दुसरी बाजू — भाग १
स्पर्धा
स्पर्धा
"ती सही करत होती… पण त्या सहीने तिचं नाव नाही तर तिचं मौन नोंदवलं जात होतं.”
स्वप्नाली सही करत होती.
हात थरथरत नव्हता—आणि नेमकं तेच जास्त भयानक होतं.
पोलीस स्टेशनमध्ये गर्दी होती. कुणाचा तरी वाद सुरू होता, कुणी रडत होतं, खिडकीतून धूरसर उन्हं आत येत होतं. पण तिच्याभोवती जणू अदृश्य काचेची भींत उभी राहिली होती. आवाज येत होते, पण त्यातील अर्थ पोचत नव्हता.
टेबलच्या पलीकडे बसलेला पोलीस कागद पुढे ढकलत म्हणाला, “इथे सही… आणि इथे.”
स्वप्नाली सही करत होती.
हात थरथरत नव्हता—आणि नेमकं तेच जास्त भयानक होतं.
पोलीस स्टेशनमध्ये गर्दी होती. कुणाचा तरी वाद सुरू होता, कुणी रडत होतं, खिडकीतून धूरसर उन्हं आत येत होतं. पण तिच्याभोवती जणू अदृश्य काचेची भींत उभी राहिली होती. आवाज येत होते, पण त्यातील अर्थ पोचत नव्हता.
टेबलच्या पलीकडे बसलेला पोलीस कागद पुढे ढकलत म्हणाला, “इथे सही… आणि इथे.”
राहुल तिच्या बाजूला उभा होता. फार जवळ. इतका की त्याच्या श्वासाची उष्णता तिला जाणवत होती. तो काही बोलत नव्हता. पण त्याचं न बोलणंही “बोलत” होतं.
स्वप्नालीने नजर वर केली. राहुलने क्षणभर तिच्याकडे पाहिलं. चेहऱ्यावर राग नव्हता, आवेश नव्हता. फक्त एक निर्जीव शांतता—जणू हे सगळं ठरलेलं आहे, आणि आता फक्त प्रक्रिया उरली आहे.
“फक्त सही आहे,” तो इतक्यात हलकं म्हणाला, “उगीच मोठं करू नकोस.”
ती सही करताना विचार करत होती—मी सही कशासाठी करतेय?
पण प्रश्न स्पष्ट होत नव्हता. ‘नाही’ म्हणण्याची उर्मी मात्र तिथेच कुठेतरी दडपली गेली होती. कारण तिला शिकवलं गेलं होतं—घरात शांतता ठेवायची. घर वाचवायचं. नातं टिकवायचं. “सहानुभूती” मिळवायची.
घरी परतल्यावर तिने साडी बदलली. हात तोंड धुतलं. स्वयंपाकाला लागली. हे सगळं एवढं सहज घडलं की तिला स्वतःलाच आश्चर्य वाटलं. जणू शरीर आपोआप काम करत होतं आणि मन कुठेतरी बाजूला बसून बघत होतं.
राहुलने जेवताना सहज विचारलं, “आज फार वेळ लागला. काही त्रास तर झाला नाही ना?”
स्वप्नालीने मान हलवली. ‘नाही’ म्हणायचं ठरवलं होतं. नेहमीच.
तो पुढे म्हणाला, “बघ—सगळं नीट झालं. तू काहीही गैरसमज करून घेतेस.”
तिला राग आला नाही. तिला दु:खही आलं नाही. उलट, शरीर थंड झाल्यासारखं वाटलं.
राहुलने जेवताना सहज विचारलं, “आज फार वेळ लागला. काही त्रास तर झाला नाही ना?”
स्वप्नालीने मान हलवली. ‘नाही’ म्हणायचं ठरवलं होतं. नेहमीच.
तो पुढे म्हणाला, “बघ—सगळं नीट झालं. तू काहीही गैरसमज करून घेतेस.”
तिला राग आला नाही. तिला दु:खही आलं नाही. उलट, शरीर थंड झाल्यासारखं वाटलं.
रात्री ती आरशासमोर उभी राहिली. चेहरा पाहिला. डोळे सामान्य होते. लाल नव्हते. पण तिला ते डोळे “तिचे” वाटले नाहीत. ती क्षणभर स्वतःला म्हणाली—मी जर आज सही केली, उद्या काय करेन?
आणि त्या प्रश्नाबरोबरच फोनवर एक मेसेज आला.
अनोळखी नंबर.
आणि त्या प्रश्नाबरोबरच फोनवर एक मेसेज आला.
अनोळखी नंबर.
“तुला वाटतं जे दिसतं तेच खरं आहे? राहुलची दुसरी बाजू मी पाहिली आहे.”
स्वप्नालीची मान ताठ झाली.
तिने मेसेज पुन्हा वाचला.
तेवढ्यात दुसरा मेसेज—
“उत्तर देऊ नकोस. पण आज रात्री दाराजवळच्या कपाटात पाहा.”
स्वप्नालीची मान ताठ झाली.
तिने मेसेज पुन्हा वाचला.
तेवढ्यात दुसरा मेसेज—
“उत्तर देऊ नकोस. पण आज रात्री दाराजवळच्या कपाटात पाहा.”
कपाट? दाराजवळचं कपाट?
तिच्या अंगावर काटा आला.
आणि राहुल दुसऱ्या खोलीतून आवाज देत होता—
“काय बघतेस फोनवर?”
तिच्या अंगावर काटा आला.
आणि राहुल दुसऱ्या खोलीतून आवाज देत होता—
“काय बघतेस फोनवर?”
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा