भाग 3
"अहो, तुम्ही कितीही त्यांच्यासाठी केला तरी त्यांना त्यांचा संसार आहे. ते सगळे फक्त त्यांचाच विचार करणार. त्यापेक्षा तुम्ही एका ठिकाणी शांत बसून रहात जा. तसेही आपले आयुष्य आता कितीसे आहे, त्यामुळे शांत राहून सगळं सहन करणे या पलीकडे आपले काहीच कर्तव्य नाही." असे मालती काकू त्यांना समजावत होत्या.
"अहो, एका कोपऱ्यात डस्टबिन सारखं मी बसूनच असते. अहो, त्या डस्टबिनलाही घरामध्ये काहीतरी किंमत असेल; पण आम्हा म्हाताऱ्या लोकांना घरात काहीच किंमत नाही! घरातील केर गोळा करून तो बाहेर फेकण्यापर्यंतचे काम तरी डस्टबिन करतो. घरात डस्टबिन नसेल तर सगळा कचरा पसरतो; पण आम्ही तर त्या डस्टबिनपेक्षाही या घरात खालच्या दर्जाचे आहोत. आम्हाला काडीमात्रही किंमत नाही! कोणी विचारत नाही. आमच्या या व्यथा आम्ही कोणासमोर बोलायच्या? या मुलांशी काही बोलायला गेलं की ते अंगावर येतात. या वयामध्ये कोणी जवळच्या मैत्रिणीही नाहीत मग आम्ही बोलायचं कुणाला? तुमच्या सोबत चार गोष्टी बोलल्या की तेवढंच समाधान म्हणून तुमच्याशी बोलते; ते सुद्धा मला चोरी आहे, कारण यांना वाटतं की मी सगळं काही लोकांना सांगतच फिरते अशावेळी मी काय करायचे?" असे म्हणून सुलभा काकूंनी डोळ्याला पदर लावला.
आयुष्याची इतकी वर्षे नोकरी करून रिटायर झाल्यानंतर सुलभा काकूंनी घरामध्ये स्वतःला झोकून दिले होते. आता त्या सरकारी पेन्शनर होत्या. त्यांना बरीच पेन्शन मिळायची; पण या उतार वयामध्ये तो पैसा घेऊन हौस मौज करणे त्यांच्याने शक्य नव्हते त्यामुळे त्या सगळाच पैसा घरामध्ये खर्च करायच्या, अर्थातच त्यांच्या मुलाजवळ द्यायच्या. त्यांना बीपी शुगर वगैरे काहीच नव्हते त्यामुळे त्यांचा दवाखान्याचा तसा खर्चही फारसा नव्हता, शिवाय त्या काटक असल्याने घर कामात थोडीफार मदत करायच्या आणि त्यांना आयुष्याच्या या शेवटी त्यांच्या मुलांनी, नातवंडांनी त्यांची विचारपूस करावी असे वाटले तर बिघडले कुठे? खरंच, या वय झालेल्या स्त्रियांची व्यथा ही वेगळीच. ती व्यथा सुलभा काकू सांगत होत्या.
"तुमचं सगळं बरोबर आहे; पण आजकालच्या मुलांना हे काही पटत नाही. शिवाय आता आपल्याला आपले जोडीदार सोडून गेले आहेत, त्यामुळे आपल्याला कुणाचाच आधार नाही. जर भूक लागली तर आपण आपल्या हाताने खायचं आणि शांत बसायचं. आपण स्त्रिया इतकं तरी करू शकतो. आपल्यापेक्षा या पुरुषांची व्यथा खूप वाईट आहे. त्यांची जर बायको नसेल आणि वय झाले असेल तर त्या सुना कधी त्यांना खायला घालतील तेव्हाच ते खायचे. आपले तसे तर नाही, इतके मानून आपण समाधानी राहायचं. आपणच जर समाधानी असलो तर आपले कोणीही काहीही बिघडवू शकणार नाही, त्यामुळे जास्त विचार करायचा नाही. आलिया भोगासी असावे सादर म्हणून सगळे भोग आपण भोगतच राहायचे. तसेही आता आपले दिवस भरत आले आहेत. तर या शेवटच्या क्षणी आपण आनंदाने आपल्या स्वतःचा विचार करत घालवायचे." असे म्हणून मालती काकूंनी खूप छान शब्दात त्यांना समजावून सांगितले तेव्हा कुठे सुलभा काकू थोड्या शांत झाल्या
"तुमचं सगळं बरोबर आहे. मी त्यांच्या भल्याचाच विचार करते. त्यांचं भलं करायला जाते; पण त्यांना ते करून घ्यायचं नसतं. हे म्हणजे असं झालं 'ज्याचं करावं झालं ते म्हणते माझं खरं' त्यामुळे त्यांना जे काही खरं करायचं आहे ते करू दे. मी आता माझ्या पद्धतीनेच राहायला सुरुवात करते." असे म्हणून सुलभाताई शांत झाल्या.
इकडे मालती काकू आल्यानंतर त्या दोघींच्या गप्पांना सुरुवात झाल्यानंतर संगीता पुन्हा सुचेताला फोन लावण्यासाठी तिच्या रूममध्ये निघून गेली. तिने लगेच गडबडीने सुचेताला फोन लावला.
क्रमशः
क्रमशः
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा