दुसरी बाजू भाग ४

मग हळूच म्हणाला, “काही गोष्टी घरात ठेवल्या की घर बिघडतं. म्हणून मी साफसफाई करतो.”
स्वप्नालीला कळलं—त्याला कव्हर सापडलं आहे. म्हणजे… त्याला सगळं कळलं आहे.
मग तो तिला बाहेर कसला सोडतोय?
ते दोघं बाहेर पडले. राहुल तिच्या बाजूला चालत होता. आजूबाजूला शेजारी, दुकानं, रस्त्यावरचा नेहमीचा आवाज. पण स्वप्नालीच्या कानात फक्त एकच आवाज—धोक्याचा.
“तू स्टेशनजवळ जाणार नाहीस,” राहुल अचानक म्हणाला.
स्वप्नाली थांबली. “का?”
राहुलने तिच्याकडे पाहिलं. “कारण तिथे गर्दी असते. आणि…”
तो थोडा थांबला.
“आणि तिथे तू कोणाला भेटू शकतेस.”
स्वप्नालीच्या चेहऱ्यावर रक्त उतरलं.
तो तिच्या मनातला विचार बोलत होता.
“तुला माहित आहे?” ती नकळत म्हणाली.
“मला बऱ्याच गोष्टी माहित असतात,” राहुल म्हणाला. “तू विसरतेस—मी तुला ओळखतो.”
स्वप्नालीला त्या क्षणी समजलं—कॅफेची भेट… कोणीतरी लावलेला सापळा असू शकतो. आणि राहुल तिला तिथे न जाऊ देण्यामागे नियंत्रण असेलच; पण दुसरी शक्यता…
कदाचित तो तिथे आधीच काहीतरी ठरवून बसला असेल.
ती मनात म्हणाली—माझ्याकडे एकच संधी आहे… आणि ती संधी मी हातातून जाऊ देऊ शकत नाही.
तिने अचानक दिशा बदलली. राहुल गोंधळला. “कुठे चाललीस?”
स्वप्नाली म्हणाली, “मला मंदिरात जायचं आहे.”
राहुलने डोळे बारीक केले. “मंदिर?”
तो हसला. “ आता तुला देव आठवला?”
स्वप्नालीच्या डोळ्यांत पाणी आलं, पण ती रडली नाही.
ती फक्त चालत राहिली… कारण तिच्या डोक्यात एकच ठरलं होतं—
आज मी पुरावा मिळवणार. काहीही झालं तरी.