गुप्तहेर... भाग - १
रात्रीचे अकरा वाजले होते. मुंबई झोपलेली नव्हती, फक्त डोळे मिटून स्वप्न पाहत होती. रस्त्यांवरचे दिवे अजूनही जागे होते, जणू काही शहराच्या श्वासावर लक्ष ठेवत होते.
त्या दिव्यांच्या सावलीत, एका जुन्या इमारतीच्या छतावर ती उभी होती, अन्वी देशमुख.
काळ्या रंगाचे जॅकेट, केस घट्ट बांधलेले, डोळ्यांत एक विचित्र शांतता. ती सामान्य मुलगी नव्हती. ती अशी मुलगी होती जिला स्वतःचं खरं नावसुद्धा फार कमी वेळा वापरावं लागायचं. अन्वी एक स्पाय होती. भारत सरकारच्या अत्यंत गुप्त अशा “युनिट–७” ची एजंट.
पण जगासाठी… ती फक्त एक साधी मुलगी होती, कॉलेजला जाणारी, बसमध्ये उभी राहणारी, गर्दीत हरवणारी. दोन आयुष्यं. सकाळी सात वाजता अन्वी घरातून बाहेर पडली, पाठीवर बॅग, चेहऱ्यावर नेहमीसारखं हसू.
“सांभाळून जा गं,” आई म्हणाली. “हो आई,” अन्वीने उत्तर दिलं. आईला माहीत नव्हतं की तिची मुलगी कॉलेजपेक्षा जास्त वेळ देशासाठी काम करत होती.
वडिलांचा मृत्यू अन्वीच्या आयुष्यातला सगळ्यात मोठा वळणबिंदू होता. ते एक इंटेलिजन्स ऑफिसर होते. एका मिशनमध्ये ते कधीच परतले नाहीत. त्या दिवसापासून अन्वीने ठरवलं होतं, “मी पळणार नाही. मी लढेन.”
वडिलांचा मृत्यू अन्वीच्या आयुष्यातला सगळ्यात मोठा वळणबिंदू होता. ते एक इंटेलिजन्स ऑफिसर होते. एका मिशनमध्ये ते कधीच परतले नाहीत. त्या दिवसापासून अन्वीने ठरवलं होतं, “मी पळणार नाही. मी लढेन.”
कॉलेजच्या लेक्चरनंतर अन्वी थेट एका लायब्ररीत गेली. पण ती लायब्ररी सामान्य नव्हती. तिथल्या एका शेल्फमागे लपलेला लिफ्टचा स्विच होता. लिफ्ट खाली उतरली… खूप खाली.
दरवाजा उघडला आणि समोर उभी होती ती जागा,
युनिट–७ चं मुख्यालय. “लेट झाला,” एक गंभीर आवाज आला. ते होते कबीर सर, अन्वीचे मेंटर.
युनिट–७ चं मुख्यालय. “लेट झाला,” एक गंभीर आवाज आला. ते होते कबीर सर, अन्वीचे मेंटर.
देशातल्या सर्वोत्तम स्पायपैकी एक. “माफ करा सर,” अन्वी शांतपणे म्हणाली. “आजपासून तुझं नवीन मिशन सुरू होतंय,” कबीर सर म्हणाले.
मिशन: ‘ब्लॅक व्हेल’ टेबलावर एक फाईल ठेवली गेली.
“ब्लॅक व्हेल नावाची एक आंतरराष्ट्रीय संघटना आहे,” कबीर सर बोलत होते, “जी देशाच्या सुरक्षेशी खेळतेय. आतून माहिती फोडणारा कोणी तरी आपल्यातच आहे.”
“ब्लॅक व्हेल नावाची एक आंतरराष्ट्रीय संघटना आहे,” कबीर सर बोलत होते, “जी देशाच्या सुरक्षेशी खेळतेय. आतून माहिती फोडणारा कोणी तरी आपल्यातच आहे.”
अन्वीचे डोळे क्षणभर थांबले. “म्हणजे… ट्रेटर?” “हो आणि तो शोधायचं काम तुझं.” हे मिशन धोकादायक होतं. कारण शत्रू बाहेर नव्हता, तो आत होता.
अन्वीला एका हॉटेलमध्ये रिसेप्शनिस्ट म्हणून काम करायचं होतं. तिथे ‘ब्लॅक व्हेल’चा संपर्क येणार होता.
ती तिथे गेली, साधी मुलगी म्हणून. पहिल्याच दिवशी एक माणूस तिच्याकडे पाहून थांबला.
ती तिथे गेली, साधी मुलगी म्हणून. पहिल्याच दिवशी एक माणूस तिच्याकडे पाहून थांबला.
त्याच्या डोळ्यांत संशय होता. अन्वीला जाणवलं, मी इथे सुरक्षित नाही. रात्री ती हॉटेलच्या खोलीत बसली होती. कानात छोटा कम्युनिकेशन डिव्हाइस. “अन्वी, काहीतरी बरोबर नाहीये,” कबीर सरांचा आवाज आला.
“मला माहीत आहे सर,” ती म्हणाली, “कोणी तरी माझ्यावर लक्ष ठेवतोय.”
“मला माहीत आहे सर,” ती म्हणाली, “कोणी तरी माझ्यावर लक्ष ठेवतोय.”
अचानक लाईट गेली. खोली अंधारात बुडाली. अन्वी लगेच सजग झाली. खिडकी उघडली… आणि तेवढ्यात मागून वार झाला. ती खाली वाकली. क्षणात खोलीत झटापट झाली. समोरचा माणूस पळून गेला, पण एक गोष्ट मागे राहिली, एक चिन्ह. ब्लॅक व्हेलचं चिन्ह.
पुढच्या दिवशी अन्वीने माहिती गोळा केली. हॉटेलमध्ये काम करणाऱ्या एका व्यक्तीचं नाव वारंवार समोर येत होतं, राघव मल्होत्रा. तो अगदी सामान्य वाटणारा माणूस.
पण गुपितं कधीच गोंगाट करत नाहीत… ती शांत असतात. अन्वीने त्याच्यावर लक्ष ठेवायला सुरुवात केली.
पण गुपितं कधीच गोंगाट करत नाहीत… ती शांत असतात. अन्वीने त्याच्यावर लक्ष ठेवायला सुरुवात केली.
रात्री अन्वी छतावर उभी होती. हातात फाईल, मनात प्रश्न. मी शत्रू शोधतेय… पण तो मला आधी शोधणार का?
फोन वाजला. “अन्वी,” कबीर सर म्हणाले, “तुझ्याजवळची माहिती योग्य आहे… पण सावध राहा. हा खेळ आता वैयक्तिक होत चाललाय.”
फोन वाजला. “अन्वी,” कबीर सर म्हणाले, “तुझ्याजवळची माहिती योग्य आहे… पण सावध राहा. हा खेळ आता वैयक्तिक होत चाललाय.”
अन्वीने आकाशाकडे पाहिलं. “मी मागे हटणार नाही सर,” ती म्हणाली, “कारण ही फक्त माझी ड्युटी नाही… ही माझी शपथ आहे.” छायेत उभी असलेली ती मुलगी…
आता युद्धाच्या उंबरठ्यावर होती.
आता युद्धाच्या उंबरठ्यावर होती.
क्रमशः
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा