मागील भागात..
दुसऱ्या दिवशी निशा स्वतः काहीतरी बनवायला आलेली होती. तिने कांदाभजी बनवली. ती सेल्सगर्ल आदित्यच्या मॉमला भेटायला आली होती. त्यांनी तिला निशाची माफी मागण्याचा पर्याय सुचवला. कांदाभजी पाहून आदित्यचे हसरे एक्सप्रेशन्स रागात बदलले. निशालाही राग आला. तिचा चढलेला आवाज, तिचा झालेला मनस्ताप पाहून चार्ल्सने तिथून काढता पाय घेतला. आदित्यची मॉम निशासोबत बोलायला आली आहे.
आता पुढे..
त्या तिच्या शेजारी बसून होत्या. निशाला पाहून त्यांना ती आपल्या मुलगीसारखीच वाटत होती. निशाने त्यांना मोकळ्या मनाने सगळं सांगितलं.
"निशा बेटा, तुझं काही चुकीचं नाही गं. पण काही आठवणी आहेत ज्या फार त्रास देतात. तो कसाबसा सावरला आहे त्यातून. त्यामुळे आजही त्या समोर आल्या की तो बिथरतो. मला माहित आहे की तुला याबाबत कल्पना नसेल. मी सांगते तुला. मी आदित्यची सावत्र आई आहे, खरी नाही."
त्या वाक्याबरोबर निशाने चमकून त्यांच्याकडे पाहिलं. तिला पहिल्याच दिवशी हा प्रश्न पडलेला की आदित्य आणि ह्यांची चेहरेपट्टी एवढी वेगळी का आहे? त्याचं उत्तर आता मिळत होतं.
"हो. आदित्यची मॉम ही त्याच्या डॅडच्या गावाकडची होती. अरेंज मॅरेज झालेलं त्यांचं. पण त्याच्या मॉमचे विचार आणि काम करण्याची पद्धत फार वेगळी होती. सगळं तिला हवं तसंच घडलं पाहिजे असा तिचा अट्टाहास असायचा. कुठेतरी हा गुण थोडासा आदिमध्येही आहे. तिला चैनीचं आयुष्य जगण्याची आवड होती आणि आदित्यचे डॅड चैनीचं जीवन जगण्याच्या पूर्ण विरुद्ध आहेत. पैसा आहे म्हणून उधळूया असं त्यांना आवडत नाही. त्यामुळे त्यांच्यातील वाद विकोपाला गेले. शेवटी त्या दोघांनी डिव्होर्स घेतला. तेव्हा आदित्य फार लहान होता. त्याला समजत नव्हतं की आईवडिलांमध्ये काय चाललंय. त्याच्या आईने त्याला स्वतःसोबत ठेवायचा विचारही केला नव्हता. त्याचं जबाबदारी तिने आदित्यच्या डॅडवरच सोडली. ती जेव्हा घर सोडून निघाली तेव्हा तो तिच्या मागे अक्षरश: धावत गेला होता असं आदित्यच्या डॅडकडून मला समजलं. पण तिला फरक पडला नाही. ती आपल्या मार्गाने निघून गेली. त्यानंतर आमचं अरेंज मॅरेजचं झालं. आदित्यने हळूहळू मला स्वीकारलं. पण तो स्वतःच्या आईला विसरलेला नाही. आदित्यच्या मनात आजही तिच्याविषयी खूप जास्त राग आहे. तोच राग तुझ्यावर निघाला बाळा."
निशाला सगळं ऐकून वाईट वाटलं. आदित्यच्या आयुष्यात काहीच सोपं नव्हतं का?
"पण यात माझ्या कांदाभजीने काय केलं मॉम? घरी मी करते तेव्हा निशांत आणि बाबा तर किचनमधून हलत नाहीत अजिबात. मुलांनाही फार आवडली. फक्त ह्यांनी.."
निशाचा राग साहजिक होता हे त्यांना माहित होतं.
"बेटा, आदित्यची आई कशीही असली तरी सुगरण होती. तुला मी सांगितलं ना तिला आपल्याच मनासारखं करायला आवडायचं. इथे येऊन तिने आदित्यच्या डॅडचं आणि आदित्यच्या जन्मानंतर त्याचंही जेवण स्वतःच ठरवायला सुरुवात केली. मग त्यात हेल्थी डाएट किती आहे, त्यातून व्हिटॅमिन्स योग्य प्रमाणात मिळत आहेत का असले विचार तिच्या डोक्यात कधीच नाही यायचे. कायम ऑईली, चटपटीत बनवायची सवय होती तिला. त्यात तिची स्पेशल डिश म्हणजे कांदाभजी. तिला स्वतःलाही खूप आवडायची आणि आदित्यलाही. ती निघून गेल्यावर आधी तिची आठवण येते म्हणून आणि नंतर तिच्याबद्दलच्या रागामुळे आदित्यने पुन्हा कधीच त्याला हातही लावला नाही. हा जो राग आहे तो तुझ्यावर नव्हता. तो त्या कांदाभजी या पदार्थावर होता. त्यामुळे तू मनाला लावून घेऊ नकोस. मला माहित आहे तुझं वय लहान आहे. पण आता त्याची पत्नी म्हणून तुला त्याला समजून घ्यावं लागेल."
निशाने फक्त होकारार्थी मान डोलावली. कारण समजलं त्यामुळे तिचा राग थोडा कमी झाला होता. पण पूर्णतः कमी झाला नव्हता.
'त्यांचं काही चुकलंच नाही असं कशावरून? स्वतःला काय आवडत नाही ते आधीच सांगितलं असतं तर चाललं नसतं का? मी काही ह्यांच्या आवडीनिवडीवर कोर्स नाही करून आलेय. त्यात मला आधीच जेवणातलं फार काही येत नाही. तरी मी बनवायचा प्रयत्न करत होते. जाऊ दे. मी काही स्वतःहून डेव्हील प्रिन्ससोबत बोलायला जाणार नाही. नेहमी मी का नमतं घ्यायचं? आपली चूक त्यांना समजायला नको?'
तिने मनाशी पक्कं केलेलं की ती काही त्याला सहज माफ करणार नाही. त्यानंतर आदित्यच्या मॉमने तिला त्या सेल्सगर्लबद्दल सांगितलं. तिला थोडं वाईट वाटलं. एवढी क्विक एक्शन.. पण त्या सेल्सगर्लचे शब्दही ती विसरली नव्हती.
"कुठे आहे ती आता?"
"खाली आहे माझ्या घरी. येतेस?"
"इथे नाही का येणार ती?"
"निशा, आदित्यला फक्त फॅमिली सोडून इथे कोणीही आलेलं आवडत नाही. ही त्याची पर्सनल स्पेस आहे. इथे त्याला फक्त त्याची माणसं हवी असतात."
'किती सगळं ऐकून घ्यायचं मी! ह्यांच्या आवडी लक्षात ठेवत एक दिवस माझ्या आवडीनिवडी विसरणार आहे मी. मूर्ख कुठले!'
त्याला मनोमन कोसत निशा मॉमसोबत खाली जायला निघाली. चार्ल्स त्या दोघींकडे पाहत होता. निशा शांत झाली असेल का? हाच विचार त्याच्या डोक्यात होता. तिचं जे रूप त्याने काही तासापूर्वी पाहिलं होतं ते त्याच्यासाठी धक्कादायक होतं. निशा खाली आली. तिथे ती सेल्सगर्ल उभी होती. निशाला बघताच ती चटकन तिच्यासमोर आली.
"आय एम रिअली सॉरी मॅम! मी तुम्हांला जे काही बोलले ते बोलून मी चूक केली आहे. मला खरंच तुमचा अपमान करायचा नव्हता. माझं घर माझ्या पगारावर चालत आहे. सरांनी तर मला बाहेरचा रस्ता दाखवला आहे. फक्त तुम्ही माफ केलं तर बॉस ऐकतील. प्लिज मॅम!"
ती कळवळून बोलत होती. निशा थंड चेहऱ्याने ते पाहत होती. हीच मुलगी तिच्याशी तोंड वर करून, रागीट नजरेने, कडवट स्वरात बोलली होती.
