अशी जुळली गाठ. भाग - ४३

"काय म्हणालास तू कबीर, मी तुझ्याशी गोड बोलण्याचं नाटक करत होती. एवढ्या वर्षांत तू मला एवढंच ओळखलं कबीर, मी तुझ्याशी गोड बोलण्याचं नाटक करत नव्हती. तुझ्या डोळ्यात मला सान्वी बद्दल प्रेम दिसत होते आणि तिच्या आयुष्यात एकदा जे झालं ते परत होऊ नये असं मला वाटत होतं. म्हणून मी स्वतः तुमच्या दोघांच्या मधून बाजूला होत होती. माझं नाटक नव्हतं ते, मी खरंच वागत होती आणि खरं तेच बोलत होती. तुझ्यावर अजूनही प्रेम आहेच माझं, मी ते नाकारत नाहीये... पण माझ्यापेक्षा सान्वीला तुझ्या प्रेमाची गरज आहे हे कळतंय मला. आणि कामाचं म्हणशील तर आजपर्यंत मी माझं काम इमानदारीने करत आली आहे. कधीच स्वतःचा स्वार्थ पाहिला नाही. तुझ्यासोबत मी कुठे कुठे आली आहे हे आठवून बघ जरा, कधीच कुठली कारणं सांगितली नाही. कधी ऊन, वारा, पाऊस पाहिला नाही. रात्री अपरात्री सुद्धा विश्वासाने मी तुझ्यासोबत कामानिमित्त बाहेर आली आहे आणि आज एक साधं कानातलं सापडलं नाही तर तू माझ्यावर संशय घेतोय. हीच तुझ्यालेखी माझी आणि माझ्या प्रेमाची किंमत आहे का!" इशिता खुप दुखावली होती त्यामुळे भडाभडा बोलत होती. पण कबीर तिचं बोलणं ऐकून एकदमच सुन्न झाला होता. त्याच्याकडे बोलायला शब्दच नव्हते. तो टेबलचा आधार घेऊन खुर्चीवर बसला.