूप धूळ आणि जळमटे झाली होती. त्या तसबिरी आणि त्या महालाच्या भव्यतेवरून त्या काळातल्या संपन्नतेची आणि वैभवतेची कल्पना येत होती. सर्वजण उत्सुकतेने महालाची पाहणी करू लागले. सर्वजण हळूहळू पाऊल टाकत एक एक गोष्ट निहाळत होते पण मीनल मात्र महालाच्या मधोमध उभी राहून महालाकडे एकटक पाहत राहिली. मानवाच्या हि गोष्ट लक्षात आली, तो मिनलजवळ जाऊन विचारतो, ” काय झालं नेहमी अश्या एखाद्या ठिकाणी आलो की किती उत्साही असतेस तू .आज शांत आहेस. are you ok? ” तशी मीनल भानावर येते. मीनल : yes, yes i am ok. महालाची भव्यता पाहत होते. ( असं ती बोलते खरं पण तिला नक्की काय झालंय तेच तिला कळत नसतं. तिला हा महाल ओळखीचा वाटत होता. पण कोणाला सांगितलं तर मघाशी जसं आपण दरवाजा दाखवला आणि उघडला त्यानंतर त्यांनी प्रश्नांची सरबत्ती केली तसेच आता होईल, आणि अजून मलाच काही कळत नाहीये तर याना काय सांगणार ? म्हणून ती शांत बसते.)

चेतना : wow , यार काय मस्त महाल आहे. काय मस्त नक्षीकाम आहे. ( खांबांकडे पाहत )

मनीष : हो ना ज्या कोणी हा महाल बांधलाय तो कलाप्रेमी असावा.

मानव : हो, वाटतय तरी असच.

चेतना : मान्य की आपल्याला द्वारका प्रोजेक्ट नाही मिळाला पण हा प्रोजेक्ट पण चांगला वाटतोय.

मानव : हो ना खूप वर्ष हा महाल कोणालाच माहित नव्हता म्हणजे खूपच जुना असणार हा महाल. ( महाल निहाळत ).

चेतना : हो आणि नक्की किती जुना आहे हे कार्बन डेटिंग केल्यावर कळेलच.

मनीष : काहीही म्हणा पण त्यावेळी या महालात राहणं खूप सुखद असणार. बघा ना खिडक्या किती मोठ्या आणि प्रशस्त आहेत, दरवाजा किती प्रचंड आहे. हॉल मध्ये उंच मंचाकांवर त्या फुलदाण्या आणि त्या काळात प्रदूषण पण नव्हतं तर किती मोहक वातावरण असेल. ( तंद्रीत )

चेतना : ( मानवच्या कानात बोलते ) अरे या मीनलला काय झालंय? काहीच बोलतं नाहीये ती. ( मिनलकडे पाहत )

मानव : काय झालयं मीनल ?

मिनल बावरते. आणि म्हणते, ” नाही, नाही काही नाही.असच पाहतेय महाल.” सर्वजणांना नवल वाटत पण कोणी काही बोलत नाही.

मनीष : चला मग आता कामाला लागूया. सर्वजण वेगवेगळे होतील आणि आपापल्यापरीने निरीक्षण करून रात्री discussion करून उद्याच काम ठरवू.

सर्वजण वेगवेगळे होतात आणि महाल निरीक्षण करायला सुरुवात करतात. दोन -तीन तास निरक्षण करून सर्वजण पुन्हा हॉल मध्ये येतात जिथे मीनल आधी उभी होती. ( घामाने चिंब झालेली होती. ) मीनल तिथून हललीच नसल्याचं मानवाच्या लक्षात येतं आणि तो मीनलला विचारतो ,” काय झालं मीनल ? बरी आहेस ना ? सर्वजण फिरून आले तरी तू इथेच ? ” मीनलला यावर काय उत्तर द्यावं तेच कळत नाही. ती भांबावते आणि म्हणते, ” आपण खूप प्रवास करू आलो आणि आराम न करता लगेच इथे आलो म्हणून मला खुप दमल्यासारखं झालंय आणि डोकं पण खूप दुखतंय. आपण निघुयात का ? उद्या येऊन पुढचं काम पाहू ?” चेतनला काहीतरी मिनलच्या वागण्यात वेगळ वाटत पण तरी ती विषय न वाढवता म्हणते, ” हो बरोबर आहे आणि तशीही भूक पण लागलीये. आता निघुयात आणि उद्या पुढचं काम करूयात.” चेतनाच बोलणं ऐकून मीनलला बरं वाटतं.

सर्वजण निघतात आणि गाडी सुरु होते. मागे बसलेली मीनल अगदी तो महाल नजरेआड होई पर्यंत पाहत राहते. इकडे महालात थंडगार वारा घुमू लागतो, घुंगरांचा आवाज पुन्हा वेग धरतो आणि त्या महालाच्या भोवती एक क्रूर हास्य पसरत, जणू त्या हास्याला मीनल पुन्हा तिथे येणार याची खात्री होती.

हॉटेलवर …………

हॉटेलवर आल्यावर सुद्धा मीनल खूप अस्वस्थ असते आणि तिच्या चेहऱ्यावरून ते स्पष्ट दिसत असत. तिला ती मलाहात असतानाचं सर्व आठवत असतं. ( फ्लॅशबॅक- सर्वजण महाल पाहण्यासाठी जातात आणि मीनल पाऊल टाकणार तोच तिला सर्व अंधुक दिसू लागतं. पूर्वी फोटो काढल्यावर निगेटिव्ह मिळायची तशी तिला तिच्या डोळ्यासमोर चित्र दिसू लागली, हलणारी चित्रे. तिने दोन किशोरवयीन मुली पहिल्या, त्या हसत होत्या, बागडत होत्या आणि घुंगरू बांधून नृत्य करत होत्या. एक महिला बाजूला बसून निर्देशन करत होती. मोठा फेर धरला आणि त्या मुली गिरकी घेऊ लागल्या आणि गिरकी घेत असताना एकीचे घुंगरू तुटतात आणि तिच्या गिरकीच्या गतीमुळे भिरकावले जातात, त्याबरोबर घुंगरांचा मोठा आवाज होतो. तो आवाज तसाच असतो जसा तिने महालात प्रवेश करताना ऐकला होता. मानवाने आवाज दिल्याने तिच्या समोरची चित्रे अदृश्य होतात. )

जेवणानंतर सर्वजण एकत्र बसतात त्यांना उद्याच्या कामाचं डिस्कशन करायचं असतं. मानव बोलायला सुरुवात करतो.

मानव : आता आपापली निरीक्षणे सांगा म्हणजे आपल्याला उद्या नक्की काय करायचंय ते ठरवता येईल.

मनीष : मी जिन्यापासून काही अंतरावर असलेल्या रूम्स मध्ये गेलो होतो. आत गेल्यावर बऱ्याच रूम्स दिसल्या तिथे. तिथे सामान काही नास्त्यामुळे फक्त त्या रूमच्या रचनेवरून असा अंदाज आहे कि तिथं दासदासींचे रूम आणि किचन असावं कारण त्या रूम्सची रचना फारच सामान्य होती. एक रूम खूप मोठी होती आणि एका बाजूची भिंत बरीच काळसर होती. आणि मोठमोठे भांडे ठेवण्यासाठी मांडणी असते तशी रचना त्या रूमच्या एका भिंतीमध्ये होती. आणि अजून एक त्या रूमच्या बाहेर एक विहीर आहे. जेवण बनवताना लागणाऱ्या पाण्याची सोय जवळ असावी म्हणून असेल कदाचित.

चेतना : मी जिना चढून वर उजव्या बाजूला गेले. तिथे कदाचित राजस्त्रियाची दालन असावीत कारण तिथे दालनाची रचना खूपच सुंदर आहेत, नक्षी काम, संगमरवरी दगडांचाही वापर आहे. खांबांवर पडदे अडकवण्यासाठी खुंटी आहेत आणि तिथे प्रत्येक दालनात सुंदर आरशे आहेत.

मानव : आणि मी जिन्याच्या डाव्या बाजूला गेलो होतो. तिथे एक खूपच मोठी रूम होती म्हणजे आता लग्नासाठी हॉल्स असतात त्यापेक्षाही बरीच मोठी. त्यामुळे असा वाटत कि तिथे दरबार असावा कारण त्याकाळी सभेसाठीच एवढे मोठे हॉलच लागत असणार.

मनीष : गुड , म्हणजे आता आपल्याला आता mostly कॉर्बन डेटिंग करावं लागेल म्हणजे त्या वस्तूंचं वय कळेल आपल्याला त्यामुळे त्यासाठी लागणारं सामान नेऊ सर्व नेण्याची गरज नाही.

मीनल : नाही आपण उत्कखननासाठी लागणार सामानही नेऊ म्हणजे तिथे ऐन वेळी लागलं तर नाही असं होयला नको. ( सर्व मान्य करतात )

मनीषच्या लक्षात येते की मिनलच वागणं बदलय आणि ती पुन्हा नॉर्मल व्हावी म्हणून आणि तिला त्यातून बाहेर काढण्यासाठी म्हणून तो तिला बाजूला घेऊन स्वप्नीलचा विषय काढतो.

मनीष : काय गं, स्वप्निलच्या विचारातून बाहेर पडायचंच नाही असा ठरवलंयस का ? ( तिची खेचतो आणि हसतो )

स्वप्निलच नाव ऐकताच मिनलच्या चेहर्यावर स्मितहसू येतं. ती आधीचा प्रसंग विसरून स्वप्नीलचा विचार करू लागते. आणि मनीषला लटक्या रागाने म्हणते , ” मी का त्याचा विचार करू ?”

मनीष: हो का ? मग स्वप्नील येणार आहे इथे तर त्याला सांगतो नको येउस. इथे कोण त्याची वाट पाहतेय ,तो इथे यायला?

मीनल: मी कुठे म्हणाले नको बोलावूस म्हणून ? तुझा मित्र तू बोलावू शकतोस मी का नाही म्हणेन.

मनीष : अच्छा … माझा मित्र का फक्त ? ( तिला चिडवत )

ती लाजून हसली आणि तिला आधीसारखा हसताना पाहून मनीषला बरं वाटलं. सर्वजण उद्याची तयारी करतात आणि आपापल्या रूम्स मध्ये निघून जातात. मिनलही स्वप्नीलचा विचार करत झोपी जाते.

मध्यरात्री झोपेत तिला दरदरून घाम फुटतो, आणि घाबरून जागी होते. महालात पाहिलेला चित्रपट पुन्हा तिच्या समोर दिसला होता. तिला असं सगळं का होतंय तेच कळत नव्हतं. तिच्याशिवाय कोणालाच असे भास होत नव्हते म्हणून की कोणाला काही सांगू ही शकत नव्हती. सांगितलं असतं तर तिला हसले असते, म्हणाले असते या काळात पण भुतांवर विश्वास ठेवतेस कि काय म्हणून चिडवलं असतं. ती पुन्हा झोपण्याचा प्रयत्न करते खूप उशिराने कधीतरी तिला झोप लागते.

सकाळी सर्वजण ब्रेकफास्ट करून निघतात. या वेळी मीनल शांत असते आणि हे नक्की काय आहे याचा छडा लावूच असं ठरवते. ती एका मोठया निर्धाराने महालाकडे निघाली असते. या गोष्टीची त्या हास्याला आधीच कल्पना होती आणि यावेळी तिला या पेक्षा मोठा धक्का बसणार होता…

क्रमश ……..

Article Categories:
रोमांचक

प्रतिक्रिया व्यक्त करा

आपला ई-मेल अड्रेस प्रकाशित केला जाणार नाही. आवश्यक फील्डस् * मार्क केले आहेत