"ताई, मला राग नाही तुझ्यावर. तसंही सगळंच काही खोटं नाही बोललीस तू. माझी ह्या घरातील आणि राठोड कुटुंबातील पात्रता माहित आहे मला. मी माझी पायरी ओळखून आहे. तुझा दोष नाही त्यात काही. तू उद्यापासून परत जॉबवर जा. कोणी विचारलं तर सांग मी ऑर्डर दिली आहे म्हणून. मी त्यांना जाऊन सांगणार नाही की हिला कामावर ठेवून घ्या. त्यांच्या निर्णयाला क्रॉस केलेलं त्यांना कितपत आवडेल मला माहित नाही. फक्त एकच गोष्ट तू लक्षात ठेव. एव्हा मॅम आणि माझी कधीच तुलना करू नकोस. एकतर वय, पैसा, मान अशा सगळ्याने त्या माझ्यापेक्षा मोठ्या आहेत हे मला माहित आहे. पण आज माझ्या जागी त्या असत्या तर त्यांनी तुझी दखलही घेतली नसती. त्यांना फरकच पडला नव्हता. एवढं फक्त लक्षात असुदे. माणसाचा चेहरा बघून त्याला हिणवायची गरज नाही."
निशा आली तशीच निघून गेली. मिसेस राठोड पाहतच राहिल्या. निशाच्या मनाला आदित्यचं वागणं फार लागलं आहे हे त्यांना समजलं होतं. पण त्या काय करणार होत्या? जास्तीत जास्त वेळ पडलीच तर आदित्यसोबत बोलावं लागणार एवढंच त्यांना समजलं होतं.
**************
आदित्य घरी आला. मॉमने आपल्याला अचानक कॉल केला तेव्हा काहितरी घडलं असणार हे त्याला समजलं होतं. मॉमने त्याला सगळं नीट समजावून सांगितलं. सावत्र आई असली तरी ती वाईट नाही आहे इतपत त्यालाही माहित होतं. त्याने सगळं ऐकून घेतलं. खरंतर त्या सेल्सगर्लला निशाने परस्पर ऑर्डर दिलेली त्याने ऐकून घेतलं नसतं. पण दुसऱ्याच क्षणी त्याच्या मनात विचार आला की ती आता मालकीण नव्हती का राठोड ग्रुपची? तिला अधिकार होता ऑर्डर द्यायचा. अर्थात एव्हाएवढं तरी संपूर्ण ऑफिसला धारेवर धरलेलं नव्हतं तिने. आपण आपल्या आईचा राग तिच्यावर काढला याचं बराच विचार केल्यानंतर त्यालाही वाईट वाटलं होतं. ती आपली जबाबदारी आहे हे तर सतत मनात येत होतं.
"चार्ल्स!"
"येस?"
त्याच्या हाकेबरोबर तो लगेच बाहेर आला.
"कुठे आहेत सर्वजण?"
त्याने मुद्दाम सगळ्यांबद्दल विचारलं होतं.
"मुलं खाली प्लेयिंग एरियामध्ये खेळत आहेत. मिसेस राठोड आहेत त्यांच्यासोबत आणि मॅम आपल्या रूममध्येच आहेत. त्या बाहेर आलेल्या नाहीत."
त्याने 'निशाताई'चं परत 'मॅम' म्हणायला सुरुवात केली होती. तिच्या रागीट रूपाचा परिणाम होता तो!
"गुड! कीप इट विथ मॅम. तिला ताई म्हणायच्या फंदात पडू नकोस. ती भलेही तुला तसं वागवत असेल. बट डोन्ट फॉरगेट दॅट शि इज माय वाइफ!"
चार्ल्सने होकार दिला. आदित्य रूमकडे जायला तर निघाला. पण तो टेन्शनमध्ये होता. निशाला सॉरी म्हणावं तरी भीती आणि सॉरी म्हणू नये तर तिला तसं रागात बघणंही गिल्ट देत होतं. काय करावं या विचाराने तो अस्वस्थपणेच रूममध्ये आला. पण निशा रूममध्ये नव्हतीच.
**************
क्रमशः
क्रमशः
निशिगंधा..
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा