अदला बदली भाग १
@लघुकथा
©® आरती पाटील - घाडीगावकर
" पूर्ण दिवस घरी असतेस, तरी एक मुलं सांभाळून घरातलं काम नाही होत तुझ्याकडून ? माझे कपडे अजून इस्त्री नाहीत. उद्या मी काय घालून जाऊ ? महत्वाची मीटिंग आहे सांगितलं होत ना मी तुला ? " संजीव तावतावाणे अनामिकाला ऐकावत होता.
" अरे दक्ष नाही राहत एका जागेवर. आता त्याला पाय फुटलेत. त्यामुळे एका जागी नाही राहत तो. त्याच्या मागे - मागे राहावं लागत. काही ओढेल, काही स्वतःवर पडून घेईल भीती असते. त्यामुळे कामापेक्षा त्यावर लक्ष असतं माझं. मला थोडं समजून घ्यायचं सोडून तू हल्ली उठ सूट मला ओरडत असतोस. घे ना एक दिवस स्वतः इस्त्री करून. " अनामिका आपली बाजू समजावत होती.
" तुझ्याशी डोकं लावण्यात काही अर्थच नाहीये. मुलाला सांभाळण्याच्या नावाखाली घरी बसलीस. किमान मुलं आणि घर तरी नीट सांभाळशील असं वाटलं होत, पण नाही. " असं म्हणत संजीव रागाने आपल्या खोलीत निघून गेला.
संजीव आणि अनामिका एका एम एन सी मध्ये कामाला होते. पण दक्षच्या जन्मानंतर अनामिकाने स्वतःहून कामातून ब्रेक घेतला. पाळणाघरात ठेवण्यात आधी तिला प्रॉब्लेम नव्हता, पण पाळणाघरात मुलांना मारल्याचा, झोपेचं औषध दिल्याच्या बातम्या तिने वाचल्या. त्यामुळे आपल्या पोटच्या गोळ्याला कोणाच्या हवाली करून, कामावर जाण्याची तिची इच्छा झाली नाही. तेव्हापासून संजीवच वागणं मात्र बदललं हे नक्की.
तू तिला स्वतःची सर्व काम सांगू लागला. चिडचिड करू लागला. कामात वेळ झाला की बडबडू लागला. अनामिकाला आता आता संजीवचं वागणं असाहाय होऊ लागलं होत. काय करून यावर तोडगा काढावा? तिला सुचतच नव्हत.
अश्यात दोन महिन्यांनी संजीव पडक्या चेहऱ्याने घरी आला. त्याच्या चेहऱ्यावर टेन्शन पाहून अनामिकाने त्याला "काय झालं ? " असं विचारलं.
" अनमिका, माझी नोकरी गेली गं. कंपनीने पस्तीस जणांना एकदम काढून टाकलं. कंपनी लॉस मध्ये आहे सांगून. कळत नाही काय करु ? घराचा हप्ता, गाडीचा हप्ता, घराचे खर्च... काय करू ? " संजीव हवालदिल होऊन बोलत होता.
" गेली तर जाऊ दे नोकरी. टेन्शन घेऊन फक्त स्वतःची तबियत खराब होईल. काढू काहितरी मार्ग. " अनामिका.
" तुला घरात बसून मोठ्या बाता मारायला काय जातंय ? " संजीवने परत कटवटपणा ओठांवर आणला. अनामिकाला मात्र कळत नव्हत. या परिस्थिती सुद्धा याला फक्त माझं घरी राहणं दिसतंय. यावर आता याला धडा शिकवणारच मी.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी संजीवला नाष्टा देत अनामिका म्हणाली, " मी काळ जुन्या ऑफिस मध्ये जॉबसाठी विचारलं त्यांनी मला जास्त पगार देत यायला सांगितलं आहे. खरंतर मला जॉबला सोडू देतच नव्हते पण ' दक्ष ' जास्त महत्वाचा वाटला मला."
" मग कर ना जॉब. मी आता सध्या घरी आहे. " संजीव म्हणाला.
" करेन ना नक्कीच जॉब करेन. पण एक अट आहे. " अनामिका म्हणाली.
" अट ? आता कसली अट ? " संजीव भुवया उंचावून म्हणाला.
" आपली अदला बदली करायची. म्हणजे कामांची अदला बदली करायची. हेच मी जॉब सोडला तर सर्व घरचं करून, दक्षच करून, सुद्धा सर्व गोष्टी जश्या मी तुझ्या हातात द्यायचे, तश्या तू पण माझ्या हातात द्यायच्या. तसही फार काही काम नसतंच. नाही का ? पूर्ण दिवस असतो तर एक मुलं सांभाळून घरकाम करायला तुला काही हरकत नसेलच. तुला मान्य असेल तर लगेच ऑफिसला जॉईन चा मेल करेन. "अनामिका.
" हाय काय नाय काय ? एवढ्या साठी एवढी प्रस्तावना दिलीस. करेन मी सर्व. काय मोठं काम असतं घरात. ह्म्म्म. " संजीव.
" ठीक आहे. उद्यापासून जाईन मी. सकाळी आठ ला नाष्टा आणि साडे आठला टिफिन रेडी ठेव. दक्षचा जेवणाचा चार्ट मी बनवून देते तुला. " असं म्हणत ती आत गेली.
दुसऱ्या दिवशी सहा वाजता अलार्म वाजला. तसं अनामिकाने संजीवला आवाज दिला. नाष्टा आठला हवा मला उठ. तो घाई घाईत उठला. तोंडावर पाणी मारलं आणि किचन मध्ये गेला. त्यांना कोणतीही गोष्ट सापडत नव्हती. काही वेळाने त्याला चहा पावडर आणि साखरेचा डब्बा मिळाला आणि त्याने चहा गॅसवर ठेवला.
क्रमश :
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा