स्वप्न थांबतात विचार चालू राहतात

स्वप्न थांबतात, विचार चालू राहतात…
खूप सारी स्वप्नं मनात साठवून, उद्याची हजारो चित्रं डोळ्यांत रेखाटून माणूस आयुष्य जगत असतो.
“हे झालं की ते करायचं…”,
“थोडं थांबू, मग जगायचं…”
अशा असंख्य आशांनी तो पुढे चाललेला असतो.
पण कधी कधी आयुष्य क्षणार्धात थांबतं.
अचानक. अनपेक्षित.
जणू कुणीतरी ‘पॉज’ नाही, थेट ‘स्टॉप’ दाबलेला असतो.
जाणाऱ्या माणसाला काहीच कळत नाही.
ना अपूर्ण स्वप्नांची हुरहुर,
ना मागे राहिलेल्यांची वेदना,
ना न बोललेली वाक्यं,
ना न झालेल्या भेटी.
तो शांत होतो…
पण मागे राहणाऱ्यांचं मन मात्र अस्वस्थ होत जातं.
मागे राहणाऱ्यांच्या मनात प्रश्नांची गर्दी होते—
“थोडा वेळ थांबता आलं असतं का?”
“ते शेवटचं बोलणं वेगळं असायला हवं होतं का?”
“आपण जास्त प्रेम दाखवायला हवं होतं का?”
त्यांच्या आयुष्यातील प्रत्येक आठवण आता प्रश्नचिन्ह बनते.
हसलेले क्षण टोचतात,
भांडणं बोचतात,
आणि मौन असह्य होतं.
जाणारा माणूस मुक्त होतो
कदाचित वेदनांपासून,
कदाचित संघर्षातून.
पण मागे राहणारे मात्र आयुष्यभर त्या अपूर्णतेसोबत जगत राहतात.
त्यांच्या मनात ‘जर-तर’चा संवाद कधीच थांबत नाही.
जाणाऱ्या माणसाला त्या अपूर्णतेची जाणीव होत नाही. त्याला न पूर्ण झालेल्या इच्छा आठवत नाहीत, ना मागे राहिलेल्यांची वेदना कळते. तो शांत होतो, मुक्त होतो. पण मागे राहणाऱ्यांसाठी तो क्षण मात्र अंतहीन वेदनेची सुरुवात ठरतो. त्यांच्या मनात विचारांचा कल्लोळ उठतो. न बोललेली वाक्यं, न व्यक्त केलेलं प्रेम, आणि न दिलेला वेळ सतत टोचत राहतो.
म्हणूनच मृत्यू ही केवळ जाणाऱ्याची गोष्ट नसते.
तो मागे राहिलेल्यांच्या आयुष्याला कायमचं बदलून टाकतो.
तो त्यांना शिकवतो—
की वेळेवर प्रेम व्यक्त करावं,
मनातलं बोलावं,
आणि “नंतर” नावाच्या भ्रमात जगू नये.
कारण स्वप्नं क्षणार्धात थांबू शकतात…
पण आठवणी आणि विचार मात्र आयुष्यभर चालू राहतात.
मृत्यू हा केवळ जाणाऱ्याचा शेवट नसतो; तो मागे राहिलेल्यांच्या आयुष्याला कायमचं बदलतो. तो त्यांना वेळेची नश्वरता शिकवतो. आज न व्यक्त केलेली भावना, आज न दिलेला वेळ, आज न जपलेलं नातं—हे सगळं परत कधीच मिळत नाही.
म्हणूनच आयुष्य जगताना “नंतर” या शब्दावर विसंबू नये. प्रेम, आपुलकी आणि संवाद यांना आजच जागा द्यावी. कारण स्वप्नं क्षणार्धात थांबतात, पण मागे राहणाऱ्यांचे विचार मात्र आयुष्यभर उरतात.