Login

अवनी एक प्रवास भाग २८

तसा तो त्याच्या बहिणीला जरा चिडून बघू लागला. तोपर्यंत तिथे एक आवाज सणकन गुंजला होता. प्रसादने लागलीच त्याची मान आवाज आल्याच्या दिशेने वळवली. तर माला तिच्यासमोर पडलेल्या मुलाला रागात बघत होती. तो भांबावलेल्या मनस्थितीत मालाकडे त्याचे गाल पकडूनच बघत राहीला. तिचा हात इतका लागेल याची त्याला कल्पना पण नव्हती.
मागील भागात.

“ठीक आहे,” माला सुस्कारा सोडत बोलली. “बघते दी काय बोलते. ती तरी माझ मन समजून घेईल.”

“म्हणजे आम्ही समजून घेत नाही ना?” सुजय त्याच तोंड वाकड करत बोलला.

“मुली आणि त्यांची मन समजून घेण हे तुमच्या आवाक्याबाहेरची गोष्ट आहे.” माला त्यांना चिडवत बोलली.

तसे ते पण मालाला आठ्या पाडून बघू लागले.

“पण खूप गोड आहेत माझे बंधू.” माला एक गोड स्मित करून तिथून निघून गेली.

ते ऐकून तिची ती बंधू मंडळी मनापासून हसली. त्यांच्यात अशी गंभीर भांडण कधी झालीच नव्हती. जे काही आहे थोड रागावून, चिडून, बोलून पण मन मोकळ करून ती सुटून जायची. नाहीतर शेवटचा उपाय म्हणजे त्यांची लाडकी दी असायचीच. मग ते देखील तिथे त्यांच्या कामाला लागले.

तिकडे रावी आणि मनाली त्यांच्या कॉलेजच्या कॅन्टीनला डोक्याला हात लावून बसल्या होत्या.

आता पूढे.

जेव्हा परीने तिच्या त्या वर्गासाठी अभ्यास दिला होता. तेव्हा मनालीला रावीवर पण खूप हसू आल होत. पण नंतर तिला जाणवल की तो अभ्यास तर सर्वांसाठी होता. म्हणजे त्यात ती पण आली होती. मग काय? बसल्या की दोघी डोक्याला हात लावून. पण मनालीने तिच्या डोक्याला हात लावण्याआधी रावीला खूप भांडून घेतलं होत. कारण तिनेच तर मनालीला ओढत नेत होत. वरून सोबतच शिक्षा मिळेल असही ती बोलली होती आणि आता ते सगळचं खरं झाल म्हणून ती रावीवर चांगलीच चिडली होती.

“मी वेडी,” मनाली जरा चिडून बोलली. “जी तुझ्या मागे लागून तुझ्यासोबत आली.”

“आता मला काय माहित की माझ्या कर्माची शिक्षा तुम्हा सर्वाना मिळेल.” रावी बारीक तोंड करून बोलली.

“सर्वाना नाही फक्त आपल्याला.” मनालीने तिला आठवून द्यायला सुरवात केली. “तुझ्या दीने तोच अभ्यास दिला आहे जो आपण मागे क्लास बंक केलेल्या लेक्चरला शिकवलं होत.”

“तू पाहिलं का कोणता अभ्यास दिला ते?” रावी तिचं त्या विषयाच पुस्तक उघडत बोलली.

“हो,” मनाली तिचं तोंड वाकड करत बोलली. “नको उघडूस पुस्तक. इथे तुला स्वतःला भिंतीवर डोक आपटून घेता येणार नाही.”

तस रावीने तिचं ते पुस्तक परत बंद करून ठेऊन दिल. त्या दोघी त्याच विचारात असताना त्यांना माला तिथे येताना दिसली. जी रावीलाच शोधत आली होती. आता कॉलेजला आल म्हणजे तिची भेट घेणे हे त्यांच्या शास्त्रात लिहिलेलं होत.

“हाय माला दी.” रवीने तिचा हात उंचावत मालाला इशारा केला.

रावी दिसताच ती तडक रावी बसलेल्या टेबलाजवळ येऊन थांबली आणि त्या दोघींच्या बाजूला बसली.

“आज इकडे कशी वाट चुकली म्हणायची?” रावी मालाकडे बघून बोलली.

आता सोबतच रावीची मैत्रीण मनाली असल्याने माला आता जरा त्या विषयाबद्दल बोलायला कचरत होती. एकतर तिने आजवर मालाला फक्त तिची वेट लिफ्टिंग आणि त्याआधी तिच शिक्षण यावरचं बोलताना पाहिलं होत. हा, एक दोन जणांनी तिला प्रपोज केल्यावर त्यांना मारताना देखील पाहिलं होत आणि आता त्याच मनाली समोर थेट लग्नाचा विषय कसा काढायचा? याच तिला टेन्शन आल.

“सहजच आली..” माला उगाच हसून दाखवत बोलली.

“आपले हात आपल्यापासून वेगळे होत नाही म्हणून तू हात धुवायला उठतेस तरी,” रावी गंभीर आवाजात बोलली. “नाहीतर तू आणि सहज याचा काहीही संबंध नाहीये.”

तिचं वाक्य ऐकून मनालीला जरा हसायलाच आल. तर मालाने तिचं तोंड वाकड केल होत.

“दीने बोलावलं आहे.” माला

“अस सांग ना.” रावी हसूनच बोलली. नंतर तिला आठवलं आणि ती विचारू लागली. “म्हणजे दी आता इथे येणार आहे?” हसणारी रावी आता टेन्शनमध्ये आली.

“हो.” माला टेबलवरचं ठेवलेल्या बाटलीतून पाणी प्यायला लागली. तर रावी तिची बॅग आवरू लागली.

“चला मी निघते,” रावी तिची बॅग उचलत बोलली. “दीने जर मला अजूनही इथेच पाहिलं ना तर माझ काही खरं नाही.”

तशी मनाली पण उठू लागली.

“तू पण चाललीस?” तिला उठताना बघून मालाने लागलीच विचारलं.

“हिला विचार ना,” मनाली जरा चिडून बोलली. “तिच्यामुळे सर्व वर्गाला शिक्षा मिळाली आहे.”

तस मालाने रावीकडे पाहिलं तर आता तिने मालाला उगाच हसून दाखवलं आणि त्या दोघी पटकन तिथून निघून गेल्या. आता तिथे माला एकटीच होती. नेहमीप्रमाणे तिने ट्रॅक पँन्ट आणि त्यावरचं जॅकेट घातलं होत.

बसून थोडा वेळ झाला म्हणून तिला आता गरम व्हायला लागल. मग तिने तिचं ते जकेट पण काढून ठेवलं. आता ती टी शर्टवर होती. नियमित व्यायामामुळे तिचा कमनीय झालेला बांधा आता चांगलाच उठून दिसायला लागला. आधीच ती दिसायला सुंदर होती. आता त्या पांढऱ्या रंगाच्या टी शर्टमुळे तिचं सौंदर्य अजूनच खुलून दिसायला लागल. ती तिच्या मोबाईलमध्ये व्यस्त असल्याने तिचं काही दुसरीकडे लक्ष नव्हत. पण आजूबाजूला बसलेल्या मुलाचं मात्र तिच्याकडे सारखं सारखं लक्ष जात होत.

तिच्यावर नजर टाकणाऱ्या मुलांमध्ये अजून एक नजर वाढली गेली. ती म्हणजे प्रसादची, तो दूखील तिथे जाऊन पोहोचला होता. तो त्याच्या बहिणीला सोडायला तिथे आला होता. आधीच घरातून त्याच्या प्रेमाला परवानगी दिल्यामुळे तो जरा आनंदातच होता. त्यात आता त्याला माला दिसल्यामुळे तो अजूनच खुश झाला. तिचं ते रूप पाहून तो ही तिच्यावर भाळला गेला. पण नंतर त्याच लक्ष आजूबाजूच्या मुलांवर गेली. जे तिच्याकडे विचित्र नजरेने बघत होते. काहीतर तर तिच्यावर नको त्या चर्चा पण करत होते. ते प्रसादला मात्र आवडलं नाही.

तो मालाकडे जाणार तोच त्याच्या बहिणीने त्याला अडवलं.
“थोडा वेळ थांब,” त्याची बहिण गालात हसत बोलली. “तुला काहीच करायची गरज लागणार नाही.”

तसा तो त्याच्या बहिणीला जरा चिडून बघू लागला. तोपर्यंत तिथे एक सणकन आवाज गुंजला होता. प्रसादने लागलीच त्याची मान आवाज आल्याच्या दिशेने वळवली. तर माला तिच्यासमोर पडलेल्या मुलाला रागात बघत होती. तो भांबावलेल्या मनस्थितीत मालाकडे त्याचे गाल पकडूनच बघत राहीला. तिचा हात इतका लागेल याची त्याला कल्पना पण नव्हती.

“अस नको समजू की मी मोबाईलमध्ये बघते म्हणजे माझ दुसरीकडे लक्ष नसत.” माला तिच्या बोटांची चुटकी वाजवत बोलली. “शिकायला येत आहेस तर फक्त शिकायचं काम कर. नाहीतर तुला भिक मागण्याच्या लायकीचा पण ठेवणार नाही.”

त्या मुलाला पडलेलं बघून कोणीतरी त्या मुलांच्या लीडरला बोलावून आणले. आता तो सोबत आल्याने त्या पडलेल्या मुलाच्या अंगात परत जोश आला.

“हे बघ किती जोरात मारलं तिने.” तो पडलेला मुलगा त्यांच्या लीडरला जाऊन बोलला.

तो लीडर मालाकडे येऊन काही बोलणार तोच त्या कॅन्टीनचा मॅनेजर तिथे जाऊन पोहोचला.

“आपल्या कॉलेजच नाव स्टेट लेव्हलला ज्या फॅमिली स्कोडच्या ग्रुपने झळकवलं होत ना, त्या ग्रुपची ती मेम्बर आहे.” मॅनेजर उगाच हसून दाखवत त्याला बोलला. “आरुषची टीम, त्यामुळे आधी जरा विचार कर.” त्या मुलांपेक्षा त्याला त्याच्या कॅन्टीनची जास्त काळजी होती.

ही दोन्ही नाव ऐकल्यावर त्या लीडरच तोंडच उघड पडलं. त्याने मालाकडे पाहीलं. जी अजूनही चिडूनच त्या मूलाकडे आणि आताचं आलेल्या त्या लिडरकडे चिडून बघत होती.

“मिस माला राईट?” तो लीडर तिचा चेहरा बघत बोलला.

“हो,” माला चिडून बोलली. “मग काय करणार आहेस?”

“तुम्हाला भेटायची खूप इच्छा होती,” तो लीडर लागलीच स्वतःला आवारात बोलला. “आमच्या आधीच्या मित्रांकडून तुमच खूप नाव ऐकल होत.”

“मग मुलींशी कस वागाव ते नव्हत शिकवलं का?” माला त्या मुलावर नजर टाकत बोलली.

“त्यासाठी मी तुमची माफी मागतो.” तो लीडर नरमाईने बोलला. “नवीन नवीन आलेला आहे कॉलेजला.”

माला पुढे काही बोलणार तोच परी तिथे येऊन पोहोचली.

“काय चालल आहे इथे?” तिने कडक आवाजात विचारलं.

आपल्या मॅडमला तिथे आलेलं बघून तो मुलगा परत त्याचा शेवटचा प्रयत्न करू लागला.

“ह्या बाहेरच्या मुलीने येऊन मारलं मला.” तो मुलगा त्याचा गाल आणि गालाच्या बाजूलाच ओठातून येणार रक्त परीला दाखवत बोलला.
तस त्या मॅनेजरने डोक्यालाच हात लावला.

“ती विनाकारण तर कोणाला मारत नाही,” परी हाताची घडी घालून त्या मुलाला बघू लागली. “इतके संस्कार तर मी माझ्या बहिणीमध्ये टाकले आहेत.”

बहिण हा शब्द ऐकून त्याने थेट परीचे पायच धरले. “सॉरी मॅम, त.. ते माझ्याकडून चुकून त्यांना तो शब्द बोलून गेलो.”

“माफी माझी नाही तिची माग.” परी

तसा तो मुलगा मालाकडे बघत स्वतःचे कान पकडून सॉरी बोलू लागला, तेही लांबूनच. काय माहित? तिला परत राग आला तर दातच बाहेर काढायची. हा विचार त्याच्या मनात डोकावला होता.

मग परीने आजूबाजूला गोळा झालेल्या सर्वाना ज्यांच्या त्यांच्या कामाला जायला लावलं. नंतर मॅनेजरकडे इशारा केला. त्यानेही त्याची मान हलवली आणि कॅन्टीनच्या किचनमध्ये निघून गेला.

तिथे परीला आलेलं बघून प्रसादने मालाकडे जायचं टाळल. कारण तिथे आली म्हणजे परीनेच तिला बोलावलं असल्याच त्याला समजून गेल होत. मग त्याने त्याच्या बहिणीला आत जायला सांगितलं आणि तो तिथेच थोडा वेळ उभा राहीला.

इकडे त्या दोघी एकमेकींसमोर बसल्या. कॅन्टीनच्या मॅनेजरने दोघींसाठी कॉफी आणून दिली. थोडावेळ शांतता खेळल्यानंतर मालानेच बोलायला सुरवात केली.

“हे बघ दी,” माला “जर तुला तो मुलगा माझ्यासाठी खरचं योग्य वाटत असेल तर मी लग्नाला तयार आहे. पण अट एकाच की आधी तुझ मग माझ. मग त्याला कितीही वेळ लागू दे.”

“अगं हो,” परी तिला थांबवत बोलली. “तुझ्या विचारांना जरा लगाम दे. मी काही तुला फोर्स करणार नाहीये. मला फक्त तुझ्या मनात काय चालू आहे ते ऐकायचं आहे.”

“ते तर तुला सगळच माहिती आहे ना.” माला

“लग्नाविषयी,” परी “तुझ्या पण मुलाबद्दल काही अपेक्षा असतील ना?”

“तो विचारच मी कधी केला नाही.” माला “प्रेम तर खूप लांबची गोष्ट.”

“मग आता कर विचार.” परी “योग्य वेळ आली की विचार केलेला चांगला असतो.”

“मग तू का विचार करत नाहीयेस?” माला परत फिरून तिथेच आली.

“माझ्यासाठी तर स्थळ बघण चालूच आहे की,” परी “आता त्यांना अशी दत्तक मुलगी नको असेल तर आपण फोर्स थोडीच करणार नाही का?”

तशी माला शांत झाली.

“बरं,” परी “मला सांग, तो प्रसाद तुला मुलगा म्हणून कसा वाटतो?”

“कसा वाटतो म्हणजे?” माला विचार करत बोलली. “आता त्याच्याशी इतक काही बोलण झाल नव्हत. पण तरी आधी कधी राजसोबत भेटायला यायचा तेव्हा तरी तो चांगलाच वाटला.”

“मग भेटशील त्याला?” परी

तशी माला तिला प्रश्नार्थक बघायला लागली.

“हे बघ,” परी “एकदा का बाबांनी शब्द टाकला तर मावशी आणि काका त्यांच्या शब्दाबाहेर जाणार नाहीत. त्यांना बाबांवर खूप विश्वास आहे. अर्थात तुझाही त्यांच्यावर विश्वास आहे. पण आयुष्य तुम्हा दोघांना काढायचं आहे. त्यामुळे तुमचे वाईब्स जुळले तर तुमच्या लग्नाला अर्थ राहील. नाहीच जुळले तर सरळ नाही म्हणून सांगा. त्यावेळेस पण मी तुझ्या बाजूने असेल.”

“ते माहिती आहे गं,” माला दीर्घ श्वास घेत बोलली. “पण अस कोणत्या मुलाला मी भेटले नाही कधी.”

“तू तुझा खेळ पहिल्यांदा खेळला तेव्हा असा विचार केलास का? की आधी कधी खेळली नाही तर आता का खेळू?” परी

“अरे यार,” माला वैतागून बोलली. “तुमच्या फिलीसॉफीच्या गप्पा माझ्यासमोर नका मारत जाऊ. तू पण काकांसारखीच आहेस.”

“आता त्यांचीच मुलगी तर त्यांच्यासारखीच असेल ना?” परी तोऱ्यात बोलली.

“बरं,” माला तिच्या कॉफीचा शेवटचा घोट घेत बोलली. “बघते त्याला भेटून.”

“बघ मग,” परी “सांग मला काय ते.”

त्यांच जस बोलण झाल तस दोघी तिथून उठल्या. परी परत तिच्या लेक्चरला गेली तर माला त्यांच्या ॲकेडेमीकडे जायला निघाली. ती तिची बाईक लावलेल्या जागी पोहोचली. तिने तिची बाईक पार्किंगमध्ये न लावता कॉलेजच्या गेटवरचं लावली होती.

तिथून तिने तिची बाईक काढली आणि रस्त्यावर आली. तिने रस्त्याच्या दुसऱ्या बाजूला पाहिलं तर तिथे एक बाईक आणि एक स्कुटी एकमेकांना ठोकलेल्या अवस्थेत होत्या. तिथेच मालाला पाठमोरा उभा असणारा एक मुलगा एका मुलीसोबत भांडत होता. तशी ती पण त्याला खूपच भांडत होती.

आता तो मुलगा एका मुलीला भांडतोय बघून माला लगेच तिकडच्या बाजूला गेली. ती जाऊन त्या मुलाला बोलणार तोच तिला त्या मुलाचा चेहरा दिसला. तर तो प्रसाद होता.

‘हा इथे काय करतोय?’ ती मनातच विचार करू लागली. ‘त्या मुलीच्या गाडीला ठोकून स्वतःच तिला भांडत आहे?’ अस तिला वाटून गेल. ‘दीला काय दिसलं याच्यात की तिने मला ह्याला भेटायला लावलं. ज्याला मुलींसोबत बोलायची पद्धतच नाही.’

ती चिडून प्रसादला काही बोलणार तोच समोरची मुलगी बोलायला लागली.

क्रमशः

कसा वाटला भाग? कमेंट करून सांगायला विसरू नका.
0

🎭 Series Post

View all