Login

एका हाताने टाळी वाजत नाही.. २

एका हाताने टाळी वाजत नाही.. कथा गोड नात्याची..

जलदकथा स्पर्धा

एका हाताने टाळी वाजत नाही.. २
©अनुप्रिया


अंजली आणि वेदांशी रोज नवनवीन विषय घेऊन एकमेकींशी वाद घालत होत्या. दिवसेंदिवस घरातलं वातावरण अजूनच दूषित होत होतं. आजूबाजूच्या बायकांना त्या दोघींचा वाद हा चर्चेचा विषय झाला होता. शेजारच्या बायकांत अंजली आणि वेदांशीचा भांडणाचा मुद्दा चवीने चघळला जाऊ लागला. काही बायका अंजलीच्या बाजूने तर काही वेदांशीच्या बाजूने होत्या. आणि त्या तिखट मीठ लावून दोघींचे कान भरत होत्या. त्यांना काय! तितकीच करमणूक.. तोंडावर वाईट वाटतंय असं दाखवत मागून त्यांचीच निंदा करत होत्या. समीर आणि त्याची आई अंजली आणि वेदांशीला सारखं सारखं समजावून कंटाळले होते. दोघीही आपली बाजू मांडत आणि स्वतः कशी बरोबर आणि समोरची कशी चुकीची हेच सांगत होत्या. काय करावं समजत नव्हतं; पण त्या दिवशीच्या त्या प्रसंगामुळे मात्र अंजलीच्या सासूबाईंनी त्या दोघींचीही चांगलीच कानउघडणी केली.

त्यादिवशी अंजलीच्या घरी श्रीसत्यनारायणाची महापूजा होती. पाहुणे मंडळी येणार म्हणून घरात सर्वांचीच कामात गडबड सुरू होती. होम हवनची तयारी सुरू होती. पूजा सांगायला गुरुजी येणार होते. अंजलीच्या सासूबाईंनी तिला प्रसादाची तसेच पाहुण्यांच्या स्वयंपाकाची आणि वेदांशीला सजावटीची जबाबदारी दिली होती. अंजलीने स्वयंपाक उरकत आणला होता. वेदांशी सजावटीचं काम करत होती. इतक्यात अंजलीने तिला आवाज दिला,

“वेदू, जास्त भडक डेकोरेशन करू नकोस हं.. साधं, हलकं फुलकं सजव. जास्त गडद, चकचकीत करू नकोस.. त्या दिव्यांच्या झगमगाटाने आईंना त्रास होतो ना..”

वेदांशीचा चेहरा उतरला. नाराजीच्या सुरात ती म्हणाली,

“म्हणजे तुला माझी सजावट आवडली नाही? नेहमीच काय टॉन्ट मारत असतेस? ”

“टॉन्ट नाहीये अगं.. मी फक्त सुचवतेय तुला., सूचना देणं चुकीचं आहे का?”

अंजलीने संयम राखत तिच्याकडे पाहून उत्तर दिलं.

“तुझ्या सूचना आणि टॉन्ट यातला फरक कळतो मला. बाय द वे, तू मला कितीही सूचना दिल्यास तरी त्या मी ऐकणार नाही हेच खरं आहे ना?”

वेदांशी उपरोधाने हसून म्हणाली. तिच्या छद्मी हसण्याने अंजली डिवचली गेली. ती संतापून म्हणाली,

“बास कर वेदू! खूप झालं तुझं. मी दिवसभर कष्ट करतेय. स्वयंपाकघरात राब राब राबतेय आणि तू मला टोमणे मारतेयस. तुझे हे टोमणे ऐकत काम करायला आता मला नाही जमणार.. प्रत्येकवेळी का ऐकून घ्यायचं?”

दोघींचा आवाज पुन्हा वाढत गेला. पूजा सांगायला आलेले गुरुजी आणि पाहुणे दारातच उभे राहून त्या दोघींच्या तोंडाकडे पाहत होते. दारात उभे राहिलेल्या पाहुण्यांचंही त्यांना भान नव्हतं. पाहुण्यांना दारात पाहून समीरच घाईने त्यांच्याजवळ आला आणि रागाने म्हणाला,

“बस कराल का आता? पाहुणे मंडळी घरात आली आहेत. त्यांच्यासमोर तुमचं असं वागणं बरं दिसतं का? थांबवा विषय.. उगीच स्वतःचीच शोभा करून घेऊ नका..”

त्याचा चिडलेला अवतार पाहून वेदांशी आणि अंजली दोघीही गप्प झाल्या; पण मनातलं पाणी मात्र ढवळून निघालं होतं. द्वेष मनातच धुमसत राहिला.

श्रीसत्यनारायणची महापूजा यथासांग निर्विघ्नपणे पार पडली. पाहुणे मंडळी जेवणं आटोपून सर्वांचा निरोप घेऊन निघून गेली. आता घरात घरातलीच माणसं होती. संध्याकाळी कार्यक्रम संपल्यानंतर दोघींना अंजलीच्या सासूबाईंनी, शालिनीताईंनी त्यांच्या खोलीत बोलावलं. अंजली आणि वेदांशी खोलीत आल्या. त्यांच्या पाठोपाठ समीरही त्यांच्या खोलीत आला. समीरच्या आईने शांत आवाजात बोलायला सुरुवात केली,