एक सल -भाग १

विदुलाने रोजच्या प्रमाणे सकाळी बाल्कनीत थोडा वेळ घालवला. कुठल्याही ऋतूत बाल्कनीतून दिसणारी सकाळ ही विलोभनीय असते. हिवाळ्यात धुक्यामुळे बाहेर पाहायला छान वाटतं, उन्हाळ्यात सकाळी गारवा असतो पुन्हा दिवसभर गर्मीने लाही लाही होते. सकाळ बाल्कनीतून खूप छान दिसते आणि पावसाळ्यात तर विचारायलाच नको. श्रावणाचा महिना चालला होता. अधे मध्ये चार चार दिवस झड लागत होती. विदुला आता जीवनाच्या ज्या टप्प्यावर होती तिथे आयुष्यातील धावपळीचा काळ संपला होता. त्यावेळी सासुबाई, सासरे, नवरा यांची घाई, मुलीची शाळा तिचा डबा, सगळीच धावपळ.
सासू-सासरे वयोमानाने निवर्तले. नवऱ्याबद्दल तर काही बोलायलाच नको. तो देखील आता आयुष्याचा भाग नव्हता. मुलगी रिया आता मोठी झाली होती आणि तिची काही जबाबदारी नव्हती. नोकरी नोकरी म्हणून विदुलाचे अर्धे आयुष्य पळापळीत गेले होते. ती घाई पण आता नव्हती, स्वेच्छा निवृत्ती घेतल्यापासून मनात एक शांतता होती आणि आता छंदांसाठी थोडा वेळ देता येत होता. कुणा एका साथीदाराची कमतरता राहतेच पण आयुष्यात. . . कितीही तटस्थ राहण्याचा प्रयत्न केला तरीही. काही बोलायला, किंवा मनातलं सांगायला, ऐकायला , कुणी एक हवं असतंच , विशेषतः आयुष्य उताराला लागल्यावर !