#जलद लेखन स्पर्धा:- नोव्हेंबर-२०२५
विषय:- तोंड दाबून मुक्क्यांचा मार/ नाव मोठे लक्षण खोटे
शीर्षक:- आवाज
भाग:-३
मागील भागात:- प्रियलसोबत काय घडले हे कळल्यावर कृष्णाला वाईट वाटले पण तिने ते सर्व मुकाट्याने सहन केले म्हणून तिचा रागही आला. चंदनाला त्याच्यावर संशय आला.
आता पुढे:-
प्रियल तिला वाचवायला जाणार तोच तिला चंदनांचा कडक आवाज आला,"ए जास्त फडफड करू नकोस. गुपचूप तिथे जायचं. त्या पाहुण्यांना खुश करायचं. समजलं! जास्त नखरे केलेस ना तर संपवून टाकीन तुला!" तिच्या आवाजात आदेशाची कडवट छटा आणि धमकी दोन्हीही होती.
चंदनाचे हे रूप पाहून प्रियलच्या पायाखालची जमीनच सरकली. तिच्या हात-पाय थरथर कापू लागले. ह्या आश्रमात असे काही होत असेल असे तिला स्वप्नातही वाटले नव्हते. त्यांचे हे वागणे तिच्यासाठी नवीन होते. तिला प्रचंड धक्का बसला होता. जिला देवी स्वरूप म्हणून पुजत होते, गुणगान करत होते ते तर चांगुलपणाचा बुरखा पांघरूण वावरणारी राक्षशीण निघाली.
ती महिला सोडा म्हणून रडत विनवणी करत होती पण चंदनाला तिची जराही दया आली नाही. चंदनाने तिला अजून एक जोराची कानटाळी दिली आणि त्या गुंडांना घेऊन जाण्यास सांगितले.
त्यांना घेऊन जाताना पाहताच प्रियल तिथेच एका ठिकाणी लपली. तिचे हृदय जोराने धडधडत होते. आपल्यासोबतही असेच होईल का या विचारानेच ती जागीच गोठून गेली.
काय करावं, कुणाला सांगावं तिला सुचेना. तिला एकदम कृष्णा आठवला. त्याची मदत घेतली तर पण त्याच्या जीवाला धोका नाही ना होणार? मग यातून बाहेर कसे पडणायचे? खूप साऱ्या विचारांचे काहूर तिच्या मनात थैमान घालू लागले.
ती कितीतरी वेळ तेथेच विचार करत बसली. पुन्हा तिच्या कानांवर बोल पडले.
"एक मोठा नेता येणार आहे म्हणे परवा. तो खूपच रंगेल आहे असे ऐकून आहे. त्यात ते दीदीच्या खूप मर्जीतले आहेत. त्यांचा खास पाहुणचार करायचा आहे. तेव्हाच ते मोठा निधी देणार आहेत. त्यासाठी कोणाचे शील जाणार काय माहिती?" एक महिला दुसरीला सांगत होती.
"काय माहिती कोण कमनशिबी असेल ती? मला तर खूप वाईट वाटतंय. दीदींना किती मानत होते मी. त्या अशा असतील असं वाटलं नव्हतं. माझाही तसल्या कामासाठी वापर केला त्यांनी. पोलिसांना सांगावे म्हंटले तर तेही त्यांच्या मर्जीतले. कोणाकडे दाद मागायची?" दुसरी महिला संताप व्यक्त करत म्हणाली.
"हो ना. ही चंदना म्हणजे नाव मोठे लक्षण खोटे अशीच आहे. नरकातही जागा भेटणार नाही तिला." पहिली महिला चंदनाच्या नावाने बोटे मोडत म्हणाली.
हे सगळं ऐकून तर प्रियल सुन्नच झाली. तिच्या मेंदूला झिणझिण्याच आल्या.
"बाप रे ! हे फक्त नावालाच आश्रम आहे. देहाच्या बाजार मांडला जात होता इतक्या दिवस तरी आपल्याला कळलं नाही. नाही प्रियल, आता शांत बसू नकोस. उद्या त्या नेत्याने तुला निवडलं तर ! " हा विचार करूनच तिला घाम फुटला.
"आवाज उठवण्याची वेळ आली आहे आता. जे होईल ते होईल. मी कृष्णाच्या मदतीने दीदीचा खरा चेहरा जगासमोर उघडा करेन." तिने मनात दृढ निश्चयाने म्हणाली.
दुसऱ्या दिवशी कृष्णा आल्यावर तिने त्याला सगळे कानावर घातले. त्यालाही खूप मोठा धक्का बसला. पण प्रियल या विरोधात लढायला तयार झाली. याच समाधानही वाटलं. त्याने तिला त्या नरकातून बाहेर काढण्याचे आश्वासन दिले आणि तो निघून गेला.
तो समाजसेवक असल्याने त्याच्या मोठं मोठ्या ओळखी होत्या. त्याच्या ओळखीच्या विश्वासतल्या एका इन्स्पेक्टरला हाताशी धरून त्याने चंदनाश्रमाचा पडदा फाश करायचे ठरवले.
ठरल्याप्रमाणे दोन दिवसांनी एक मोठा नेता कमलेश त्या आश्रमाला भेट द्यायला आला. कृष्णा आधीच तिथे दबा धरून बसला होता. त्याने लगेच त्या इन्स्पेक्टरला कळवले. इकडे कोणालाही याची कानोकान खबर नव्हती.
कमलेश सर्व महिलांची चौकशी करत प्रत्येकीला वरून खाली पर्यंत न्याहाळत पाहत होता. एक एक करत तो प्रियलजवळ आला. तिची भरलेले तारूण्य पाहून त्याची लाळ गळायला लागली. त्याने इशाऱ्याने चंदनाला सांगितले 'मला हिच पाहिजे.' ते आरामासाठी तिथेच एका रूममध्ये थांबले जिथे त्याची राहण्याची सोय केली होती.
चंदना प्रियल जवळ येत प्रेमाने तिला म्हणाल्या,"प्रियल, तू खूप नशीबवान आहेस जे की कमलेश सरांच्या नजरेत आली. त्यांची सेवा करण्याच भाग्य तुला मिळतंय. पटकन छान आवरून जा."
"नाही जाणार मी ! माहिती आहे मला तुम्ही कोणत्या सेवेबद्दल बोलतात ते? " प्रियल जाण्यास नकार देत आवाज उठवत म्हणाली.
" ओहो ! शांत मैना बोलायला लागली. ते कोणाच्या भरवशावर ते कळण्या इतकी
दुधखुळी नाही मी. त्याला ही मी बघून घेईन. आधी तुला पाहते." कुत्सित हसत चंदनाने जोरात तिला गालावर ठेवून दिले.
दुधखुळी नाही मी. त्याला ही मी बघून घेईन. आधी तुला पाहते." कुत्सित हसत चंदनाने जोरात तिला गालावर ठेवून दिले.
जोरात तिचे केस ओढून तिला ढकलून देत रागात तिचा जबडा हाताचा पंज्यात पकडत दात आवळत म्हणाली,"हिला नवरीसारखी नटवून पहिल्या रात्रीसाठी पाठवा कमलेश सरांकडे. जास्त फडफडला लागली की पंख छाटा हिचे. नाहीतर तिच्या पोपटाला ठार मारा. असंही आत्तापर्यंत आपल्या माणसांनी पकडले असेलच त्याला."
पण प्रियल तिच्या धमकीला घाबरली नाही. उलट ती हसत म्हणाली,"तुमच्या पापांचा घडा भरलाय, दीदी. ना..ना! दीदी बोलण्याच्या लायकीच्या नाही. त्या नावाला कलंक लावलात तुम्ही."
"ए जास्त बोलू नकोस. नाही तर.. ए माझं तोंड काय जा घेऊन हिला." चंदना तिच्या माणसांवर खेकसत म्हणाल्या.
तिच्या माणसांनी तिला कमलेशच्या रूममध्ये नेऊन ढकलून दिले आणि बाहेरून दार बंद करून घेत निघून गेले.
कमलेश कुत्सित हसत तिच्या जवळ येत होता, ती मागे सरकत होती. त्याच्या प्रत्येक पावलागणिक तिचा श्वास अडकत चालला होता. तेवढ्यात जोरात दार उघडले गेले. कृष्णा पोलिसांना घेऊन तिथे हजर होता.
कमलेश व चंदना यांना पोलिसांनी रंगेहाथ पकडून घेऊन गेले. कृष्णाने लपून त्यांच्या व्हिडिओ काढला होता. जो त्याने इन्स्पेक्टरला दिला.
"खूप दिवसांपासून आमच्या कानी येत होतं. पण पुरवा नसल्याने आम्ही काहीच करू शकत नव्हतो. थॅंक्यू, मिस्टर कृष्णा तुमच्यामुळे चांगुलपणाचा मुखवटा घालून समाजात वावरणारे नराधम ताब्यात आले." इन्स्पेक्टर त्याचे आभार मानत म्हणाले.
कृष्णाने त्याचे श्रेय प्रियलला दिले.
"नाही कृष्णा, मी नाही काही केले. तू नसतास तर मी हे धाडस केले. नाही तर.." ती त्याचे आभार मानत म्हणत होती तोच तो तिचा हात हातात घेत म्हणाला,"तू हिम्मत दाखवलीस म्हणून मी लढू शकलो."
सर्व महिलांची रवानगी एका एन जी ओ मध्ये करण्यात आली.
कृष्णाने प्रियलला आपल्या मनातील भावना व्यक्त केल्या. तिनेही त्याला होकार दिला. तिने बिलगून चोरोळी म्हंटली..
निराश आयुष्यात आलास तू
बनून माझा पाठीराखा, सारथी
तुझ्या रूपाने भेटला मला सखा
जो बनला माझा जीवनसाथी
बनून माझा पाठीराखा, सारथी
तुझ्या रूपाने भेटला मला सखा
जो बनला माझा जीवनसाथी
समाप्त-
अन्यायाविरुद्ध वेळीच आवाज उठवायला हवा, नाही तर व्यक्ती आयुष्यातून उठतो.
जयश्री शिंदे
प्रस्तुत कथा पूर्णतः काल्पनिक आहे. जीवित अथवा मृत व्यक्तीशी काहीही संबंध नाही. असे आढळून आल्यास तो निव्वळ योगायोग समजावा.
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा