दीर्घकथा लेखन स्पर्धा डिसेंबर- जानेवारी 2025-26
अजब गजब लग्न भाग - 41
अजब गजब लग्न भाग - 41
आजोबा हळूहळू चालत पाखीजवळ आले.
पाखी तिच्या कामात गुंतलेली होती. कुणाची पावलं जवळ येतात हे जाणवताच तिने मान वर करून पाहिलं.
“नमस्कार आजोबा,” पाखी लगेच उठून आदराने म्हणाली.
“नमस्कार बाळ,” आजोबा हसत म्हणाले. “बस, बस… कामात अडथळा नको.”
पाखी थोडी गोंधळली, पण पुन्हा खुर्चीवर बसली.
“तू इथे किती दिवसांपासून काम करतेस?” आजोबांनी सहज विचारलं.
“थोडेच दिवस झाले आजोबा… पण काम शिकतेय,” पाखी शांतपणे म्हणाली.
“छान… कामात मन लावून करतेस दिसतंय,” आजोबा म्हणाले.
“ऑफिसमध्ये सगळ्यांशी नीट वागतेस. हे खूप महत्त्वाचं असतं.”
“ऑफिसमध्ये सगळ्यांशी नीट वागतेस. हे खूप महत्त्वाचं असतं.”
पाखी थोडी हसली.
“आजोबांनीच शिकवलं आहे… माणसाशी माणूस म्हणून वागायचं,” ती म्हणाली.
“आजोबांनीच शिकवलं आहे… माणसाशी माणूस म्हणून वागायचं,” ती म्हणाली.
हे ऐकून आजोबांच्या डोळ्यात आपुलकी चमकली.
“तुझे आजोबा खूप छान संस्कार देतात बाळ,” ते म्हणाले.
“तुझे आजोबा खूप छान संस्कार देतात बाळ,” ते म्हणाले.
थोडा थांबून त्यांनी विचारलं,
“कामाचा ताण नाही ना जास्त?”
“कामाचा ताण नाही ना जास्त?”
“नाही आजोबा… काम आवडतं म्हणून सगळं सोपं वाटतं,” पाखी म्हणाली.
आजोबा उभे राहिले.
“असंच मन लावून काम करत राहा. खूप पुढे जाशील,” त्यांनी आशीर्वाद दिला.
“असंच मन लावून काम करत राहा. खूप पुढे जाशील,” त्यांनी आशीर्वाद दिला.
पाखी नम्रपणे म्हणाली,
“आशीर्वाद ठेवा आजोबा.”
“आशीर्वाद ठेवा आजोबा.”
आजोबा हसत तिथून निघाले.
पाखी मात्र त्यांच्या जाण्याकडे क्षणभर पाहत राहिली…
मनात नकळत एक वेगळंच आपुलकीचं भाव उमटलं.
पाखी मात्र त्यांच्या जाण्याकडे क्षणभर पाहत राहिली…
मनात नकळत एक वेगळंच आपुलकीचं भाव उमटलं.
आजोबा पाखीजवळून निघाल्यावर थेट राजच्या केबिनकडे गेले.
राज काही फाईल्स पाहत होता. आजोबांना पाहताच तो लगेच उठून उभा राहिला.
राज काही फाईल्स पाहत होता. आजोबांना पाहताच तो लगेच उठून उभा राहिला.
“या आजोबा,” राज म्हणाला.
आजोबा खुर्चीवर बसले.
“राज, थोडं बोलायचं आहे,” ते शांतपणे म्हणाले.
“राज, थोडं बोलायचं आहे,” ते शांतपणे म्हणाले.
“बोला ना,” राज म्हणाला, पण त्याच्या मनात एक वेगळीच धाकधूक होती.
“तुझ्या आयुष्यात जे चालू आहे, ते मला माहिती आहे,” आजोबा म्हणाले.
“तू गोंधळात आहेस, हेही मला कळतं.”
“तू गोंधळात आहेस, हेही मला कळतं.”
राज खाली मान घालून बसला.
“आजोबा… मला पाखी आवडायला लागली आहे,” तो हळू आवाजात म्हणाला.
“पण माझं लग्न… मला काहीच समजत नाहीये.”
“आजोबा… मला पाखी आवडायला लागली आहे,” तो हळू आवाजात म्हणाला.
“पण माझं लग्न… मला काहीच समजत नाहीये.”
आजोबा क्षणभर शांत राहिले.
“कधी कधी नात्यांची उत्तरं कागदावर नसतात, मनात असतात,” ते म्हणाले.
“पण काही सत्य बाहेर काढायची वेळ आली आहे.”
“कधी कधी नात्यांची उत्तरं कागदावर नसतात, मनात असतात,” ते म्हणाले.
“पण काही सत्य बाहेर काढायची वेळ आली आहे.”
राज गोंधळून आजोबांकडे पाहू लागला.
“तुला सगळं योग्य वेळी कळेल,” आजोबा म्हणाले.
“आता माझ्यासोबत चल. आपल्याला वकिलाला भेटायचं आहे.”
“तुला सगळं योग्य वेळी कळेल,” आजोबा म्हणाले.
“आता माझ्यासोबत चल. आपल्याला वकिलाला भेटायचं आहे.”
“आत्ता?” राजने आश्चर्याने विचारलं.
“हो,” आजोबा ठामपणे म्हणाले.
“काही गोष्टी उशीर केल्या तर गुंतागुंत वाढते.”
“काही गोष्टी उशीर केल्या तर गुंतागुंत वाढते.”
राजने काही न विचारता होकार दिला.
दोघे ऑफिसमधून बाहेर पडले.
दोघे ऑफिसमधून बाहेर पडले.
कारमध्ये बसल्यावरही राज शांत होता.
त्याच्या मनात एकच प्रश्न घोळत होता
आजोबा वकिलाकडे का चालले आहेत?
आणि या सगळ्याचा पाखीशी काय संबंध आहे?
त्याच्या मनात एकच प्रश्न घोळत होता
आजोबा वकिलाकडे का चालले आहेत?
आणि या सगळ्याचा पाखीशी काय संबंध आहे?
गाडी वकिलाच्या ऑफिसकडे वेगाने निघाली…
राज आणि आजोबा वकिलांच्या ऑफिसमध्ये पोहचले.
ऑफिस शांत होतं. फाईल्सची रांग, टेबलावर ठेवलेले कागद, आणि समोर बसलेले वकील सगळं वातावरण गंभीर होतं.
ऑफिस शांत होतं. फाईल्सची रांग, टेबलावर ठेवलेले कागद, आणि समोर बसलेले वकील सगळं वातावरण गंभीर होतं.
“या आजोबा,” वकील म्हणाले.
“सगळं तयार आहे.”
“सगळं तयार आहे.”
राज गोंधळून आजोबांकडे पाहत होता.
“आजोबा, इथे का आलो आहोत आपण?” तो विचारतो.
“आजोबा, इथे का आलो आहोत आपण?” तो विचारतो.
आजोबांनी खोल श्वास घेतला.
“राज, आज तुला सगळं सांगायची वेळ आली आहे,” ते म्हणाले.
“राज, आज तुला सगळं सांगायची वेळ आली आहे,” ते म्हणाले.
वकीलांनी एक फाईल टेबलावर ठेवली.
“हे तुमचं मॅरेज सर्टिफिकेट आहे,” ते शांतपणे म्हणाले.
“हे तुमचं मॅरेज सर्टिफिकेट आहे,” ते शांतपणे म्हणाले.
राजच्या पायाखालची जमीनच सरकली.
“म… मॅरेज सर्टिफिकेट?” तो अडखळत्या आवाजात म्हणाला.
“पण मी… मी तर तिला नीट ओळखत नाही…”
“म… मॅरेज सर्टिफिकेट?” तो अडखळत्या आवाजात म्हणाला.
“पण मी… मी तर तिला नीट ओळखत नाही…”
आजोबा म्हणाले,
“तुझं आणि पाखीचं लग्न आधीच झालेलं आहे.”
“तुझं आणि पाखीचं लग्न आधीच झालेलं आहे.”
राज स्तब्ध झाला.
“पाखी?”
त्याच्या डोळ्यांसमोर तिचा चेहरा आला साधी, हुशार, प्रेमळ पाखी.
“पाखी?”
त्याच्या डोळ्यांसमोर तिचा चेहरा आला साधी, हुशार, प्रेमळ पाखी.
“हो,” आजोबा म्हणाले.
“तुम्ही दोघांनी सही केली आहे. परिस्थिती वेगळी होती, पण लग्न कायदेशीर आहे.”
“तुम्ही दोघांनी सही केली आहे. परिस्थिती वेगळी होती, पण लग्न कायदेशीर आहे.”
राजने कागदांकडे पाहिलं. सही त्याचीच होती.
“मला काहीच आठवत नाही…” तो हळू आवाजात म्हणाला.
“मला काहीच आठवत नाही…” तो हळू आवाजात म्हणाला.
वकील म्हणाले,
“त्या वेळी सगळं योग्य पद्धतीने झालं होतं. साक्षीदारही आहेत.”
“त्या वेळी सगळं योग्य पद्धतीने झालं होतं. साक्षीदारही आहेत.”
राजच्या मनात वादळ उठलं.
जिच्या प्रेमात तो पडत होता…
तीच त्याची बायको?
जिच्या प्रेमात तो पडत होता…
तीच त्याची बायको?
तो खुर्चीत मागे टेकला.
“आजोबा… तुम्ही मला आधी का नाही सांगितलं?” त्याने दुखऱ्या आवाजात विचारलं.
“आजोबा… तुम्ही मला आधी का नाही सांगितलं?” त्याने दुखऱ्या आवाजात विचारलं.
आजोबांनी त्याच्या खांद्यावर हात ठेवला.
“कधी कधी सत्य समजायला वेळ लागतो, राज,” ते म्हणाले.
“पण आज तू सत्यासमोर उभा आहेस.”
“कधी कधी सत्य समजायला वेळ लागतो, राज,” ते म्हणाले.
“पण आज तू सत्यासमोर उभा आहेस.”
राज शांत झाला.
बाहेर पावसाच्या सरी पडायला लागल्या होत्या.
बाहेर पावसाच्या सरी पडायला लागल्या होत्या.
ही भेट फक्त वकिलांची नव्हती…
ती राजच्या आयुष्याला कलाटणी देणारी होती.
ती राजच्या आयुष्याला कलाटणी देणारी होती.
क्रमश
"सदर दीर्घकथेचे भाग नियमित पोस्ट होणार असून याचे पुढील भाग चुकू नयेत म्हणून पेज फॉलो करा आणि फॉलो सेटिंग मध्ये जाऊन "fevorite" ऑप्शन निवडून घ्या जेणेकरून एकही भाग सुटणार नाही"
दिपाली चौधरी
तुम्हांला कथा आवडत असेल तर, लाईक आणी कमेंट करा
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा