आई... भाग - १
सकाळच्या कोवळ्या उन्हात स्नेहा अंगण झाडत होती. हातात झाडू, डोळ्यांत विचार, आणि मनात नेहमीसारखाच प्रश्न, “आई इतकी मजबूत कशी?”
तिची आई, माधुरी, स्वयंपाकघरात चुलीवर भाजी ठेवत होती. साधी साडी, कपाळावर हलकंसं कुंकू आणि चेहऱ्यावर कायम असणारा शांत पण ठाम भाव. घर लहान होतं, पण त्यात माया भरपूर होती.
स्नेहा दहावीला होती. अभ्यासात हुशार, पण मनात कायम एक भीती, आपण आईसारखं आयुष्यात काहीतरी करू शकू का?
माधुरीचं आयुष्य सोपं नव्हतं. लहान वयात लग्न, नवरा काही वर्षांतच आजाराने गेला. तेव्हा स्नेहा फक्त पाच वर्षांची होती. त्या दिवसानंतर माधुरीने रडणं थांबवलं, पण झुकणं नाही. ती शाळेत शिपाई म्हणून काम करत होती. पगार कमी, पण स्वाभिमान मोठा.
“स्नेहा, शाळेला उशीर होईल,” माधुरीचा आवाज आला.
“येते आई,” स्नेहाने दप्तर उचलत उत्तर दिलं. शाळेच्या वाटेवर स्नेहा नेहमी इतर मुलींना पाहायची, नवीन सायकल, चांगले कपडे, खिशात पैसे. कधी कधी तिचं मन हळवं व्हायचं.
“येते आई,” स्नेहाने दप्तर उचलत उत्तर दिलं. शाळेच्या वाटेवर स्नेहा नेहमी इतर मुलींना पाहायची, नवीन सायकल, चांगले कपडे, खिशात पैसे. कधी कधी तिचं मन हळवं व्हायचं.
त्या दिवशी वर्गात शिक्षिकेने विचारलं, “तुम्हाला मोठेपणी काय व्हायचं आहे?” कोणी डॉक्टर, कोणी इंजिनियर, कोणी अधिकारी. स्नेहाची पाळी आली. ती थोडी थांबली… आणि म्हणाली, “मला… माझ्या आईसारखं मजबूत व्हायचं आहे.”
वर्गात शांतता पसरली. काही हसले, काही गोंधळले.
शिक्षिकेने हसून विचारलं, “म्हणजे?” स्नेहा म्हणाली,
“जिच्याकडे सगळं नसतानाही ती हार मानत नाही… अशी.” त्या दिवशी घरी आल्यावर स्नेहा आईला सगळं सांगत होती.
शिक्षिकेने हसून विचारलं, “म्हणजे?” स्नेहा म्हणाली,
“जिच्याकडे सगळं नसतानाही ती हार मानत नाही… अशी.” त्या दिवशी घरी आल्यावर स्नेहा आईला सगळं सांगत होती.
माधुरी शांतपणे ऐकत होती. मग तिने स्नेहाच्या डोक्यावरून हात फिरवला. “मजबूत होणं म्हणजे कधीच न रडणं नसतं, बाळ,” ती म्हणाली, “तर रडूनसुद्धा पुन्हा उभं राहणं असतं.” त्या रात्री स्नेहाला झोप येईना.
आईचा भूतकाळ तिच्या डोळ्यांसमोर येत होता, आई एकटी, कामावर जाताना थकलेली, पण घरी आल्यावर हसणारी.
दुसऱ्या दिवशी शाळेतून आल्यावर माधुरी आजारी पडलेली होती. ताप, अशक्तपणा. “आई, डॉक्टरकडे जाऊया,” स्नेहा घाबरून म्हणाली. माधुरी हसली,
“थोडा ताप आहे. ठीक होईल.” पण स्नेहाला ते पटत नव्हतं. पहिल्यांदाच तिला जाणवलं, आईही कमजोर होऊ शकते.
“थोडा ताप आहे. ठीक होईल.” पण स्नेहाला ते पटत नव्हतं. पहिल्यांदाच तिला जाणवलं, आईही कमजोर होऊ शकते.
त्या दिवशी स्नेहाने स्वयंपाक केला. भाजी जळली, पोळी कडक झाली, पण माधुरीच्या डोळ्यांत पाणी आलं.
“आज माझी मुलगी मोठी झाली,” ती हळूच म्हणाली.
त्या एका वाक्याने स्नेहाच्या मनात काहीतरी बदललं.
ती फक्त आईवर अवलंबून राहणारी मुलगी नव्हती… ती आता आईचा आधार बनत होती.
“आज माझी मुलगी मोठी झाली,” ती हळूच म्हणाली.
त्या एका वाक्याने स्नेहाच्या मनात काहीतरी बदललं.
ती फक्त आईवर अवलंबून राहणारी मुलगी नव्हती… ती आता आईचा आधार बनत होती.
रात्री माधुरी झोपली असताना स्नेहा खिडकीजवळ बसली होती. आकाशात चंद्र चमकत होता. ती स्वतःशीच म्हणाली, “आई, तुझ्या सावलीत मी आत्ता उभी आहे… पण एक दिवस मीच तुझ्यासाठी आकाश बनेन.”
क्रमशः
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा