भाग 4
"अगं, तुला काय सांगायचं. या डस्टबिनला कसं सावरायचं? ती एका कोपऱ्यात शांत बसूही शकत नाही. नुसता आत बाहेर करत बसते. मला तर इतका वैताग आलाय तिचा म्हणून सांगू. तिचं आता वय झालंय. किती दिवस आहे ती काय माहित? शिवाय कुठेतरी काहीतरी झालं आणि अंथरुणाला खिळून पडली तर तिचं सगळं कोण करणार? याची तरी तिला जाणीव असायला हवी ना." संगीता फोनवर बडबडत होती.
"हॅलो संगीता, मी तुझी आई बोलतेय. तू चुकून मला फोन लावला आहेस का? हे सगळं कुणाशी बोलत आहेस?" आईचा आवाज ऐकताच संगीता थोडीशी गडबडली. तिला काय बोलावे हे समजेना. म्हणजे गडबडीत फोन लावताना आईला लागला!
"अगं आई, मी दुसरीकडे फोन लावत होते. तुला चुकून लागला का? ठीक आहे मी तुला थोड्यावेळाने फोन करते." असे म्हणून संगीता फोन ठेवू लागली. कारण तिला सध्या आईसोबत बोलायचेच नव्हते. तिच्या मनातील व्यथा मैत्रीणीला सांगायच्या होत्या.
"एक मिनिटं संगीता, मला तुझ्याशी थोडं बोलायचं आहे." असा आईचा आवाज ऐकताच संगीता थोडीशी घाबरली. कारण तिने आजपर्यंत सासूबद्दल एकही गोष्ट आईला सांगितली नव्हती. तसा तिने सुरुवातीला प्रयत्न केला होता; पण आई तिला ओरडायची उलट तिला चार समजुतीच्या गोष्टी सांगायची. त्यामुळे तिने असा हा प्रकार कधीच कोणासोबत केला नव्हता; पण आज खूप दिवसांनी सुचेताला फोन करून सांगावे म्हणून तिने केला होता. आता वर आल्यानंतर पुन्हा तिला फोन लावायचा सोडून घाई गडबडीत तिने चुकून आईलाच फोन लावला होता आणि तिच्या तोंडून जे जायला नको होते तेच आईसमोर गेले त्यामुळेच ती घाबरली होती.
"अगं आई, मी तुला नंतर करते ना. मला थोडं महत्त्वाचं काम आहे." असे म्हणून काहीही कारण सांगून संगीता फोन ठेवण्याचा प्रयत्न करत होती; पण तिची आई तिला फोन ठेवू दिली तर ना.
"हे बघ संगीता, तुझी सासू जशी डस्टबिन आहे तशीच तुझी आई देखील डस्टबिन आहे हे तू विसरू नकोस. तू तुझ्या सासूचे केलेस तर उद्या तुझीच भावजय तुझ्या आईचे करणार. नाहीतर तुझे शिकून तुझ्या आईसोबत ती देखील तसेच वागायला लागली तर तुला ते आवडेल का? तुझ्या आईला कोणी डस्टबिन म्हटलं तर तुला चालेल का? तुझ्या सासूचे आणि माझे वय एकच आहे मग मी सुद्धा डस्टबिनच झाले ना? शिवाय मी मुलांच्या म्हणजेच तुझ्या भावाच्या आणि वहिनीच्या आयुष्यात लुडबुड केली आणि तुझी वहिनी मला काहीतरी बोलली किंवा ती टोचून बोलू लागली, तुझा दादा काहीतरी म्हणाला तर ते तुला आवडेल का? मग तसेच तुझ्या सासूचे पण आहे गं. तिलाही काहीतरी वाटतच असेल ना? आता या वयात स्त्रियांना काय हवे असते? इतकी वर्ष त्यांनी आपल्या संसारात स्वतःला झोकून दिलेलं असतं आणि या वयामध्ये आपल्या सुनेने, आपल्या मुलाने आपल्याशी दोन शब्द बोलावे, आपली विचारपूस करावी, दिवसभराच्या घडामोडी आपल्याला येऊन सांगाव्यात इतकीच काहीतरी तिची अपेक्षा असते. बाकी तिने आत्तापर्यंत घरासाठी केलेलं असतं आणि या वयातही ती घरासाठी करत असते त्यामुळे तू आता इतर कोणाला ह्या असल्या गोष्टी सांगत बसू नकोस. जा आता आणि तुझ्या सासूला काही हवं नको ते पहा. तशीही त्यांची तब्येत बरी नाही त्यामुळे तू त्यांना खायला, प्यायला काहीतरी द्यावं. मला माहित आहे त्यांनी तुझ्यासाठी खूप काही केलं आहे आणि आता तुला संधी आहे त्यांच्यासाठी तू करावंस. त्यामुळे हा वेडेपणा सोडून दे आणि त्यांच्यासाठी जेवढं करणं शक्य आहे तेवढं सगळं तू कर. तुझ्या नवऱ्यालाही चार समजुतीच्या गोष्टी सांगून त्यांनाही त्यांच्या आईसोबत चांगलं वागण्याची तू प्रेरणा द्यावीस की त्यांनाही तुझ्या या कारस्थानामध्ये ओढवून घेतेस! हे मला अजिबात पटले नाही. पुन्हा जर अशी कोणती गोष्ट माझ्या कानावर आली तर बघ." असे म्हणून आईने संगीताला चार समजुतीच्या गोष्टी सांगितल्या आणि तिची कान उघडणी केली. तेव्हा मात्र संगीताला खूप वाईट वाटले.
"ठीक आहे आई, मी आता तसे काही कोणालाही सांगणार नाही. मध्यंतरी कित्येक दिवस मी सांगत नव्हते; पण आज कशी काय माझी तशी बुद्धी झाली काय माहित? मी आता माझं स्वतःचं खरं करणार नाही. कोणतीही गोष्ट असू दे सासूबाईंना पहिल्यांदा विचारणार. त्यांना पहिला महत्त्व देणार आणि मग मी माझा विचार करणार. आणि तू म्हणतेस ते खरंच आहे. त्यांनी माझ्यासाठी खूप काही केले, आता मला त्यांच्यासाठी करण्याची संधी आली आहे. ठीक आहे. मी जाऊन त्यांना चहा वगैरे देते." असे म्हणून संगीताने आईचा फोन ठेवला आणि ती खाली गेली. सासुबाईंना आणि मालती काकूंना चहा वगैरे देऊन त्यांच्याशी तिने मनमोकळ्या गप्पा मारल्या आणि बोलता बोलता तिने सासूचे कौतुकही केले. तेव्हा त्या दोघींनाही खूप बरे वाटले.
समाप्त..
समाप्त..
प्रियांका अभिनंदन पाटील.
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा