कथा -जय हो!

दुसऱ्या दिवशी तो शाळेत जायला तयार होताच. त्याने त्याचे केस न्हाव्या कडून कापून आणून व्यवस्थित केले होते. मळका शर्ट पॅन्ट स्वच्छ धुतला.
"चल सुरेश !बस सायकलवर". प्रार्थनेला जमलेली मुले त्याच्याकडेच बघत होती. सर्व विद्यार्थी एकाग्रतेने प्रार्थना म्हणत. ही सवय रेडेकर गुरुजींनीच त्यांना लावलेली होती. दररोज ते, प्रार्थना का म्हणायची? याविषयी विस्तृत मार्गदर्शन करीत.
ते म्हणत, प्रार्थनेत शब्दांपेक्षा भाव महत्त्वाचा असतो. 'जेथे भाव तेथे देव असतो'. अशी भावपूर्ण प्रार्थना ही रेडियम प्रमाणे तेजःपुंज असते. शाळेतील सर्व विद्यार्थ्यांनी प्रार्थना म्हणायला सुरवात केली.
'इतनी शक्ती हमे देना दाता
मन का विश्वास कमजोर हो ना|
हम चले नेक रस्ते पे हमसे
भूल कर भी कोई भूल हो ना'|