क्षणिक सौंदर्य भाग २
स्पर्धा
बदलाची चाहूल
स्पर्धा
बदलाची चाहूल
रेवाने आरशात स्वतःकडे बारकाईने पाहिलं. तिच्या गालावर खरंच छोटासा डाग दिसत होता. तो फार मोठा नव्हता, पण तिच्यासाठी तो संकटासारखा होता.
ती घाबरली. लगेच त्वचारोग तज्ञाकडे अपॉइंटमेंट घेतली. डॉक्टरांनी तपासून शांतपणे सांगितलं,
ती घाबरली. लगेच त्वचारोग तज्ञाकडे अपॉइंटमेंट घेतली. डॉक्टरांनी तपासून शांतपणे सांगितलं,
“ही त्वचेची समस्या आहे. उपचारांनी कमी होईल… पण वेळ लागेल.”
“वेळ?” रेवाचा आवाज थरथरला.
“माझ्याकडे वेळ नाही डॉक्टर. माझं करिअर आहे.”
“वेळ?” रेवाचा आवाज थरथरला.
“माझ्याकडे वेळ नाही डॉक्टर. माझं करिअर आहे.”
डॉक्टरांनी तिच्याकडे गंभीरपणे पाहिलं.
“करिअर सौंदर्यावर उभं असेल… तर ते कायम टिकेलच असं नाही.”
रेवा चिडली. तिला वाटलं डॉक्टर तिचा अपमान करत आहेत. ती तिथून बाहेर पडली.
“करिअर सौंदर्यावर उभं असेल… तर ते कायम टिकेलच असं नाही.”
रेवा चिडली. तिला वाटलं डॉक्टर तिचा अपमान करत आहेत. ती तिथून बाहेर पडली.
पुढील काही दिवस ती सतत आरशात स्वतःकडे पाहत राहिली. मेकअपने डाग झाकण्याचा प्रयत्न करत होती. पण तिच्या मनात भीती वाढत होती.
एका शूटमध्ये फोटोग्राफरने हलक्या आवाजात म्हटलं,
“रेवा, थोडं लाईटिंग बदलू या… डाग दिसतो आहे.”
त्या क्षणी रेवाला जाणवलं — लोक तिच्या सौंदर्यावर प्रेम करतात, तिच्यावर नाही.
ती घरी आली. सोशल मीडियावर तिने स्वतःचे फोटो पाहिले. प्रत्येक फोटो परिपूर्ण होता. पण ती स्वतःला ओळखू शकत नव्हती.
त्या रात्री आईने तिच्या केसांवर हात फिरवत विचारलं,
“रेवा, थोडं लाईटिंग बदलू या… डाग दिसतो आहे.”
त्या क्षणी रेवाला जाणवलं — लोक तिच्या सौंदर्यावर प्रेम करतात, तिच्यावर नाही.
ती घरी आली. सोशल मीडियावर तिने स्वतःचे फोटो पाहिले. प्रत्येक फोटो परिपूर्ण होता. पण ती स्वतःला ओळखू शकत नव्हती.
त्या रात्री आईने तिच्या केसांवर हात फिरवत विचारलं,
“रेवा, तू आनंदी आहेस का?”
रेवाच्या डोळ्यांत पाणी आलं.
“मला माहित नाही आई…”
रेवाच्या डोळ्यांत पाणी आलं.
“मला माहित नाही आई…”
त्या क्षणी तिला जाणवलं — तिचं आयुष्य कॅमेऱ्याच्या प्रकाशात चमकत होतं, पण आतून अंधार वाढत होता.
रेवा त्या रात्री झोपायचा प्रयत्न करत होती, पण तिच्या डोक्यात सतत एकच विचार फिरत होता — लोकांनी जर तिच्या सौंदर्याकडे पाहणं थांबवलं तर ती कोण राहील?
ती उठली आणि बाल्कनीत जाऊन उभी राहिली. समोरच्या इमारतीतील साध्या दिसणाऱ्या स्त्रिया आपल्या कुटुंबासाठी स्वयंपाक करत होत्या. त्यांच्याकडे मेकअप नव्हता, प्रसिद्धी नव्हती — पण त्यांच्या चेहऱ्यावर समाधान होतं.
त्या क्षणी रेवाच्या मनात पहिल्यांदाच प्रश्न निर्माण झाला —
ती उठली आणि बाल्कनीत जाऊन उभी राहिली. समोरच्या इमारतीतील साध्या दिसणाऱ्या स्त्रिया आपल्या कुटुंबासाठी स्वयंपाक करत होत्या. त्यांच्याकडे मेकअप नव्हता, प्रसिद्धी नव्हती — पण त्यांच्या चेहऱ्यावर समाधान होतं.
त्या क्षणी रेवाच्या मनात पहिल्यांदाच प्रश्न निर्माण झाला —
“सुख हे सौंदर्यात असतं… की जगण्यात?”
त्या दिवसानंतर रेवाने लोकांपासून थोडं दूर राहायला सुरुवात केली. ती आधीसारखी उत्साहाने शूटसाठी तयार होत नव्हती. आरशात स्वतःकडे पाहताना तिच्या चेहऱ्यावर आत्मविश्वासाऐवजी असुरक्षितता दिसू लागली.
तिने अनेक महागडी सौंदर्यप्रसाधनं वापरून पाहिली, वेगवेगळ्या उपचारांबद्दल माहिती गोळा केली, पण तिच्या मनातील भीती कमी होत नव्हती.
तिला जाणवत होतं की ती फक्त डाग झाकण्याचा प्रयत्न करत होती… पण तिच्या मनात निर्माण झालेली अस्वस्थता मात्र झाकता येत नव्हती.
तिला जाणवत होतं की ती फक्त डाग झाकण्याचा प्रयत्न करत होती… पण तिच्या मनात निर्माण झालेली अस्वस्थता मात्र झाकता येत नव्हती.
“रेवा सौंदर्य टिकवण्यासाठी झगडत होती… पण तिच्या हातातून काहीतरी हळूहळू निसटत होतं…”
—--------------+---------------------
—--------------+---------------------
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा