खरा गुन्हेगार भाग १ स्पर्धा

मुंबई क्राइम ब्रांचमध्ये रात्री जवळपास अकरा वाजले होते. सगळीकडे शांतता होती. दिवसभराची धावपळ संपल्यामुळे ऑफिसमध्ये फारसे अधिकारी उरले नव्हते. संगणकांच्या स्क्रीनचा मंद प्रकाश आणि फाईल्स उलटण्याचा हलका आवाज एवढंच वातावरणात ऐकू येत होतं. तेवढ्यात कंट्रोल रूमचा फोन जोरात वाजला. लोअर परळमधल्या एका आलिशान अपार्टमेंटमध्ये प्रसिद्ध उद्योगपती समीर पाटील मृत अवस्थेत आढळले होते.
डीसीपी आरव देशमुख तातडीने घटनास्थळी रवाना झाले. ते पोहोचले तेव्हा पोलीस आणि फॉरेन्सिक टीम आधीच कामाला लागली होती. आलिशान अपार्टमेंट असूनही वातावरणात एक विचित्र दडपण जाणवत होतं. बेडरूममध्ये प्रवेश करताच एक अनैसर्गिक शांतता जाणवत होती. समीर पाटील बेडवर अगदी सरळ पडलेले होते. चेहऱ्यावर कसलीही घाबरलेली भावना नव्हती. जणू ते शांत झोपले होते. पण त्यांच्या चेहऱ्यावरची ती शांतता आरवला अस्वस्थ करत होती.
फॉरेन्सिक अधिकारी डॉ. नेहा कुलकर्णी मृतदेह तपासत म्हणाल्या,
“बाहेरून जखम नाही… पण ओठाजवळचा निळसर रंग संशयास्पद आहे. विषप्रयोग असण्याची शक्यता नाकारता येत नाही.”
खोली आतून लॉक होती. खिडक्या बंद होत्या. जबरदस्तीचा कोणताही पुरावा नव्हता. त्यामुळे सुरुवातीला मृत्यू नैसर्गिक वाटत होता. पण आरवला काहीतरी बरोबर नसल्याची जाणीव होत होती. त्याने खोलीतील प्रत्येक गोष्ट बारकाईने पाहायला सुरुवात केली. टेबलावर ठेवलेल्या फाईल्स, खिडकीजवळचा पडदा, आणि बेडच्या बाजूला ठेवलेला पाण्याचा ग्लास त्याच्या नजरेत भरत होता.
घटनास्थळावरून पाण्याचा ग्लास, व्हिस्कीची बाटली, मोबाईल आणि बेडशीटचे नमुने गोळा करण्यात आले. फिंगरप्रिंट टीमने खोलीतून अनेक ठसे मिळवले. आरव खिडकीजवळ उभा राहून बाहेरच्या शहराकडे पाहत होता. खाली मुंबई नेहमीप्रमाणे धावत होती, पण या खोलीत मात्र मृत शांतता होती.
पोस्टमार्टेम रिपोर्ट आल्यावर चित्र पूर्ण बदललं. मृत्यू सायनाईड विषामुळे झाला होता. म्हणजे हा खून होता… आणि अत्यंत नियोजन करून केलेला.
सीसीटीव्ही तपासात समजलं की मृत्यूच्या आधी समीरकडे त्यांची बिझनेस पार्टनर स्नेहा आली होती. पण ती म्हणाली —
“मी समोर असताना त्यांनी काहीच प्यायले नाही.”
आरवच्या मनात प्रश्नांचा भडिमार सुरू झाला.
विष शरीरात गेलं कसं?
खुनी घरातच होता का?
की हा खेळ बाहेरून रचला गेला होता?
तपासाची खरी सुरुवात आता झाली होती.