खरा गुन्हेगार भाग २ स्पर्धा

टॉक्सिकॉलॉजी रिपोर्ट आल्यानंतर तपासाला अचानक वेग आला. फॉरेन्सिक लॅबकडून आलेल्या अहवालात स्पष्ट लिहिलं होतं — व्हिस्कीमध्ये विष नव्हतं. पण पाण्याच्या ग्लासमध्ये पोटॅशियम सायनाईडचे अंश सापडले होते. ही माहिती मिळताच डीसीपी आरव देशमुख अधिक सतर्क झाले. आता तपासाची दिशा स्पष्टपणे खुनाकडे वळली होती.
ग्लासवर तीन वेगवेगळ्या व्यक्तींचे फिंगरप्रिंट आढळले. त्यातील दोन ठसे समीर आणि घरकाम करणारी कविता यांचे होते, पण तिसरा ठसा पूर्णपणे अनोळखी होता. कविताला चौकशीसाठी बोलावलं तेव्हा ती खूप घाबरलेली दिसत होती.
“मी सात वाजताच काम संपवून गेले होते, साहेब,” ती थरथरत म्हणाली.
पोलिसांनी तिच्या मोबाईल लोकेशनचा आणि सोसायटीच्या एंट्री रेकॉर्डचा तपास केला. दोन्ही पुराव्यांनी तिचं बोलणं खरं असल्याचं सिद्ध केलं. त्यामुळे तिच्यावरचा संशय जवळजवळ संपला. मात्र ग्लासवरील अनोळखी ठसा अजूनही तपासासाठी महत्त्वाचा ठरत होता.
दरम्यान डिजिटल फॉरेन्सिक टीमने समीरचा मोबाईल डेटा तपासायला सुरुवात केली. शेवटचा कॉल त्यांच्या मुलगा रोहनशी झाला होता. कॉल जवळपास पंधरा मिनिटांचा होता. कॉलदरम्यान दोघांमध्ये काहीतरी गंभीर चर्चा झाली असावी, असा अंदाज आरवला आला. त्या कॉलनंतर समीरने कोणालाही फोन केला नव्हता, ही बाबही संशय वाढवणारी होती.
तपास पुढे जात असताना आर्थिक व्यवहारांनी नवं रहस्य उघडलं. समीरच्या खात्यातून कोट्यवधी रुपये एका शेल कंपनीत ट्रान्सफर झाले होते. त्या कंपनीची डायरेक्टर स्नेहा असल्याचं समजलं. ईमेल तपासल्यावर समीर आणि स्नेहामध्ये पैशांवरून तीव्र वाद झाल्याचं स्पष्ट झालं. एका मेलमध्ये समीरने तिला पैसे परत न केल्यास कायदेशीर कारवाई करण्याची धमकी दिली होती.
दरम्यान फिंगरप्रिंट डेटाबेस तपासल्यावर अनोळखी ठसा एका जुन्या गुन्हेगाराशी अंशतः जुळत असल्याचं आढळलं. म्हणजे खुनीने स्वतःची ओळख लपवण्यासाठी काहीतरी युक्ती वापरली होती. हा गुन्हा अत्यंत नियोजनपूर्वक करण्यात आला असल्याचं आता स्पष्ट होत होतं.
आरवच्या मनात आता एक गोष्ट ठाम झाली होती — हा खून अचानक झालेला नव्हता. तो अत्यंत काळजीपूर्वक आखलेला कट होता आणि त्या कटामागे कुणीतरी अत्यंत हुशार आणि संयमी व्यक्ती होती.
भाग २ : पुराव्यांची भाषा
हुक :
“पुरावे कधी आवाज करत नाहीत… पण ते सत्य ओरडून सांगतात.”
टॉक्सिकॉलॉजी रिपोर्ट आल्यानंतर तपासाला अचानक वेग आला. फॉरेन्सिक लॅबकडून आलेल्या अहवालात स्पष्ट लिहिलं होतं — व्हिस्कीमध्ये विष नव्हतं. पण पाण्याच्या ग्लासमध्ये पोटॅशियम सायनाईडचे अंश सापडले होते. ही माहिती मिळताच डीसीपी आरव देशमुख अधिक सतर्क झाले. आता तपासाची दिशा स्पष्टपणे खुनाकडे वळली होती.
ग्लासवर तीन वेगवेगळ्या व्यक्तींचे फिंगरप्रिंट आढळले. त्यातील दोन ठसे समीर आणि घरकाम करणारी कविता यांचे होते, पण तिसरा ठसा पूर्णपणे अनोळखी होता. कविताला चौकशीसाठी बोलावलं तेव्हा ती खूप घाबरलेली दिसत होती.
“मी सात वाजताच काम संपवून गेले होते, साहेब,” ती थरथरत म्हणाली.
पोलिसांनी तिच्या मोबाईल लोकेशनचा आणि सोसायटीच्या एंट्री रेकॉर्डचा तपास केला. दोन्ही पुराव्यांनी तिचं बोलणं खरं असल्याचं सिद्ध केलं. त्यामुळे तिच्यावरचा संशय जवळजवळ संपला. मात्र ग्लासवरील अनोळखी ठसा अजूनही तपासासाठी महत्त्वाचा ठरत होता.
दरम्यान डिजिटल फॉरेन्सिक टीमने समीरचा मोबाईल डेटा तपासायला सुरुवात केली. शेवटचा कॉल त्यांच्या मुलगा रोहनशी झाला होता. कॉल जवळपास पंधरा मिनिटांचा होता. कॉलदरम्यान दोघांमध्ये काहीतरी गंभीर चर्चा झाली असावी, असा अंदाज आरवला आला. त्या कॉलनंतर समीरने कोणालाही फोन केला नव्हता, ही बाबही संशय वाढवणारी होती.
तपास पुढे जात असताना आर्थिक व्यवहारांनी नवं रहस्य उघडलं. समीरच्या खात्यातून कोट्यवधी रुपये एका शेल कंपनीत ट्रान्सफर झाले होते. त्या कंपनीची डायरेक्टर स्नेहा असल्याचं समजलं. ईमेल तपासल्यावर समीर आणि स्नेहामध्ये पैशांवरून तीव्र वाद झाल्याचं स्पष्ट झालं. एका मेलमध्ये समीरने तिला पैसे परत न केल्यास कायदेशीर कारवाई करण्याची धमकी दिली होती.
दरम्यान फिंगरप्रिंट डेटाबेस तपासल्यावर अनोळखी ठसा एका जुन्या गुन्हेगाराशी अंशतः जुळत असल्याचं आढळलं. म्हणजे खुनीने स्वतःची ओळख लपवण्यासाठी काहीतरी युक्ती वापरली होती. या सर्व पुराव्यांची सांगड घालताना आरवला जाणवत होतं की गुन्हेगार अत्यंत शिस्तबद्ध आणि विचारपूर्वक पावलं टाकत होता. घटनास्थळी कोणताही अनावश्यक पुरावा राहू नये याची काळजी घेतल्याचं स्पष्ट दिसत होतं.
आरवच्या मनात आता एक गोष्ट ठाम झाली होती — हा खून अचानक झालेला नव्हता. तो अत्यंत काळजीपूर्वक आखलेला कट होता आणि त्या कटामागे कुणीतरी अत्यंत हुशार आणि संयमी व्यक्ती होती.
-------------------------------