कथा - दोष कुणाचा ?
भाग १ : सकाळची सुरुवात
भाग १ : सकाळची सुरुवात
आपल्या कथेची नायिका एक छान समजदार मुलगी जिने लग्नाबद्दल खूप स्वप्न रंगवले होते...त्यानुसार ती सगळ सांभाळत होती आता त्यापुढे काय वाढून ठेवले आहे ते आपण बघू....
सकाळ अजून पूर्ण उजाडलेली नसते, पण मृणालची झोप मात्र केव्हाच संपलेली असते. घड्याळ पाच वाजवते. अंगात थकवा असूनही ती उठते, कारण या घरात तिच्या उठण्यावरच सगळ्या दिवसाची सुरुवात ठरलेली असते.स्वयंपाकघरात चुल पेटते. चहा उकळत असताना सासूबाईंचा आवाज कानावर पडतो,
“आजकाल उठायला उशीरच होतोय. काही जबाबदारीच नाही म्हणायची.”
“आजकाल उठायला उशीरच होतोय. काही जबाबदारीच नाही म्हणायची.”
मृणाल काही बोलत नाही. उत्तर दिलं तर वाद वाढेल, हे तिला माहीत असतं. ताटं मांडताना हात थरथरतात, पण चेहऱ्यावर भाव नाहीत. ही शांतता आता तिची सवय झाली आहे.
नाश्त्याच्या टेबलावर सगळे बसतात. प्रशांत पेपर वाचत बसलेला. सासूबाई मृणालकडे पाहत म्हणतात,
“आठ वर्ष झाली लग्नाला… अजून घरात बाळाचा आवाज नाही. देवाला काय केलंय माहीत नाही.”
नाश्त्याच्या टेबलावर सगळे बसतात. प्रशांत पेपर वाचत बसलेला. सासूबाई मृणालकडे पाहत म्हणतात,
“आठ वर्ष झाली लग्नाला… अजून घरात बाळाचा आवाज नाही. देवाला काय केलंय माहीत नाही.”
वाक्य हवेतच लटकून राहतं. त्या वाक्यात ‘तू’ शब्द नसतो, पण दोष मात्र पूर्णपणे तिचाच असतो. मृणाल खाली मान घालते. प्रशांत पेपरच्या आड लपतो. एक शब्दही नाही. ना समर्थन, ना नकार.
“आमच्या वेळी एवढे नखरे नव्हते,” सासूबाई पुढे बोलतात,
“आजकालच्या मुलींचं सगळंच वेगळं आहे.”
“आजकालच्या मुलींचं सगळंच वेगळं आहे.”
मृणालच्या हातातून चमचा खाली पडतो. आवाज मोठा नाही, पण तिच्या मनात काहीतरी तुटल्यासारखं होतं. ती पटकन चमचा उचलते, ‘सॉरी’ म्हणते. कशासाठी माहीत नाही, पण माफी मागणं तिच्या अंगवळणी पडलं आहे.दुपारी शेजारची बाई येते. गप्पांमध्ये विषय हमखास तिकडेच वळतो.
“काही इलाज चालू आहे का?”
“आजकाल सगळं शक्य आहे म्हणे.”
“आजकाल सगळं शक्य आहे म्हणे.”
सगळे सल्ले मृणालसाठीच असतात. तपासणी, नवस, उपास…
कोणीही एकदाही विचारत नाही की प्रशांतची तपासणी झाली का? संध्याकाळी ती देवासमोर बसते. डोळे मिटते. हात जोडते. अपराधीपणाची भावना मनात खोल रुतलेली असते. जणू काही ही चूक तिचीच आहे. जणू काही तिच्या शरीरानेच विश्वासघात केला आहे.
कोणीही एकदाही विचारत नाही की प्रशांतची तपासणी झाली का? संध्याकाळी ती देवासमोर बसते. डोळे मिटते. हात जोडते. अपराधीपणाची भावना मनात खोल रुतलेली असते. जणू काही ही चूक तिचीच आहे. जणू काही तिच्या शरीरानेच विश्वासघात केला आहे.
रात्री प्रशांत शेजारी झोपतो, पण अंतर मात्र मैलांचं असतं. मृणाल छताकडे पाहत राहते. डोळ्यांत पाणी असतं, पण अश्रू नाहीत. रडायलाही आता शक्ती उरलेली नसते.आजचा दिवसही संपतो ....टोमण्यांनी, मौनाने आणि एकटेपणाने आणि मृणाल…पुन्हा एक दिवस स्वतःलाच दोष देत झोपते.