Login

दुसरी बाजू भाग ३स्पर्धा

एक वेगळी बाजू
दुसरी बाजू — भाग ३

स्पर्धा

कायदेशीर गुन्हा नसतो तेव्हा, वेदना अजून खोल जखम करतात.”


स्वप्नालीने मोबाईल पटकन उचलला. “हॅलो?”
समोरून आवाज आला नाही. फक्त काही सेकंद शांतता. मग एक पुरुषी आवाज—खूप दबक्या स्वरात.
“फोन स्पीकरवर नाही ना?”
“नाही,” स्वप्नाली म्हणाली. तिचं लक्ष राहुलकडे होतं. तो तिच्या चेहऱ्यावरचे भाव वाचण्याचा प्रयत्न करत होता.
“मी नाव सांगणार नाही. पण तू कपाटातलं कव्हर उघडलंस, बरोबर?” आवाजाने विचारलं.
स्वप्नालीचे हात पाय थंड पडले. “तुम्ही… कोण?”
“त्याची गरज नाही. ऐक—पेनड्राइव्हमध्ये राहुलचा आवाज आहे. आणि काही कागदांचे फोटो आहेत. जे तू सही केलीस, त्याचं उलटं तुला अडकवण्यासाठी तो वापरणार आहे.”
स्वप्नालीच्या तोंडातून शब्द फुटेना. तिच्या डोक्यात फक्त एकच गोष्ट—म्हणजे हा सगळं आधीच ठरवून बसला आहे…
“तू सध्या सुरक्षित नाहीस,” आवाज पुढे म्हणाला. “आज रात्रीच घराबाहेर पड. स्टेशनजवळच्या कॅफेत—सात वाजता. मी तुला दुसरी कॉपी देईन. आणि…”
“काय?” स्वप्नालीने विचारलं.
“आणि—तू एकटी नाहीस. हे लक्षात ठेव.”
कॉल कट.
स्वप्नालीने मोबाईल खाली ठेवला. राहुलने लगेच विचारलं, “कोण होता?”
“चुकीचा नंबर,” ती म्हणाली. पण तिच्या आवाजात आधीच्या ‘नेहमीसारखं’सहजपणा नव्हता. राहुल ते ओळखलं.

तो जवळ आला. “चुकीचा नंबर? मग तुझा चेहरा इतका पांढरा का पडला?”

त्याने तिच्या हाताला स्पर्श केला. तो स्पर्श प्रेमाचा नव्हता. तिला तपासण्याचा होता. जणू तो तिच्या अंगावर “भय” नोंदवत होता.

स्वप्नालीने स्वतःला सावरलं. “मला झोप येत नाही म्हणून…”
राहुलने तिला सोडलं. “ठीक आहे,” तो म्हणाला, “झोप.”
पण तो झोपला नाही. तो बेडवर आडवा झाला आणि मोबाईलवर काहीतरी पाहू लागला. मध्येच स्क्रीनचा उजेड तिच्या डोळ्यांवर पडत होता.
स्वप्नालीला समजलं—आज रात्री तो तिला एकटी सोडणार नाही.
तिने मनात वेगाने योजना आखली. सात वाजता कॅफे… पण कशी जाणार? कोणाला सांगणार? आईला? मैत्रिणीला? पण ‘सांगणे’ हेच तर धोक्याचं होतं.
तिने उठून पाणी प्यायचं कारण केलं. किचनमध्ये गेली. तिथून तिने बाथरूमचा बहाणा केला. राहुलची नजर तिच्यावर होती.

बाथरूममध्ये शिरताच तिने दार आतून लावलं. पहिल्यांदाच तिने दार लावलं. तिला हास्यासारखं वाटलं—इतकी वर्षं जे तिला साधं वाटत नव्हतं, ते आज “धाडस” वाटत होतं.

तिने पटकन पेनड्राइव्ह कुठे लपवायचा? बाथरूममध्ये? नाही. राहुल शोधेल.
तिने तो पेनड्राइव्ह एका छोट्या प्लास्टिकमध्ये ठेवला आणि पाण्याच्या टाकीच्या मागे, जुन्या पाईपच्या फटीत कोंबली.
मग आरशात पाहिलं. तिचा चेहरा भीतीने फिक्का पडला होता. डोळे तारवटले होते.
आज मी पळणार? की लढणार?
बाहेरून राहुलचा आवाज आला—
“इतका वेळ काय करतेस? दार उघड.”
स्वप्नालीने दार उघडलं. राहुल उभा होता—हसत.

“मी तुला एकटी ठेवू शकत नाही,” तो म्हणाला. “तू आजकाल विचित्र वागतेस.”
ती म्हणाली, “मला जरा बाहेर हवेशीर वातावरणात जायचं आहे. घरात खूप गुदमरतय.”
राहुलचा हसरा चेहरा थांबला. “हवेशीर वातावरण? रात्री? एकटी? तुला आजपर्यंत घरात कधी गुदमरला नाही.”

तो थोडा पुढे आला आणि अगदी हळूच म्हणाला—
“तुला कुणीतरी काहीतरी सांगितलं आहे… नाही का?”
स्वप्नालीला वाटलं—तो तिच्या मेंदूच्या आतपर्यंत पोचला आहे.

0

🎭 Series Post

View all