परीक्षेचा निकाल जाहीर होईपर्यंत मन ज्या अवस्थेत असतं, ती अवस्था शब्दांत सांगणं कठीण असतं. अभ्यास झाला की नाही, प्रश्न कसे गेले, अपेक्षेपेक्षा कमी तर येणार नाहीत ना, नापास झालो तर काय होईल, लोक काय म्हणतील, पुढे काय करायचं—हे सगळे प्रश्न मनात सतत फिरत राहतात. निकालाच्या आधीचा काळ म्हणजे सतत ताणात जगणं. दिवस जातात, पण मन थांबत नाही. घरात शांतता असते, पण डोक्यात गोंधळ असतो. झोप येते, पण मन जागं असतं. अशा वेळी निकाल हा फक्त गुणांचा कागद नसतो; तो मनावरचं ओझं हलकं करणारा क्षण असतो.
आणि मग तो दिवस येतो. निकाल पाहतो. ‘पास’ हा शब्द दिसतो. त्या क्षणी मनात मोठा जल्लोष होत नाही, उलट एक शांतता पसरते. धडधड थांबते. छातीत अडकलेला श्वास मोकळा होतो. शरीर जणू हलकं झाल्यासारखं वाटतं. ही शांतता फार मोठी असते. कारण हा क्षण केवळ यशाचा नसतो, तर भीती संपल्याचा असतो. अपयशाच्या कल्पनांनी मनावर जे सावट पसरलेलं असतं, ते हळूहळू दूर होतं.
निकालानंतरची ही शांत उजळणी खूप बोलकी असते. ती सांगते की आपण किती काळ ताणाखाली होतो. ती सांगते की आपलं मन किती थकलं होतं. पण तरीही आपण पुढे जात राहिलो. पास होणं म्हणजे सगळं संपलं असं नाही, पण एक मोठा अडथळा पार केल्याची जाणीव नक्कीच असते. पुढचा रस्ता अजूनही आहे, संघर्ष संपलेला नाही, पण आत्मविश्वास थोडा वाढलेला असतो.
या टप्प्यावर माणूस स्वतःकडे थोडं वेगळ्या नजरेने पाहतो. “मी हे करू शकलो” ही जाणीव मनात घर करते. कदाचित गुण फार जास्त नसतील, कदाचित अपेक्षेपेक्षा कमी असतील, पण पास होणं ही स्वतःशी लढून मिळवलेली छोटीशी जिंकलेली लढाई असते. आणि त्या लढाईनंतर मिळणारी शांतता फार मौल्यवान असते.
निकालानंतर काही वेळ घरात शांतता असते. फोन येतात, मेसेज येतात, अभिनंदन होतं. पण त्या सगळ्याच्या मध्ये एक वैयक्तिक क्षण असतो—स्वतःशीच. “शेवटी झालं” हा विचार मनात घुमत राहतो. त्या क्षणी भविष्याबद्दल मोठे प्लॅन नसतात, फक्त वर्तमानाचा हलकासा आनंद असतो.
ही शांत उजळणी जास्त वेळ टिकत नाही, कारण आयुष्य पुढे सरकतं. लगेच पुढचा प्रश्न उभा राहतो—पुढे काय? पण तरीही हा क्षण महत्त्वाचा असतो. कारण तो शिकवतो की ताण संपतो, भीतीही संपते, आणि आपण वाटतं त्यापेक्षा जास्त सक्षम आहोत.
निकालानंतरची शांत उजळणी म्हणजे मोठा जल्लोष नाही, पण ती आतून स्थिर करणारी भावना आहे. ती आठवण राहते, कारण तिने आपल्याला थोडा श्वास घ्यायला शिकवलेला असतो. आणि कधी पुढच्या आयुष्यात ताण वाढला, तर हाच क्षण आठवतो—की अडचणी संपतात, आणि मन पुन्हा शांत होऊ शकतं.
आणि मग तो दिवस येतो. निकाल पाहतो. ‘पास’ हा शब्द दिसतो. त्या क्षणी मनात मोठा जल्लोष होत नाही, उलट एक शांतता पसरते. धडधड थांबते. छातीत अडकलेला श्वास मोकळा होतो. शरीर जणू हलकं झाल्यासारखं वाटतं. ही शांतता फार मोठी असते. कारण हा क्षण केवळ यशाचा नसतो, तर भीती संपल्याचा असतो. अपयशाच्या कल्पनांनी मनावर जे सावट पसरलेलं असतं, ते हळूहळू दूर होतं.
निकालानंतरची ही शांत उजळणी खूप बोलकी असते. ती सांगते की आपण किती काळ ताणाखाली होतो. ती सांगते की आपलं मन किती थकलं होतं. पण तरीही आपण पुढे जात राहिलो. पास होणं म्हणजे सगळं संपलं असं नाही, पण एक मोठा अडथळा पार केल्याची जाणीव नक्कीच असते. पुढचा रस्ता अजूनही आहे, संघर्ष संपलेला नाही, पण आत्मविश्वास थोडा वाढलेला असतो.
या टप्प्यावर माणूस स्वतःकडे थोडं वेगळ्या नजरेने पाहतो. “मी हे करू शकलो” ही जाणीव मनात घर करते. कदाचित गुण फार जास्त नसतील, कदाचित अपेक्षेपेक्षा कमी असतील, पण पास होणं ही स्वतःशी लढून मिळवलेली छोटीशी जिंकलेली लढाई असते. आणि त्या लढाईनंतर मिळणारी शांतता फार मौल्यवान असते.
निकालानंतर काही वेळ घरात शांतता असते. फोन येतात, मेसेज येतात, अभिनंदन होतं. पण त्या सगळ्याच्या मध्ये एक वैयक्तिक क्षण असतो—स्वतःशीच. “शेवटी झालं” हा विचार मनात घुमत राहतो. त्या क्षणी भविष्याबद्दल मोठे प्लॅन नसतात, फक्त वर्तमानाचा हलकासा आनंद असतो.
ही शांत उजळणी जास्त वेळ टिकत नाही, कारण आयुष्य पुढे सरकतं. लगेच पुढचा प्रश्न उभा राहतो—पुढे काय? पण तरीही हा क्षण महत्त्वाचा असतो. कारण तो शिकवतो की ताण संपतो, भीतीही संपते, आणि आपण वाटतं त्यापेक्षा जास्त सक्षम आहोत.
निकालानंतरची शांत उजळणी म्हणजे मोठा जल्लोष नाही, पण ती आतून स्थिर करणारी भावना आहे. ती आठवण राहते, कारण तिने आपल्याला थोडा श्वास घ्यायला शिकवलेला असतो. आणि कधी पुढच्या आयुष्यात ताण वाढला, तर हाच क्षण आठवतो—की अडचणी संपतात, आणि मन पुन्हा शांत होऊ शकतं.
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा