जलदकथा स्पर्धा
एका हाताने टाळी वाजत नाही..
©अनुप्रिया
©अनुप्रिया
“दादा, वहिनीला नीट समजावून सांग, माझ्याशी या स्वरात बोलायचं नाही. प्रत्येकवेळी काय असतं रे हिचं? सारखं माझ्या डोक्याला भुणभुण लावलेली असते.”
वेदांशी तिच्या दादावर चिडून बोलत होती. इतक्यात मागून तिची वहिनी, अंजली आत आली आणि समीरकडे पाहून म्हणाली,
“प्रत्येक वेळी तुझ्या बहिणीला माझी रिऍकशन दिसते पण त्या आधी ती काय वागली होती, ते कोणालाच दिसत नाही? मी तिला एखादी गोष्ट सांगायला गेले की, लगेच ती वाकड्यातच शिरते. काय करायचं सांग?”
“मग तूही तशीच वागतेस.. मला वाकड्यात शिरायला भाग पाडतेस. आता हेच बघ, माझ्या खोलीत इतकी धूळ कशी काय आहे? त्या साफसफाई करणाऱ्या शांताबाईला सांगितलं नाहीस? तुझ्याच खोलीत तिला जास्त वेळ बसवून घेतलं असशील. स्वतःची खोली आवरली म्हणजे झालं, माझी खोली आवरली नाही तरी चालेल हेच तुझ्या डोक्यात सुरू असतं. दुसरं काय!”
अंजलीच्या कपाळावर आठ्या पडल्या.
“वेदांशी, तुझ्या खोलीत जास्त धूळ आली तर त्यात माझी चूक आहे का? तुझ्या खोलीची साफसफाई तू करू शकतेस ना? किंवा तूही शांताबाईला सांगून तुझी खोली साफ करून घेऊ शकतेस ना? यापुढे तू तुझं काम शांताबाईना थेट सांगत जा.. मला कशाला सांगतेस? मला काय तू नोकर समजतेस?”
“म्हणजे यातही दोष माझाच? आजवर कायम तू मलाच चुकीचं ठरवत आलीस. तुझं कधीच काही चुकत नाही. माझ्या खोलीत धूळ आहे हेही तुला माहीत नाही. घरची सुन म्हणून सगळीकडे मिरवतेस ना मग या घरात काय चालू आहे ते तुला माहित असायला नको?”
वेदांशी चिडून म्हणाली.
“तुला काय वाटतं, मी हे सगळं जाणीवपूर्वक काही करते?”
अंजलीचा आवाज आता चढला होता. शेवटी नाईलाजाने अंजलीचा नवऱ्याला, समीरला त्या दोघींच्या भांडणात पडावं लागलं. त्याच्या हस्तक्षेपाशिवाय ते भांडण मिटणारच नव्हतं.
“अरे देवा, काय हे! पुन्हा तुमचं तेच.. दोघीही जरा शांत रहा नं! काय सकाळी सकाळी भांडता?”
“मग तुझ्या बायकोला सांग ना, रोज चुक नसतानाही मलाच बोल लावत असते.”
अंजलीही मागे राहणारी नव्हती. तिने लगेच समीरकडे पाहत विचारलं,
“समीर, तू तिला आपल्या वहिनीशी कसं बोलावं हे कधी सांगशील? या घरात कायम मला मी परकी असल्याची जाणीव करून दिली जातेय.”
अंजलीचा सूर त्रासलेला जाणवत होता.
“टाळी कधी एका हाताने वाजत नाही नं? स्वतःचं पण काहीतरी चुकत असेल असं वाटायला तर पाहिजे ना दादा? एकटी मीच कशी दोषी असू शकते?”
अंजलीच्या बोलण्यावर लगेच वेदांशी उपहासाने म्हणाली.
“हो हो, कायम दोष इतरांचा. तुझा नसतोच कधी..”
अंजलीही चिडून म्हणाली.
सकाळच्या प्रहरात नेहमीप्रमाणे आजही युद्धाचं वातावरण होतं. वेदांशी आणि अंजली यांच्या सततच्या वादाने घरचं वातावरण गढूळ झालं होतं. या दोघी नणंद भावजया घरातल्या त्यांच्या अस्तित्वासाठी कायम सावध असायच्या. त्या दोघीही तशा वाईट नव्हत्या. फक्त नात्यातील छोटे छोटे गैरसमज आणि त्यातून निर्माण झालेला अहंकार त्यांच्या मनात पक्कं घर करून बसला होता.
समीर आणि अंजली यांचं मोठ्या थाटामाटात लग्न झालं आणि अंजली शिर्केपाटलांची सुन बनून घरी आली. दिसायला देखणी, शिकलेली, सुसंस्कृत, स्वभावाने लाघवी असलेल्या अंजलीने फार कमी वेळात सासरच्या लोकांना आपलंसं केलं होतं. सुरवातीचे नवलाईचे नऊ दिवस छान गेले. वेदांशीला आधी वाटलं होतं, ‘नवी वहिनी आली की, तिला एक छान गोड हक्काची मैत्रीण मिळेल.’ पण काही आठवड्यांतच दोघींमध्ये लहान-सहान गोष्टींवर वाद होऊ लागले,
“आज भाजी कमी झाली का?, आमटीत मीठ कमी पडलं का? दादाने फक्त तुझ्यासाठीच गजरा आणला? तू आईला औषध दिलंस का?” अशा क्षुल्लक प्रश्नांवर दोघींनी मनात राग साठवत ठेवला होता. समीरच्या आईने वेदांशीला समजवण्याचा प्रयत्न केला.
“वेदू, असं वहिनीशी वाद घालू नकोस अगं.. वहिनी आईसारखी असते. आई चुकली तर पण असं भांडतो का, नाही ना? आईला समजून घेतेस तसं वहिनीलाही जरा समजून घे ना.”
“अगं आई, वहिनी सगळं स्वतःला हवं तेच करते. वहिनी घरावर हुकूम चालवते. दादा सगळं तिचंच ऐकतो. मी खूपदा तिला समजून घेण्याचा प्रयत्न केला; पण तीच आखडूपणा करते. मला समजूनच घेत नाही.”
वेदांशीने आईला तिची बाजू सांगितली. समीरनेही अंजलीला खूप समजावलं.
“वेदांशी माझी लहान बहीण आहे. किती दिवस राहणार आहे? आज ना उद्या लग्न करून जाईल ना? तू थोडं समजून घे..”
“मी तर घेतेच रे.. पण ‘वेदांशी प्रत्येक गोष्टीत नाक खुपसते. ती मला समजूनच घेत नाही. कसं करायचं सांग?”
अंजली त्रासिक चेहरा करून बोलायची. दोघींनाही असं वाटायचं की, दुसरी समजून घेत नाही. त्यांच्या रोजच्या वादाला समीर आणि त्याची आई दोघेही वैतागले होते.
क्रमशः
©अनुप्रिया
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा