जलद कथालेखन स्पर्धा फेब्रुवारी 2026
काच घर
भाग ५ (अंतिम भाग)
भाग ५ (अंतिम भाग)
" साहिल, तुला वाटलं तू राजीनामा दिलास म्हणजे संपलं ? पुण्याच्या या छोट्या आयटी वर्तुळात मी तुला कुठेच काम मिळू देणार नाही. तुझा बॅकग्राउंड व्हेरिफिकेशन असा खराब करेन की तुला साधी स्टार्टअप कंपनीही दारात उभी करणार नाही ! "
साहिलच्या निरोप समारंभाच्या दिवशी, जेव्हा तो आपले सामान घेऊन पार्किंगमध्ये पोहोचला, तेव्हा तुषारने तिथे येऊन हा शेवटचा वार केला. त्याच्या आवाजात भीती लपलेली होती, कारण साहिलने चौकशी समितीसमोर त्याचे पितळ उघडे पाडले होते.
साहिलने आपली बॅग कारमध्ये ठेवली आणि शांतपणे मागे वळून पाहिले. तो हसून म्हणाला,
" तुषार, तू अजूनही त्याच काचघरात अडकलेला आहेस. तू माझं बॅकग्राउंड खराब करशील, पण माझ्या हातातील स्किल कसं हिरावून घेशील ? ज्यांना माझं काम माहिती आहे, ते मला शोधत येतील. आणि राहिला प्रश्न तुझ्या धमकीचा...
तर लक्षात ठेव, ज्याची मुळं खोल असतात ना, त्याला वादळाची भीती नसते. तू फक्त फांद्या छाटू शकतोस, झाड उपटू शकत नाहीस ! "
साहिलने नोकरी सोडली होती. सुरुवातीचे १५ दिवस खूप कठीण गेले. पुण्यासारख्या शहरात राहताना होणारा खर्च, कर्जाचे हप्ते आणि भविष्याची चिंता साहिलला सतावत होती. त्याला पुन्हा पॅनिक अटॅक येईल की काय, अशी भीती वाटू लागली.
पण कृत्तिकाने घरचा ताबा घेतला. तिने तिच्या बचतीतून आणि पगारातून घर सांभाळलं आणि साहिलला प्रोत्साहन दिलं.
" साहिल, तुम्ही नेहमी म्हणायचात ना की तुम्हाला स्वतःचं काहीतरी क्रिएटिव्ह करायचंय ?
मग हीच ती वेळ आहे. तुम्ही फ्रीलान्स कन्सल्टिंग सुरू करा. तुमच्या जुन्या क्लायंट्सना तुमचे काम माहिती आहे."
मग हीच ती वेळ आहे. तुम्ही फ्रीलान्स कन्सल्टिंग सुरू करा. तुमच्या जुन्या क्लायंट्सना तुमचे काम माहिती आहे."
साहिलने डगमगता पाय टाकला. त्याने घरातील आपल्या छोट्याशा फ्लॅटमधील एका कोपऱ्यात स्वतःचं ऑफिस थाटलं. त्याने आपल्या जुन्या ओळखीच्या काही लोकांशी संपर्क साधला.
आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे, ज्या आंतरराष्ट्रीय क्लायंटची मीटिंग तुषारने बिघडवली होती, त्या क्लायंटने स्वतः साहिलला शोधून काढले.
त्यांनी साहिलला ईमेल केला.
आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे, ज्या आंतरराष्ट्रीय क्लायंटची मीटिंग तुषारने बिघडवली होती, त्या क्लायंटने स्वतः साहिलला शोधून काढले.
त्यांनी साहिलला ईमेल केला.
" आम्हाला समजले की तुम्ही ती कंपनी सोडली आहे. आम्हाला तुमच्या लॉजिकवर आणि डिझाइनवर पूर्ण विश्वास आहे. आमचे नवीन प्रोजेक्ट तुम्ही स्वतंत्र कन्सल्टंट म्हणून सांभाळाल का ? "
साहिलच्या डोळ्यात आनंदाश्रू आले. ही त्याच्या प्रामाणिकपणाची पावती होती.
पुढच्या आठ महिन्यांत चित्र पूर्णपणे पालटले. साहिलने शुभ्रा क्रिएटिव्ह सोल्युशन्स नावाची स्वतःची फर्म सुरू केली. त्याच्याकडे आता तीन तरुण डेव्हलपर्स कामाला होते. तो आता फक्त कोड लिहित नव्हता, तर तो इतरांना गाईड करत होता. त्याच्या चेहऱ्यावरची ती नैराश्याची झाक निघून गेली होती. आता तो रात्री शांत झोपू शकत होता.
दुसरीकडे, तुषारच्या कंपनीत काय घडत होते ? साहिल गेल्यावर तुषारला प्रोजेक्ट सांभाळता आला नाही. त्याने दुसऱ्या एका अनुभवी कर्मचाऱ्यालाही अशाच प्रकारे त्रास दिला, पण यावेळी व्यवस्थापनाने गांभीर्याने दखल घेतली. साहिलने दिलेले पुरावे आणि तुषारचा ढासळत चाललेला परफॉर्मन्स यामुळे कंपनीने त्याला कामावरून काढून टाकले. ज्या राजकारणाच्या जोरावर तो टिकून होता, तेच राजकारण त्याच्यावर उलटले.
एके दिवशी संध्याकाळी साहिल, कृत्तिका आणि शुभ्रा सोसायटीच्या बागेत फिरायला गेले होते. शुभ्रा तिथे मजेत खेळत होती.
" साहिल, आज कसं वाटतंय ? " कृत्तिकाने साहिलच्या खांद्यावर डोकं ठेवून विचारले.
साहिलने समोरच्या गणपती मंदिराकडे पाहत शांतपणे उत्तर दिले,
साहिलने समोरच्या गणपती मंदिराकडे पाहत शांतपणे उत्तर दिले,
" कृत्तिका, आज मला समजलं की मानसिक स्वास्थ्य म्हणजे काय ! जेव्हा आपल्याला माहिती असतं की आपण कोणा समोर वाकलेलो नाही आणि आपण आपलं स्व त्व विकलेलं नाही, तेव्हा मिळणारी शांतता ही कोट्यवधींच्या पॅकेजपेक्षा मोठी असते. नोकरीतील राजकारण हे फक्त एक बॅड पॅच होतं, माझं संपूर्ण आयुष्य नाही."
तेवढ्यात शुभ्रा धावत आली. तिने साहिलला एक अबोलीची फूलं दिली.
" बाबा, हे बघा ! हे माझ्या नवीन स्कूल मधल्या गार्डनमध्ये उमललं होतं. मॅम म्हणाल्या, जे झाड नीट वाढतं, त्यालाच छान फुलं येतात ! "
साहिलने शुभ्राला जवळ घेतले. त्याला जाणवले की, त्याने फक्त एक नोकरी सोडली होती, पण त्याने आपले कुटुंब, आपले आरोग्य आणि आपला स्वाभिमान पुन्हा जिंकला होता.
पुण्याच्या त्या गर्दीत आता साहिल एक यशस्वी उद्योजक म्हणून ओळखला जाऊ लागला होता. त्याने आपल्या कंपनीत एक नियम बनवला होता
"इथे राजकारणाला जागा नाही, फक्त प्रतिभेला मान मिळेल."
तो विषय तर संपला होता , पण साहिलच्या स्वाभिमानाचा नवा प्रवास आता खऱ्या अर्थाने सुरू झाला होता.
नोकरी हे आयुष्याचं साधन आहे, साध्य नाही. राजकारण करणाऱ्यांकडे अधिकार असू शकतात, पण आदर आणि मानसिक शांतता ही केवळ प्रामाणिक कष्टानेच मिळते.
- समाप्त -
© ® वेदा
कथा आवडल्यास कॉमेंट मध्ये सांगा.
या कथेचा वापर यू ट्यूब किंवा इतर कुठेही आढळून आल्यास कायदेशीर कारवाई करण्यात येईल.
तुमचं मत कॉमेंट मध्ये सांगा.
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा