दुसरी बाजू — भाग २
स्पर्धा
पुरावे कपाटात सापडत नाहीत, ते माणसाच्या शांतपणामागे लपलेले असतात.”
स्वप्नालीने पटकन मोबाईल उलटा ठेवला. “काही नाही,” ती म्हणाली. आवाज शक्य तितका साधा ठेवला. राहुलने संशयाने पाहिलं, पण काही बोलला नाही. टीव्हीचा आवाज वाढवून तो बसला.
तिला मात्र त्या मेसेजने आतून ढवळून काढलं होतं. दाराजवळचं कपाट… तिथे काय असणार? तो मेसेज कोणाचा?
थोड्या वेळाने राहुल झोपायला गेला. “लाईट बंद कर,” एवढंच म्हणाला.
थोड्या वेळाने राहुल झोपायला गेला. “लाईट बंद कर,” एवढंच म्हणाला.
स्वप्नालीची नजर कपाटाकडे गेली. ते कपाट वर्षानुवर्षं तिथे होतं. वरचे कपडे, रेनकोट, काही जुन्या फाईली—इतकंच. पण आज ते कपाट जिला वेगळंच दिसत होतं. जणू तिथे काहीतरी लपलेलं आहे आणि ती ते आज पहिल्यांदाच पाहणार आहे.हे सगळं त्या एका मेसेज मुळे घडलं होतं.
ती हळूच उठली. दाराकडे गेली. तिने कपाट उघडलं. वरच्या कपड्यांचा ढीग बाजूला केला. मागे एक लहानसं कागदी कव्हर दिसलं—तिला आठवत नव्हतं ते तिथे कधी आलं.
कव्हरवर तिचं नाव होतं. अक्षर राहुलचं नव्हतं. वेगळं… पण ओळखीचं.
हात थरथरला. कव्हर उघडलं.
आत काही कागद… आणि एक छोटा पेनड्राइव्ह.
कागदावर लिहिलं होतं—
हात थरथरला. कव्हर उघडलं.
आत काही कागद… आणि एक छोटा पेनड्राइव्ह.
कागदावर लिहिलं होतं—
“स्वप्नाली, तुला दोषी बनवून राहुल स्वतःला वाचवत आहे. तू जी सही केलीस त्याचा उपयोग तुझ्याविरुद्ध होणार आहे. पुरावा पेनड्राइव्हमध्ये आहे. एकटी असताना बघ. घाबरू नकोस.”
तिच्या छातीत दडपण आलं. मी दोषी? माझ्याविरुद्ध?
हे सगळं कुणी लिहिलं? आणि “पुरावा” म्हणजे काय?
तिने पेनड्राइव्ह हातात घेतला. लगेच मागून आवाज आला—खूप हलका, पण तिला धडकी भरवणारा.
“काय करतेस?”
“काय करतेस?”
राहुल दरवाज्यात उभा होता. झोपेतून उठल्यासारखा नाही. जागाच होता. आधीपासून.
स्वप्नालीने पेनड्राइव्ह लगेच मुठीत दाबली. “काही नाही… कपडे शोधत होते.”
स्वप्नालीने पेनड्राइव्ह लगेच मुठीत दाबली. “काही नाही… कपडे शोधत होते.”
राहुल पुढे आला. “रात्री? कपडे?” तो हसला, पण हसण्यात खुनशी भाव ह़ोता.
“तुला आता नवे छंद लागलेत वाटतं.”
स्वप्नालीच्या डोक्यात एक विचार चमकून गेला—तो मला पाहत होता. कायम.
तिला पोलीस स्टेशनवरचा त्याचा शांत चेहरा आठवला. त्याची शांतता म्हणजे नियंत्रण.
राहुलने तिच्या हाताकडे पाहिलं. “काय लपवलंस?”
त्याचा सूर बदलला. ती एक पाऊल मागे सरकली.
“काही नाही,” ती म्हणाली, पण आवाजात कमालीची भीती होती.
स्वप्नालीच्या डोक्यात एक विचार चमकून गेला—तो मला पाहत होता. कायम.
तिला पोलीस स्टेशनवरचा त्याचा शांत चेहरा आठवला. त्याची शांतता म्हणजे नियंत्रण.
राहुलने तिच्या हाताकडे पाहिलं. “काय लपवलंस?”
त्याचा सूर बदलला. ती एक पाऊल मागे सरकली.
“काही नाही,” ती म्हणाली, पण आवाजात कमालीची भीती होती.
राहुलने पुढे येत हात पुढे केला. “दे.”
स्वप्नालीने एका क्षणात निर्णय घेतला—ती पेनड्राइव्ह मागे लपवून, कपाट बंद करून म्हणाली, “सकाळी बघू.”
राहुलच्या डोळ्यांत चमक आली. “सकाळी?” तो जवळ आला. “तुला वाटतं मी सकाळपर्यंत थांबेन?”
आणि त्याच क्षणी तिचा मोबाईल वाजला—अनोळखी नंबर.
राहुलने स्क्रीनवर नाव पाहिलं नाही; पण त्याने फोन उचलण्याआधीच स्वप्नालीला जाणवलं—
हा कॉल तिचं आयुष्य बदलू शकतो… किंवा संपवू शकतो.
स्वप्नालीने एका क्षणात निर्णय घेतला—ती पेनड्राइव्ह मागे लपवून, कपाट बंद करून म्हणाली, “सकाळी बघू.”
राहुलच्या डोळ्यांत चमक आली. “सकाळी?” तो जवळ आला. “तुला वाटतं मी सकाळपर्यंत थांबेन?”
आणि त्याच क्षणी तिचा मोबाईल वाजला—अनोळखी नंबर.
राहुलने स्क्रीनवर नाव पाहिलं नाही; पण त्याने फोन उचलण्याआधीच स्वप्नालीला जाणवलं—
हा कॉल तिचं आयुष्य बदलू शकतो… किंवा संपवू शकतो.
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा