आई... भाग - ४ (अंतिम भाग)
शहरातल्या कॉलेजचा शेवटचा दिवस उजाडला होता. वसतिगृहाच्या खिडकीत उभी राहून स्नेहा खाली पाहत होती. रस्त्यावरची गडबड, माणसांची धावपळ आणि त्या गर्दीत स्वतःला शोधण्याचा तिचा प्रवास, सगळं तिच्या डोळ्यांसमोरून जात होतं.
चार वर्षं कशी गेली, तिलाच कळलं नव्हतं. ती आता तीच स्नेहा राहिली नव्हती, जी कधी भीतीने गप्प बसायची,
जी आईच्या सावलीतच सुरक्षित वाटायची. आता ती स्वतःची सावली तयार करत होती. आज तिला घरी परतायचं होतं. डिग्री हातात होती. मनात आत्मविश्वास होता आणि हृदयात आईसाठी ओसंडून वाहणारी ओढ होती.
जी आईच्या सावलीतच सुरक्षित वाटायची. आता ती स्वतःची सावली तयार करत होती. आज तिला घरी परतायचं होतं. डिग्री हातात होती. मनात आत्मविश्वास होता आणि हृदयात आईसाठी ओसंडून वाहणारी ओढ होती.
बस गावाकडे निघाली. प्रवासात स्नेहाने खिडकीतून बाहेर पाहिलं. झाडं, रस्ते, शेतं, सगळं ओळखीचं, पण ती स्वतः बदललेली होती. आई कशी असेल? हा विचार मनात वारंवार येत होता.
गावात पोहोचताच तिने दूरूनच घर पाहिलं. तेच लहान घर, तीच भिंत, पण अंगणात एक नवीन झाड दिसत होतं.
ती घराकडे चालत गेली. दारात माधुरी उभी होती. दोघी क्षणभर एकमेकींकडे पाहत राहिल्या.
ती घराकडे चालत गेली. दारात माधुरी उभी होती. दोघी क्षणभर एकमेकींकडे पाहत राहिल्या.
मग स्नेहा धावत आईच्या मिठीत शिरली. त्या मिठीत शब्द नव्हते, फक्त वर्षानुवर्षांचं प्रेम, त्याग आणि अभिमान होता. “आई,” स्नेहा पुटपुटली, “मी आले.” “माझं आकाश परत आलं,” माधुरी म्हणाली.
त्या रात्री दोघी खूप वेळ बोलत बसल्या. शहराच्या गोष्टी, अभ्यास, संघर्ष, सगळं. माधुरी शांतपणे ऐकत होती. “तू थकली नाहीस?” तिने विचारलं. स्नेहा हसली, “थकले, पण हरले नाही.”
काही दिवसांत स्नेहाला नोकरीची ऑफर आली, जिल्हा प्रशासन कार्यालयात. पहिली नोकरी, पहिला पगार.
पहिल्या पगारातून स्नेहाने आईसाठी औषधं, घरासाठी आवश्यक सामान घेतलं.
पहिल्या पगारातून स्नेहाने आईसाठी औषधं, घरासाठी आवश्यक सामान घेतलं.
माधुरीने ते पाहून डोळे पुसले. “आता मला काळजी नाही,” ती म्हणाली. स्नेहा मात्र थांबली नव्हती. तिने गावातल्या मुलींसाठी मोफत अभ्यासवर्ग सुरू केला. संध्याकाळी घराच्या अंगणात मुली जमायच्या. माधुरी दूर बसून ते दृश्य पाहायची.
एक दिवस एका मुलीने विचारलं, “ताई, तुम्ही इतक्या शिकल्या कशा?” स्नेहाने आईकडे पाहिलं. “माझ्या आईमुळे,” ती म्हणाली.
काळ पुढे सरकत होता. माधुरीचं आरोग्य हळूहळू सुधारत होतं. आता तिच्या चेहऱ्यावर चिंता कमी आणि समाधान जास्त होतं.
एक संध्याकाळी माधुरी म्हणाली, “स्नेहा, मला काही सांगायचं आहे.” “काय आई?” “आज मला वाटतं… मी माझं कर्तव्य पूर्ण केलं.” स्नेहा गडबडली. “असं का म्हणतेस?” “कारण आता तू उडू शकतेस… माझ्या हाताशिवाय.” त्या वाक्याने स्नेहाचं मन भरून आलं. “पण आई,” ती म्हणाली, “उडायला पंख लागतात आणि ते तू दिलेस.”
काही महिन्यांनी स्नेहाला राज्यस्तरीय पुरस्कार मिळाला, ग्रामीण शिक्षणासाठी केलेल्या कार्यासाठी. कार्यक्रमात तिने भाषण केलं. “आज मी इथे उभी आहे,” ती म्हणाली,
“कारण एका आईने कधी हार मानली नाही.”
“कारण एका आईने कधी हार मानली नाही.”
संपूर्ण सभागृह उभं राहून टाळ्या वाजवत होतं. माधुरी मागच्या रांगेत बसली होती. तिच्या डोळ्यांत पाणी होतं, पण ते दुःखाचं नव्हतं, ते अभिमानाचं होतं.
त्या रात्री स्नेहा आईजवळ बसली होती. “आई,” ती म्हणाली, “तू माझ्यासाठी काय आहेस, हे शब्दांत सांगता येणार नाही.” माधुरी हसली. “आई म्हणजे काय माहितेय?” ती म्हणाली, “जी स्वतःची सावली हळूहळू कमी करते, जेणेकरून मुलीचं आकाश मोठं होईल.”
स्नेहाने आईचा हात धरला.
स्नेहाने आईचा हात धरला.
आकाशात तारे चमकत होते. त्या आकाशाखाली दोन पिढ्या बसल्या होत्या, एकीने संघर्ष केला आणि दुसरीने त्या संघर्षाचं स्वप्नांत रूपांतर केलं. त्या क्षणी स्नेहाला जाणवलं, आकाशाची उंची मोजता येत नाही, पण आईच्या त्यागामुळे ते गाठता येतं.
समाप्त
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा