दिवस सरत होता. खिडकीबाहेर आकाशात नारिंगी-सोनेरी रंगांची उधळण झालेली. शुभदा बाईंच्या हातात चहाचा कप होता आणि नजरा समोरच्या मावळत्या सूर्याच्या दिशेला खिळलेल्या.
वयाच्या पंच्याहत्तरीनंतर दिवस कसे जातात हे सांगणं कठीण होतं. सकाळचा वेळ मुलगा-नातवंडं घराबाहेर पडण्यात जातो. दुपार घड्याळाच्या काट्यांसारखी धीम्या गतीने सरते. आणि मग येते ती सांजवेळ – सगळ्यात जास्त बोलकी, पण तरीही सगळ्यात जास्त एकाकी.
आजही तीच वेळ होती. सूर्य क्षितिजाच्या कडेवर टेकला होता. वाऱ्याची झुळूक पडद्याला हलवत होती. शुभदा बाई त्या हलक्या स्पर्शाला हात लावतात, जणू कुणाचा हात त्यांच्याशी बोलायला आला असावा.
आठवणींचा रेशमी ओघ त्यांच्या मनात उलगडू लागला…
किती तरी वर्षांपूर्वी, याच वेळेला रमेशबरोबर त्या गच्चीवर बसून चहा प्यायच्या. तो आपल्या कामाच्या गोष्टी सांगायचा, आणि ती त्याच्या चेहऱ्याकडे बघून फक्त हसून ऐकायची. तेव्हा काहीच बोलावं लागायचं नाही, तरी संवाद व्हायचा. संध्याकाळ म्हणजे त्यांचा सोबत घालवलेला खास वेळ.
रमेश गेल्यावर पहिल्या काही वर्षांत हे संध्याकाळचे क्षण असह्य झाले होते. मग हळूहळू, एकटीने चहा प्यायची सवय झाली. पण मनात कुठे तरी त्याची जागा तशीच राहिली.
समोरच्या बागेत मुलं खेळत होती. त्यांच्या हसण्याच्या आवाजात तिला तिचं बालपण ऐकू आलं. आणि एका क्षणी, तिच्या नजरेतून नकळत दोन थेंब ओघळले. कारण, मावळतीच्या या वेळेला सगळं काही अधिक स्पष्ट जाणवतं – आयुष्याचा आलेख, झालेली चूक, मिळालेलं प्रेम, आणि राहून गेलेली जवळीक.
तेवढ्यात बेल वाजली. ती अलगद उठली. दारात नातू सारंग उभा होता – दप्तर पाठीवर, कपाळावर घाम आणि चेहऱ्यावर ओढलेलं हसू.
"आजी, मी आलो!" तो आत पळत आला.
शुभदा बाईंच्या चेहऱ्यावर एकदम प्रकाश आला. ती त्याला बिलगून म्हणाली, “चल, चहा तयार आहे. तुझ्यासाठी बटाटेवडे पण आहेत.”
ती पुन्हा खिडकीजवळ आली. सूर्य क्षितिजाआड गेला होता. पण आज ती वेळ निराश वाटली नाही. कारण कोणीतरी तिला हाक मारायला आलेलं होतं. एक सजीव, सुंदर उपस्थिती तिला परत आयुष्याच्या एका उबदार सांजवेळेत घेऊन गेली होती.
त्या क्षणी तिला उमगलं .. सांजवेळ जरी एकटी वाटली, तरी तिच्या कुशीत काही ना काही नवीन अंकुरत असतं.
क्रमश: ..
Anu..
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा