शब्दांच्या पलीकडली प्रेमळ मिठी...लेखक सुनिल जाधव पुणे, 9359850065
नात्यांच्या गर्दीत, शब्दांच्या गोंगाटात आणि अपेक्षांच्या ओझ्यात कधी कधी प्रेम इतकं साधं असतं की ते दिसतही नाही. ते घोषणा करत नाही, वचनांची रांग लावत नाही, किंवा मोठ्या शब्दांत स्वतःची जाहिरात करत बसत नाही. ते शांत असतं. खोल असतं. आणि नेमक्या क्षणी, अगदी न बोलताच, ते आपली उपस्थिती सांगून जातं. कारण काही भावना शब्दांच्या पुढे असतात. त्या अनुभवायच्या असतात, ऐकायच्या नाहीत.
आपण आयुष्यभर मजबूत राहण्याचा प्रयत्न करत असतो. कोणासाठी तरी आदर्श बनण्यासाठी, कोणासाठी तरी आधार बनण्यासाठी, तर कधी स्वतःलाच सिद्ध करण्यासाठी. रोज सकाळी उठून चेहऱ्यावर एक हसरा मुखवटा चढवतो आणि आतल्या थकव्याला, भीतीला, गोंधळाला मागे ढकलतो. “मी ठीक आहे” हे वाक्य इतकं सवयीचं होतं की खरं काय आहे हे आपणच विसरून जातो. अशा वेळी प्रेम जर विचारत बसलं, “काय झालं?” तर उत्तर द्यायला शक्तीही उरत नाही. तेव्हा प्रेमाने फक्त जवळ यावं, घट्ट धरावं, आणि काही न विचारता सांगावं, “मी इथे आहे”, इतकंच पुरेसं असतं.
योग्य व्यक्तीची मिठी ही केवळ शरीरांची जवळीक नसते. ती मनाच्या कप्प्यांत साचलेली धूळ अलगद झटकून टाकते. ती काळजी, असुरक्षितता, अपयशाची भीती. या सगळ्यांना क्षणभर तरी शांत करते. त्या मिठीत शब्द नसतात, पण आश्वासन असतं. प्रश्न नसतात, पण उत्तर असतं. आरोप नसतात, पण स्वीकार असतो. आणि सर्वात महत्त्वाचं म्हणजे, त्या मिठीत “तू पुरेसा आहेस” ही भावना असते.
खरं प्रेम समजून घेण्यासाठी कानांची गरज नसते; मन उघडं असणं पुरेसं असतं. ते बोलण्याआधीच ऐकतं. रडण्याआधीच डोळ्यांतलं पाणी टिपतं. आणि जेव्हा तुम्ही स्वतःवरच रागावलेले असता, स्वतःलाच दोष देत असता, तेव्हा ते प्रेम तुमच्यापेक्षा तुमच्यावर जास्त विश्वास ठेवतं. “तू मजबूत आहेस” असं सांगत नाही; ते तुम्हाला धरून ठेवतं, जेव्हा मजबूत राहण्याचा थकवा तुमच्या हाडांपर्यंत पोहोचलेला असतो.
आपण बहुतेकदा प्रेमाकडून जास्त अपेक्षा करतो, जास्त लक्ष, जास्त वेळ, जास्त शब्द, जास्त प्रयत्न. पण प्रेम नेहमी जास्त करण्याबद्दल नसतं. कधी कधी ते कमीच करतं, कमी बोलतं, कमी मागतं, कमी दाखवतो, पण त्याच कमीपणात ते पूर्ण होतं. कारण ते योग्य असतं. योग्य वेळेला, योग्य पद्धतीने, योग्य हृदयातून आलेलं असतं.
आत्म्याला जेव्हा विश्रांती हवी असते, तेव्हा प्रेम धावपळ करत नाही. ते बसतं. सोबत बसतं. त्या शांततेत हातात हात ठेवून सांगतं, “तुझं सगळं ठीक होणं मला घाईचं नाही; मला फक्त तुझ्यासोबत राहायचं आहे.” अशा शांत क्षणांत आयुष्याचं खरं सौंदर्य उमलतं. मोठ्या यशात नाही, मोठ्या साजरीकरणात नाही, तर या न बोललेल्या, पण पूर्ण जाणवलेल्या क्षणांत.
योग्य हृदयाची एक मिठी अनेक जखमा भरून काढू शकते. ज्या जखमा वेळेनेही भरल्या नाहीत, ज्या जखमांवर औषधांनीही परिणाम केला नाही, त्या जखमांवर ही मिठी मलमासारखी काम करते. कारण ती स्वीकार देते, तुझ्या अपूर्णतेसह, तुझ्या चुका घेऊन, तुझ्या भितीसह. “तू बदल” असं सांगण्याआधी “तू आहेस तसा मला चालतोस” असं म्हणणं हीच तर खरी प्रेमाची भाषा आहे.
प्रेमात असणं म्हणजे कायम आनंदी असणं नाही. कधी कधी ते थकवणारं असतं, गोंधळात टाकणारं असतं, आणि आरसा दाखवणारंही असतं. पण योग्य प्रेम तुम्हाला मोडत नाही; ते तुम्हाला सावरतं. ते तुमच्या आतल्या लहान, घाबरलेल्या भागाला हात देतं आणि सांगतं, “घाबरू नकोस.” आणि तेवढ्याच शब्दांत तुमची दुनिया थोडी हलकी होते.
आजच्या वेगवान जगात आपण प्रेमालाही कामगिरी बनवून टाकलं आहे. मेसेजेस, कॉल्स, पोस्ट्स, स्टेटस, या सगळ्यांत प्रेम मोजायला लागलो आहोत. पण प्रेम मोजायचं असेल, तर त्या क्षणांत मोजा जिथे काहीच करायचं नसतं, फक्त जवळ असायचं असतं. जिथे वेळ थांबलेला वाटतो, आणि मन पहिल्यांदा श्वास घेतं.
शेवटी, प्रेमाचं खरं मोल हे त्याच्या गाजावाजात नाही; त्याच्या शांततेत आहे. ते तुम्हाला बदलण्याचा हट्ट धरत नाही; ते तुम्हाला समजून घेतं. ते तुम्हाला एकटं वाटू देत नाही; ते तुम्हाला धरून ठेवतं. आणि कधी कधी, संपूर्ण जग जे करू शकलं नाही, ते एक योग्य मिठी करून दाखवते.
कारण प्रेम नेहमी मोठं असण्याबद्दल नसतं.
कधी कधी, ते फक्त अजून घट्ट धरून ठेवण्याबद्दल असतं.
लेखक सुनिल जाधव पुणे 9359850065, topsunil@gmail.com
कधी कधी, ते फक्त अजून घट्ट धरून ठेवण्याबद्दल असतं.
लेखक सुनिल जाधव पुणे 9359850065, topsunil@gmail.com
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा