हसूनी पुन्हा उमजेन मी...15

बरोबर साडेबारा वाजता सुजय व त्याची आई प्राजक्ताकडे आले. प्राजक्ताने त्यांचे योग्य ते स्वागत केले. पराग तर एकटक सुजयच्या आईकडे पहातच राहिला. त्याचा त्याच्या डोळ्यावर विश्वास बसण्यास कठीण होते.शौर्य देखील दोन दोन आजी म्हणून उड्या मारू लागला.पाहुणे आलेत म्हणून सासूबाई देखील खोलीतून बाहेर आल्या पण क्षणार्धात सासूबाई कडाडल्या .., “चालती हो माझ्या घरातून, मला तुझं तोंडही पहायचं नाही."
आणि त्या आवाजाने सगळेच भानावर आले.
सुजयची आई– एकदा माझं म्हणणं ऐकून घे मग मी निघून जाईल.