खरा गुन्हेगार भाग ५ स्पर्धा

तपास आता पूर्णपणे रोहनकडे वळला होता. पोलिसांनी त्याच्या बँक व्यवहारांचा सखोल तपास केला. त्यात एक महत्त्वाची गोष्ट समोर आली — रोहनने सिक्युरिटी एजंट अमरच्या खात्यात मोठी रक्कम ट्रान्सफर केली होती. ही माहिती मिळताच पोलिसांचा संशय जवळपास खात्रीमध्ये बदलला.
इंटरपोलच्या मदतीने रोहनच्या लॅपटॉपमधील डिलीट केलेले डॉक्युमेंट्स रिकव्हर करण्यात आले. त्या फाईल्समध्ये खून करण्याचा सविस्तर प्लॅन होता. विष कसं वापरायचं, ग्लास कसा बदलायचा आणि संशय कसा टाळायचा याबद्दल स्पष्ट सूचना लिहिलेल्या होत्या. या डिजिटल पुराव्यांमुळे रोहनविरुद्धचा केस अधिक मजबूत झाला.
तपासात मोटिव्हही स्पष्ट झाला. समीरने आपल्या वसीयतपत्रातून रोहनला काढून टाकलं होतं. त्यामुळे रोहन मानसिकदृष्ट्या अस्वस्थ झाला होता. त्याला वाटत होतं की त्याच्यावर अन्याय झाला आहे. त्या रागातून आणि लोभातून त्याने हा कट रचला होता.
रोहनला भारतात आणून चौकशी करण्यात आली. सुरुवातीला तो सगळं नाकारत होता. पण पोलिसांनी पुरावे समोर ठेवले. शेवटी तो कोसळला.
“मी फक्त माझा हक्क मागितला…” तो रडत म्हणाला.
आरव शांतपणे म्हणाला,
“हक्क मिळवण्यासाठी खून करणं योग्य नसतं. कायदा प्रत्येकाला समान आहे.”
फॉरेन्सिक पुरावे, डिजिटल डेटा आणि आर्थिक व्यवहार कोर्टात सादर झाले. सर्व पुरावे रोहनविरुद्ध होते. शेवटी न्यायालयाने त्याला अटक करण्याचे आदेश दिले.
केस संपली. पण आरव आपल्या ऑफिसमध्ये शांत बसून विचार करत होता — गुन्हेगार कधीच चेहऱ्यावर लिहिलेला नसतो. अनेकदा तो आपल्या विश्वासाच्या सावलीतच उभा असतो आणि योग्य संधी मिळाल्यावर बाहेर येतो. या केसने त्याला पुन्हा एकदा शिकवलं होतं की गुन्ह्याचं मूळ अनेकदा भावनांमध्ये दडलं असतं.
रोहनच्या अटकेनंतर पोलिसांनी संपूर्ण घटनाक्रमाची पुनर्रचना केली. फॉरेन्सिक टीमने क्राइम सीनचे विश्लेषण करताना दाखवून दिलं की अमरने योग्य संधी साधून पाण्याचा ग्लास बदलला होता. त्या वेळी समीर फोनवर बोलण्यात गुंतले होते, त्यामुळे त्यांना कोणताही संशय आला नव्हता. या पुनर्रचनेमुळे तपासातील प्रत्येक पुरावा एकमेकांशी जुळू लागला.
कोर्टात तज्ञ साक्षीदारांनी विषाच्या रासायनिक तपासाचा अहवाल सादर केला. त्यांनी स्पष्ट केलं की वापरलेली विषाची मात्रा अत्यंत अचूक होती. त्यामुळे हा खून घाईगडबडीत नव्हे, तर शांतपणे आणि विचारपूर्वक आखलेला होता, हे सिद्ध झालं.
केस संपल्यानंतर आरव आपल्या केबिनमध्ये बसून सर्व फाईल्स बंद करत होता. खिडकीबाहेर पसरलेला शहराचा उजेड पाहताना त्याच्या मनात एक विचार पुन्हा उमटला — गुन्हेगार पकडणं म्हणजे केवळ पुरावे गोळा करणं नसतं, तर माणसांच्या भावना आणि त्यांच्या अंधाऱ्या बाजू समजून घेणं असतं. या केसने त्याला पुन्हा एकदा शिकवलं होतं की विश्वास तुटला की माणूस किती टोकाचं पाऊल उचलू शकतो.