दीर्घकथा लेखन स्पर्धा डिसेंबर- जानेवारी 2025-26
अजब गजब लग्न भाग - 42
अजब गजब लग्न भाग - 42
राजच्या मनात आनंदाचं वादळ उठलं होतं.
डोळ्यांसमोर सगळं धूसर झालं, पण ओठांवर नकळत हसू फुललं.
डोळ्यांसमोर सगळं धूसर झालं, पण ओठांवर नकळत हसू फुललं.
तो मनातल्या मनात गाणी गुणगुणत होता.
आज पाऊसही वेगळाच वाटत होता…
जणू त्याच्या आनंदाला साक्ष देण्यासाठीच बरसत होता.
आज पाऊसही वेगळाच वाटत होता…
जणू त्याच्या आनंदाला साक्ष देण्यासाठीच बरसत होता.
राज थेट बाहेर निघाला.
पावसात भिजायला… कुठलाही विचार न करता.
पावसात भिजायला… कुठलाही विचार न करता.
थेंब थेंब अंगावर पडत होते,
आणि प्रत्येक थेंबासोबत त्याचं मन हलकं होत चाललं होतं.
आणि प्रत्येक थेंबासोबत त्याचं मन हलकं होत चाललं होतं.
“तीच आहे… जिच्या प्रेमात मी पडतोय,
आणि तीच माझी बायको आहे,”
राज मनातच म्हणाला.
आणि तीच माझी बायको आहे,”
राज मनातच म्हणाला.
त्याने डोळे बंद केले, आकाशाकडे पाहिलं.
आज मन मोकळं झालं होतं.
आज मन मोकळं झालं होतं.
“तिला माझ्या मनातलं सगळं लवकर सांगून टाकीन,”
तो स्वतःशीच हसत म्हणाला.
तो स्वतःशीच हसत म्हणाला.
पावसात भिजलेला राज…
फक्त शरीराने नाही, तर प्रेमात पूर्णपणे ओला झालेला होता.
फक्त शरीराने नाही, तर प्रेमात पूर्णपणे ओला झालेला होता.
---
पावसाच्या थेंबांत
आज मन हरवून गेलं,
अनाहूतपणे हृदय
तुझ्याच नावावर विसावलं गेलं.
आज मन हरवून गेलं,
अनाहूतपणे हृदय
तुझ्याच नावावर विसावलं गेलं.
नजरेत भेट झाली तेव्हा
शब्दांना अर्थ मिळाला,
न बोलताच कळून गेलं
मन कधी प्रेमात पडलं.
शब्दांना अर्थ मिळाला,
न बोलताच कळून गेलं
मन कधी प्रेमात पडलं.
तू समोर असताना
जग थांबल्यासारखं वाटतं,
श्वासही तुझ्या नावाने
हळूच घेतोय, असं वाटतं.
जग थांबल्यासारखं वाटतं,
श्वासही तुझ्या नावाने
हळूच घेतोय, असं वाटतं.
बांधिलकीच्या रेषा आहेत,
पण भावना थांबत नाहीत,
कर्तव्य आणि मनाच्या
युद्धात मनच जिंकतं आहे.
पण भावना थांबत नाहीत,
कर्तव्य आणि मनाच्या
युद्धात मनच जिंकतं आहे.
एक दिवस धैर्य करून
सगळं सांगून टाकीन,
मनात साठवलेलं प्रेम
तुझ्या हातात ठेवून जाईन.
सगळं सांगून टाकीन,
मनात साठवलेलं प्रेम
तुझ्या हातात ठेवून जाईन.
तोवर या पावसासारखं
माझं प्रेम शांत बरसू दे,
न सांगितलं तरीही
तुला माझं असणं जाणवू दे…
माझं प्रेम शांत बरसू दे,
न सांगितलं तरीही
तुला माझं असणं जाणवू दे…
---
आजोबा राजकडे बघत होते.
राज त्यांच्या समोर उभा होता, शांत आणि गंभीर.
पण आजोबांच्या डोळ्यांत काहीतरी वेगळं चमकत होतं.
त्यांच्या चेहऱ्यावर एक सौम्य स्माईल उमटली
जणू काही आयुष्यातील सर्व त्रास आणि चिंता त्या एका क्षणात मिटून गेली असाव्यात.
त्यांच्या चेहऱ्यावर एक सौम्य स्माईल उमटली
जणू काही आयुष्यातील सर्व त्रास आणि चिंता त्या एका क्षणात मिटून गेली असाव्यात.
आजोबा मनात म्हणाले,
“हा माझा मुलगा आहे… माझ्या निर्णयाने तो इतक्या मोठ्या प्रवासावर गेला,
आणि आज परत आला आहे.”
“हा माझा मुलगा आहे… माझ्या निर्णयाने तो इतक्या मोठ्या प्रवासावर गेला,
आणि आज परत आला आहे.”
आजोबांच्या चेहऱ्यावरचा आनंद पाहून
राजच्या मनातही एक हलकी उब आली.
राजच्या मनातही एक हलकी उब आली.
आजोबा पुढे म्हणाले,
“पाखी लवकर घरी येईल…
आज आपण तिला बघून सर्व काही सांगू.”
“पाखी लवकर घरी येईल…
आज आपण तिला बघून सर्व काही सांगू.”
राज थोडा गडगडला,
पण त्या आनंदाच्या चेहऱ्यासमोर तो काहीही बोलू शकला नाही.
तो फक्त हळूच हसला.
पण त्या आनंदाच्या चेहऱ्यासमोर तो काहीही बोलू शकला नाही.
तो फक्त हळूच हसला.
आजोबा म्हणाले,
“तुझ्या बायकोला तुझ्या प्रेमाची आणि समजुतीची गरज आहे,
आणि तुझ्या आयुष्यात तीच तीच राहील.”
“तुझ्या बायकोला तुझ्या प्रेमाची आणि समजुतीची गरज आहे,
आणि तुझ्या आयुष्यात तीच तीच राहील.”
राजने डोळ्यातून थोडं पाणी सावरलं,
आणि आपल्या आजोबांकडे मनापासून धन्यवाद म्हणाला.
आणि आपल्या आजोबांकडे मनापासून धन्यवाद म्हणाला.
आजोबा म्हणाले,
“आता तू शांत राहा.
पाखी येताच, सगळं सोपं होईल.”
“आता तू शांत राहा.
पाखी येताच, सगळं सोपं होईल.”
---
“आता आपण घरी जाऊ,”
आजोबांनी हळू आवाजात म्हणाले.
राजने हलकेच मान डोलावली,
आणि दोघेही घरी निघाले.
आणि दोघेही घरी निघाले.
रस्त्यात आजोबा शांत होते,
पण त्यांच्या मनात एकच विचार धावत होता
“पाखीला कशी भेटवू? तिच्या हातात काय देऊ?”
पण त्यांच्या मनात एकच विचार धावत होता
“पाखीला कशी भेटवू? तिच्या हातात काय देऊ?”
राजच्या डोक्यातही हजार विचार पळत होते,
पण आजोबांच्या उपस्थितीत तो काही बोलू शकत नव्हता.
फक्त शांतपणे गाडी चालवत होता.
पण आजोबांच्या उपस्थितीत तो काही बोलू शकत नव्हता.
फक्त शांतपणे गाडी चालवत होता.
---
पाखी ऑफिसमधून निघाली.
घरी पोहोचण्याआधीच पाखीच्या मनात विचार आला
“राज सर आज कुठे गेले असतील?
त्यांना माझ्याबद्दल काही समजले असेल का?”
त्यांना माझ्याबद्दल काही समजले असेल का?”
पाखीचं मन वेगळंच थरारत होतं.
आज तिच्या मनात एक असामान्य चिंता होती
“मी राजला कधी भेटणार?
आणि जर ते समजले तर…?”
आज तिच्या मनात एक असामान्य चिंता होती
“मी राजला कधी भेटणार?
आणि जर ते समजले तर…?”
पाखीने आपले हात थोडे ताणले,
आणि स्वतःला शांत करण्याचा प्रयत्न केला.
आणि स्वतःला शांत करण्याचा प्रयत्न केला.
“काय होईल?”
ती मनात विचार करत होती.
“आजोबा काही सांगतील का?
मला कधीही काही बोलायला भाग पाडणार का?”
ती मनात विचार करत होती.
“आजोबा काही सांगतील का?
मला कधीही काही बोलायला भाग पाडणार का?”
पाखीच्या डोळ्यात हलकीशी काळजी होती,
पण तिने आपले मन दाटू दिलं नाही.
पण तिने आपले मन दाटू दिलं नाही.
तिने शांतपणे स्वतःला सांत्वन दिले
“देवा, जे होईल ते चांगलंच होईल.”
“देवा, जे होईल ते चांगलंच होईल.”
---
क्रमश
"सदर दीर्घकथेचे भाग नियमित पोस्ट होणार असून याचे पुढील भाग चुकू नयेत म्हणून पेज फॉलो करा आणि फॉलो सेटिंग मध्ये जाऊन "fevorite" ऑप्शन निवडून घ्या जेणेकरून एकही भाग सुटणार नाही"
दिपाली चौधरी
तुम्हांला कथा आवडत असेल तर, लाईक आणी कमेंट करा
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा