आयुष्यात कधी ना कधी प्रत्येकाला असा काळ येतो, जेव्हा सर्व काही प्रयत्न करूनही गोष्टी आपल्या मनासारख्या घडत नाहीत. मेहनत केली तरी परिणाम उशिरा मिळतात, योजना आखल्या तरी अडथळे येतात, आणि मनात प्रश्न उभा राहतो—“माझंच नशीब असं का?” अशा क्षणी माणूस स्वतःशीच लढत असतो. ही केवळ परिस्थितीशी झुंज नसते; ती नशिबाविरुद्धची झुंज असते.
नशीब हा शब्द अनेकदा आपल्या अपयशाचं कारण बनतो. जेव्हा काही चुकतं, तेव्हा आपण म्हणतो नशीब साथ देत नाही. पण प्रत्यक्षात नशीब हे नेहमी स्थिर नसतं; ते बदलतं, वळणं घेतं आणि कधी कधी आपली परीक्षा घेतं. प्रत्येक अडथळा हा कायमचा नसतो. तो एक टप्पा असतो—जिथे आपली सहनशक्ती, धैर्य आणि चिकाटी तपासली जाते.
“नशिबाविरुद्धची झुंज” म्हणजे केवळ बाह्य परिस्थितीशी सामना नव्हे, तर आतल्या भीतीशी आणि शंकेशीही सामना असतो. अनेकदा आपल्याला वाटतं की सगळं संपलं आहे, पण प्रत्यक्षात तो शेवट नसतो—तो नवीन सुरुवातीचा इशारा असतो. जिथे आशा कमी होते, तिथे प्रयत्न वाढवावे लागतात. कारण नशीब बदलण्याची सुरुवात कृतीतूनच होते.
इतिहास, समाज आणि आपल्या आसपासची अनेक उदाहरणं सांगतात की ज्या लोकांनी हार मानली नाही, त्यांचं नशीबही वळलं. सुरुवातीला अडचणी आल्या, अपयश आलं, पण त्यांनी प्रयत्न थांबवले नाहीत. नशीब नेहमीच मेहनतीच्या बाजूने उभं राहतं असं नाही, पण मेहनत नसताना नशीब बदलतही नाही—ही जाणीव महत्त्वाची आहे.
नशिबाविरुद्धची झुंज म्हणजे स्वतःवरचा विश्वास जिवंत ठेवणं. जेव्हा जग म्हणतं “जमत नाही,” तेव्हा मन म्हणायला हवं “पुन्हा प्रयत्न कर.” ही झुंज बाहेरच्यांपेक्षा आतल्या आवाजाशी जास्त असते. कारण खरा पराभव तो नसतो जो परिस्थिती देते; खरा पराभव तो असतो जो आपण स्वतःला देतो.
या प्रवासात संयम खूप महत्त्वाचा असतो. परिणाम तात्काळ दिसत नाहीत म्हणून प्रयत्न थांबवले, तर नशीब बदलण्याची शक्यता कमी होते. प्रत्येक छोटा प्रयत्न, प्रत्येक लहान पाऊल हळूहळू मोठा बदल घडवतं. अनेकदा यश अचानक येत नाही; ते शांतपणे जवळ येत असतं आणि आपल्याला त्याची चाहूलही लागत नाही.
शेवटी, “नशिबाविरुद्धची झुंज” ही हार-जीत ठरवणारी लढाई नसते; ती स्वतःला सिद्ध करण्याची प्रक्रिया असते. नशीब नेहमी आपल्या हातात नसतं, पण प्रयत्न आणि धैर्य आपल्या हातात असतं. ज्या दिवशी माणूस प्रयत्न सोडत नाही, त्या दिवशी नशीबही थांबत नाही—ते हळूहळू त्याच्या बाजूने फिरायला लागतं. कारण नशिब बदलण्याचा सर्वात मोठा मार्ग म्हणजे हार न मानणं.
नशीब हा शब्द अनेकदा आपल्या अपयशाचं कारण बनतो. जेव्हा काही चुकतं, तेव्हा आपण म्हणतो नशीब साथ देत नाही. पण प्रत्यक्षात नशीब हे नेहमी स्थिर नसतं; ते बदलतं, वळणं घेतं आणि कधी कधी आपली परीक्षा घेतं. प्रत्येक अडथळा हा कायमचा नसतो. तो एक टप्पा असतो—जिथे आपली सहनशक्ती, धैर्य आणि चिकाटी तपासली जाते.
“नशिबाविरुद्धची झुंज” म्हणजे केवळ बाह्य परिस्थितीशी सामना नव्हे, तर आतल्या भीतीशी आणि शंकेशीही सामना असतो. अनेकदा आपल्याला वाटतं की सगळं संपलं आहे, पण प्रत्यक्षात तो शेवट नसतो—तो नवीन सुरुवातीचा इशारा असतो. जिथे आशा कमी होते, तिथे प्रयत्न वाढवावे लागतात. कारण नशीब बदलण्याची सुरुवात कृतीतूनच होते.
इतिहास, समाज आणि आपल्या आसपासची अनेक उदाहरणं सांगतात की ज्या लोकांनी हार मानली नाही, त्यांचं नशीबही वळलं. सुरुवातीला अडचणी आल्या, अपयश आलं, पण त्यांनी प्रयत्न थांबवले नाहीत. नशीब नेहमीच मेहनतीच्या बाजूने उभं राहतं असं नाही, पण मेहनत नसताना नशीब बदलतही नाही—ही जाणीव महत्त्वाची आहे.
नशिबाविरुद्धची झुंज म्हणजे स्वतःवरचा विश्वास जिवंत ठेवणं. जेव्हा जग म्हणतं “जमत नाही,” तेव्हा मन म्हणायला हवं “पुन्हा प्रयत्न कर.” ही झुंज बाहेरच्यांपेक्षा आतल्या आवाजाशी जास्त असते. कारण खरा पराभव तो नसतो जो परिस्थिती देते; खरा पराभव तो असतो जो आपण स्वतःला देतो.
या प्रवासात संयम खूप महत्त्वाचा असतो. परिणाम तात्काळ दिसत नाहीत म्हणून प्रयत्न थांबवले, तर नशीब बदलण्याची शक्यता कमी होते. प्रत्येक छोटा प्रयत्न, प्रत्येक लहान पाऊल हळूहळू मोठा बदल घडवतं. अनेकदा यश अचानक येत नाही; ते शांतपणे जवळ येत असतं आणि आपल्याला त्याची चाहूलही लागत नाही.
शेवटी, “नशिबाविरुद्धची झुंज” ही हार-जीत ठरवणारी लढाई नसते; ती स्वतःला सिद्ध करण्याची प्रक्रिया असते. नशीब नेहमी आपल्या हातात नसतं, पण प्रयत्न आणि धैर्य आपल्या हातात असतं. ज्या दिवशी माणूस प्रयत्न सोडत नाही, त्या दिवशी नशीबही थांबत नाही—ते हळूहळू त्याच्या बाजूने फिरायला लागतं. कारण नशिब बदलण्याचा सर्वात मोठा मार्ग म्हणजे हार न मानणं.
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा