जलदकथा स्पर्धा
एका हाताने टाळी वाजत नाही.. ३(अंतिम)
©अनुप्रिया
©अनुप्रिया
“आज आपल्या घरात पाहुण्यांसमोर जो तुम्ही प्रकार केलात, तो घडायला नको होता.”
“पण आई, वहिनी कशी वागते..”
वेदांशी मधेच आईला अडवत काहीतरी बोलणार इतक्यात अंजली म्हणाली,
“आई, मी चांगलंच सांगत होते, तुमच्या डोळ्यांना.. ”
“दोघींनीही मला काही सांगायची गरज नाही. मी सगळं पाहिलंय. पण एक सांगू का?”
शालिनीताईंच्या बोलण्यावर दोघींनीही एकमेकींकडे पाहिलं. शालिनीताई बोलू लागल्या,
“एका हाताने टाळी वाजत नाही बाळांनो. तुमच्या भांडणांत दोघींचाही काही ना काही सहभाग आहेच.”
त्यांचं बोलणं मधेच तोडत वेदांशी पटकन म्हणाली,
“आई, पण ती.. ”
आईने हात उंचावून वेदांशीला थांबवलं.
“कोणीही ‘ती’ हा शब्द उच्चारू नका. आपल्या घरासाठी तुम्ही दोघीही तितक्याच महत्त्वाच्या आहात. वेदांशीची जागा वेगळी आणि अंजलीची जागा वेगळी; पण दोघीही या कुटुंबाचा अविभाज्य घटक आहात.”
वेदांशी शांतपणे म्हणाली,
“आई, पण वहिनी मला सतत टोमणे.. ”
“मुलींनो, तुम्हाला वाटतं की, तुमचं कोणी ऐकत नाही पण तसं नाहीये. आम्ही तुमचं नेहमीच ऐकत असतो. मला सांगा, तुम्ही एकमेकींचं बोलणं कधी नीट ऐकता का? नाही.. खरं म्हणजे तुम्ही दोघी एकमेकींना समजून घेत नाही. हा खरा प्रॉब्लेम आहे.”
शालिनीताईंच्या वाक्यावर दोघींही एकमेकींकडे पाहू लागल्या. त्या पुढे म्हणाल्या,
“अंजली, वेदू अजून अविवाहित आहे. अजून थोडी अल्लड आहे. तिच्या अंगावर कधीच कुठली मोठी जबाबदारी पडली नाही. पण तिच्या दादाची, आमची ती लाडकी आहे त्यामुळे तिला या घरात तिची जागा अधिक महत्वाची वाटत असेल. तुझ्या येण्याने तिला अव्हेरल्यासारखं वाटत असेल. आणि वेदू, अंजली बाहेर जाऊन काम करून येते, घरातलंही बऱ्यापैकी सांभाळते. सगळ्यांच्या इच्छा अपेक्षा सांभाळते. तिलाही थोडं कौतुक, आधार हवाच असेल ना?”
आता दोघींनी खाली मान घातली होती.
शालिनीताई शेवटी म्हणाल्या,
“मला काय वाटतं, तुम्ही रोज रोज असं भांडण्यापेक्षा एक दिवस दोघींनी शांतपणे समोरासमोर बसून बोला आणि मनात अजून कटुता ठेवू नका.. त्यात तुमचंच नुकसान आहे. घरातल्या लेकीबाळी, सुना आनंदी असतील तरच घर आनंदाने हसू लागतं. घरातल्या लेकी सुना आनंदी असतील तरच घरात लक्ष्मी आनंदाने नांदत असते.”
अंजली आणि वेदांशी शांतपणे आईचं बोलणं ऐकत होत्या.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी अंजली चहा घेऊन वेदांशीच्या खोलीत आली. आता तिचा स्वर थोडा मवाळ होता.
“वेदू, काल आई जे म्हणाल्या ते खरंच आहे. आपण एकदा शांतपणे बोलूया का?”
वेदांशीने होकारार्थी मान डोलावली. अंजलीने तिच्याकडे पाहून बोलायला सुरुवात केली.
“वेदू, मी कधीच तुझ्याशी ठरवून वाईट वागले नाही. तो हेतू माझ्या मनात नव्हताच कधी.. माहेरी घरचं सगळं आईच पाहायची त्यामुळे घरातल्या कामाची मला फारशी सवय नव्हती. इथे आल्यावर सगळंच माझ्या अंगावर पडलं. ऑफिस आणि घर सांभाळताना माझी दमछाक होतेय. कधी कधी मी खूप थकून जाते. आणि त्यात तू काही बोललीस की, तुझे शब्द मला खूप टोचतात. मला खूप वाईट वाटतं.”
वेदांशीने अंजलीकडे पाहिलं. ती खूप प्रामाणिकपणे बोलत होती. तिच्या शब्दांत सच्चेपणा जाणवत होता.
“वहिनी, मीही सतत चिडल्यासारखी बोलते बहुतेक.. पण मला वाटत राहतं, पूर्वी दादा माझ्यावर खूप प्रेम करायचा. माझे सगळे हट्ट पुरावायचा. आई आणि दादा दोघांसाठी मी महत्वाची होते; पण आता दादा पूर्वीसारखा वागत नाही. तो सारखा तुझ्या मागे पुढे असतो. मला वाटतं, माझी वहिनी माझं ऐकत नाही. या घरात तुझंच महत्व जास्त आहे.”
“माझं महत्व जास्त नाहीच वेदू, उलट जबाबदारी जास्त आहे. म्हणून मी कडक दिसते.”
वेदांशीने दीर्घ श्वास घेतला आणि म्हणाली,
“वहिनी, मला तुझ्यासोबतचं नातं चांगलं ठेवायचं आहे. मी दादाची बहीण आहे म्हणून मी नेहमीच योग्य नसते?”
“आणि वेदू, मी वहिनी आहे म्हणून मी नेहमीच बरोबर असते असंही नाही.”
अंजली हसून म्हणाली. एका क्षणात दोघींमधला ताण हलका झाला.
वेदांशीने अंजलीचा रंजनाचा हात धरला.
“आई म्हणाली ते खरंच आहे वहिनी, खरंच… टाळी एका हाताने वाजत नाही. आपण दोघीही कमीअधिक प्रमाणात चुकीच्या होतो.”
अंजली हसली आणि तिच्या हातावर हलकेच टाळी देत म्हणाली,
“आणि बघ, जर आपण दोघी मिळून टाळी वाजवली तर त्याचा आवाज प्रेमाचा असू शकतो, भांडणाचा नाही. हो ना?”
दोघीही खळखळून हसल्या. आज बऱ्याच दिवसांनी पहिल्यांदाच त्या दोघींच्या डोळ्यांत एकमेकींबद्दल मायेची ऊब दिसत होती.
पुढे काही दिवसांत घरचं चित्रच पालटलं होतं. अंजली कामवाल्या शांताबाईना म्हणत होती,
“आधी वेदूची खोली साफ करा बरं! अजिबात धूळ दिसली नाही पाहिजे. तिला खोलीची सजावट करायची आहे. आवरा पटकन.. ”
आता वेदांशी आपल्या वहिनीबरोबर किचनमध्ये दिसू लागली. ती अंजलीला म्हणत होती,
“वहिनी, मला वाटतं ही भाजी कमी पडेल. मी दुसरी भाजी चिरून देते. तू थांब हं..”
“मी बटाटे शिजायला कुकरला लावते. तुझ्या हाताची बटाट्याची भाजी छान तिखट होते. करशील?”
वेदांशीने मान डोलावली.
“वेदू, मला वाटलं तू नकार देशील. मी आता बिझी आहे असं म्हणशील.”
वेदांशी हलक्या चिडवणीच्या सुरात म्हणाली,
“ते जुने दिवस होते वहिनी.. आता आपण मैत्रिणी आहोत.”
अंजली जवळ येऊन म्हणाली,
“खरं सांगू वेदू? तू माझ्यासाठी माझ्या बहिणीसारखी आहेस.”
त्यांना असं एकत्र पाहून समीर हसून म्हणाला,
“देवा, हे माझंच घर आहे ना? खरंच चमत्कार झाला!”
वेदांशी आणि अंजली एकमेकींकडे पाहून खळखळून हसल्या. मनातल्या कटुत्वाचं ओझं कमी झालं. घरातला हसण्याचा आवाज पुन्हा परत आला होता. आता त्या दोघींच्या गप्पा, हशा, घरकाम, छोट्या-मोठ्या गोष्टी सगळं काही सहज होऊ लागलं होतं. आता घरात शांतता नव्हती तर हास्याचे कारंजे होते. मनात कटुता नव्हती तर समजूतदारपणा होता. नात्यात दुरावा नव्हता तर प्रेमाची, मायेची ऊब होती. दोष शोधण्यापेक्षा मन मोकळं केल्यावर नातं फुलतं ही जाणीव आता दोघींनी मनापासून स्वीकारली होती. आता अंजली आणि वेदांशीला एक गोष्ट मनापासून कळली होती.,
“एका हाताने टाळी वाजत नाही आणि नातं एकट्याने टिकत नाही.”
समाप्त
©अनुप्रिया
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा