"अगं सुचेता, तुला काय सांगायचं माझ्या सासूला या वयात बारा वर्ष लागलं आहे." संगीता वैतागतच तिच्या मैत्रीणीला फोनवर सांगत होती. संगीता तिचे सगळे आवरून बसली होती. नोकरीमुळे तिला दुपारी झोपायची सवय नव्हती आणि मनातील काही गोष्टी कोणासोबत तरी बोलाव्यात असे वाटल्याने तिने मैत्रीणीला बऱ्याच दिवसांनी फोन केला होता.
"अगं संगीता, असं काय झालंय आता." सुचेता खूप दिवसांनी मैत्रीणीचा फोन आल्यावर तिच्याशी हितगुज करण्यास सरसावली.
"अगं काय झालं नाही विचार. आता यांना आराम मिळावा या वयात काम लागू नये म्हणून मी सगळा स्वयंपाक करून ऑफिसला जाते. कितीही गडबड असू दे मी स्वयंपाक आवरल्याशिवाय घरातून बाहेर जात नाही." संगीता तिच्या संसारातील व्यथा तिच्या मैत्रीणीसमोर मांडत होती.
"हो ग. मलाही माहित आहेच की. तू घर सांभाळून नोकरीही करतेस आणि म्हणूनच आपले बोलणे फारसे होत नाही. आत्ताही बघ ना तू चार महिन्यानी फोन केला आहेस." सुचेता तिच्याच मैत्रीणीची तक्रार करत म्हणाली.
"तेच ना गं. सासूबाईंना काम नको म्हणून धुणीभांडी आणि लादी फरशीसाठी बाई ठेवली आहे. इतकं करूनही ही बाई काहीतरी कारनामे करतच असते." संगीता नाराजीच्या सुरात म्हणाली. संगीता आपण किती घरासाठी करतोय हे सांगत होती.
"आणि काय झालं गं. हाताला लागलं की पाय फ्रॅक्चर झाला आहे." सुचेता काळजीने म्हणाली.
"तसंच करतात बाई, आता झाडावरून नारळ पडल्यानंतर एखाद्या माणसाला सांगून त्याच्या कात्या काढून घ्यायच्या की स्वतःच काढायचं? बरं त्या काढून खोबरं वाळवून ठेवतात ते ठिक; पण बागेतील पालापाचोळा गोळा करून कुणी साठवून ठेवतं का? शिवाय जुने कपडे फेकून द्यायचे ना त्याचे पायपुसणे म्हणजे कहरच आहे बाई. आम्ही दोघे कमावतो आहोत, सगळं मिळतंय शिवाय त्यांची पेन्शन आहे तर जगावं ना मनसोक्त कशाला इतकं करत बसायचं." संगीता तिच्या सासूचे कारनामे सुचेताला सांगत होती.
"अगं, तिची ती काय करतेय ते करू दे ना. तू कशाला इतका त्रास करून घेतेस."
"अगं, त्रास करून घेऊ नको म्हणून काय म्हणतेस. इथे आजूबाजूचे सगळे आणि नातेवाईक आम्हालाच नावं ठेवतात आणि घरातली कामं म्हातारी करते असं म्हणतात. तर मी किती जणांना तोंड द्यायचे? किती जणांना समजावून सांगायचे? हिला शांत बसून देवा धर्माची पुस्तकं वाचायला काय होतंय? उगीच काहीतरी करत बसायचं. आता बागेतील चिक्कू, आंबा या फळांची राखण करते आणि ती पिकल्यावर घरात आणून ठेवते. बाजारात इतकी फळ मिळतात एखाद्या वेळेस घेऊन यायचं. एवढी त्याची राखण करत बसायची काय गरज आहे? मला तर बाई हीचं एक म्हणून पटत नाही. आता कालच बघ ना; दहा वाजता बागेतील झाडांना पाणी घातल्या आणि आज आजारी पडल्या. आणि म्हणे या त्यांच्या तरुणपणी नदीहून पाणी आणत होत्या. तेही भल्या पहाटे! आणि आत्ता दहा वाजता नळाचे पाणी झाडांना घातल्यावर लगेचच सर्दी झाली आणि त्यांच्यामुळे मला सुट्टी घ्यावी लागली. तुला सांगू अगं, पुढच्या महिन्यात आम्ही आठ दिवस फिरायला जाणार आहे म्हणून मी रजा शिल्लक ठेवत होते आणि आज यांच्यासाठी मला सुट्टी घ्यायला लागली. सगळ्या आमच्या प्लॅनिंगवर आता पाणी पडणार वाटतंय. यांना डस्टबिनसारखं एका कोपऱ्यात बसून रहायला काय होतंय? उगीचच अधेमधे लुडबुडत असतात." आता मात्र संगीता खूप वैतागली होती आणि ती तिच्या मैत्रिणीला प्रत्येक गोष्ट सांगत होती. इतक्यात दारावर टकटक असा आवाज आला. तशी तिने "सुचेता, मी तुला थोड्यावेळाने कॉल करते." असे म्हणून फोन ठेवला आणि ती मागे वळून बघितले.
क्रमशः
क्रमशः
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा