क्षणिक सौंदर्य भाग ३ –
स्पर्धा
आत्मशोधाचा प्रवास
स्पर्धा
आत्मशोधाचा प्रवास
रेवाने काही दिवस कामातून ब्रेक घेतला. ती स्वतःपासूनच पळत होती. तिला लोकांना भेटायची भीती वाटू लागली.
एक दिवस ती आईसोबत अनाथाश्रमात गेली. आई तिथे स्वयंसेवक म्हणून काम करत होती. रेवाला सुरुवातीला तिथे जायची इच्छा नव्हती, पण ती आईसोबत गेली.
तिथे तिला सिया नावाची छोटी मुलगी भेटली. तिच्या चेहऱ्यावर जन्मतःच जखमेचे व्रण होते. पण तिच्या डोळ्यांत निरागस चमक होती.
सिया हसत म्हणाली,
“ताई, तू खूप सुंदर आहेस.”
रेवा थबकली.
“तुला खरंच वाटतं?”
सिया हसली.
“हो. कारण तू हसतेस तेव्हा छान दिसतेस.”
त्या एका वाक्याने रेवाच्या मनात काहीतरी हललं. तिने त्या मुलांसोबत वेळ घालवायला सुरुवात केली. त्यांच्यासोबत खेळताना, हसताना तिला स्वतःची खरी ओळख सापडू लागली.
तिने आरशात पाहणं कमी केलं… आणि लोकांच्या डोळ्यांत पाहायला सुरुवात केली.
तिला जाणवलं — सौंदर्य फक्त चेहऱ्यावर नसतं, ते मनात असतं.
पण तिच्या आयुष्यातील जुने जग अजून संपले नव्हते. तिच्या एजन्सीकडून फोन आला.
“रेवा, मोठा प्रोजेक्ट आहे. पण तुझं लूक परफेक्ट असलं पाहिजे.”
रेवाच्या मनात पुन्हा संघर्ष सुरू झाला…
एक दिवस ती आईसोबत अनाथाश्रमात गेली. आई तिथे स्वयंसेवक म्हणून काम करत होती. रेवाला सुरुवातीला तिथे जायची इच्छा नव्हती, पण ती आईसोबत गेली.
तिथे तिला सिया नावाची छोटी मुलगी भेटली. तिच्या चेहऱ्यावर जन्मतःच जखमेचे व्रण होते. पण तिच्या डोळ्यांत निरागस चमक होती.
सिया हसत म्हणाली,
“ताई, तू खूप सुंदर आहेस.”
रेवा थबकली.
“तुला खरंच वाटतं?”
सिया हसली.
“हो. कारण तू हसतेस तेव्हा छान दिसतेस.”
त्या एका वाक्याने रेवाच्या मनात काहीतरी हललं. तिने त्या मुलांसोबत वेळ घालवायला सुरुवात केली. त्यांच्यासोबत खेळताना, हसताना तिला स्वतःची खरी ओळख सापडू लागली.
तिने आरशात पाहणं कमी केलं… आणि लोकांच्या डोळ्यांत पाहायला सुरुवात केली.
तिला जाणवलं — सौंदर्य फक्त चेहऱ्यावर नसतं, ते मनात असतं.
पण तिच्या आयुष्यातील जुने जग अजून संपले नव्हते. तिच्या एजन्सीकडून फोन आला.
“रेवा, मोठा प्रोजेक्ट आहे. पण तुझं लूक परफेक्ट असलं पाहिजे.”
रेवाच्या मनात पुन्हा संघर्ष सुरू झाला…
त्या दिवसानंतर रेवाने अनाथाश्रमात अधिक वेळ घालवायला सुरुवात केली. ती मुलांसोबत बसून त्यांच्या गोष्टी ऐकायची. प्रत्येक मुलाच्या आयुष्यात वेदना होत्या, पण त्यांचं हसणं मात्र खूप निरागस होतं. त्या निरागसतेने रेवाच्या मनात काहीतरी बदल घडवायला सुरुवात केली.
एकदा मुलं चित्र रंगवत बसली होती. सियाने रेवाला विचारलं,
“ताई, तू आधी इतकी उदास का दिसायचीस?”
रेवा काही क्षण विचारात पडली.
“कारण मी लोकांना खुश करण्याच्या प्रयत्नात स्वतःला विसरत होते,” ती शांतपणे म्हणाली.
मुलांनी तिचं उत्तर समजून घेतलं नसावं, पण त्यांनी तिला हसून मिठी मारली. त्या मिठीत रेवाला एक वेगळीच उब जाणवली.
त्या दिवशी रेवाने मुलांसोबत बसून स्वतःचं एक चित्र रंगवलं. त्या चित्रात तिच्या चेहऱ्यावरचा डाग स्पष्ट दिसत होता, पण तिच्या आजूबाजूला रंगीत फुलं आणि हसणारी मुलं होती.
चित्र पूर्ण झाल्यावर ती काही क्षण त्याकडे पाहत राहिली. तिला जाणवलं —
ती आतापर्यंत परिपूर्ण चेहरा रंगवत होती… पण आज ती परिपूर्ण आयुष्य रंगवत होती.
त्या क्षणी तिच्या मनात एक नवीन आत्मविश्वास निर्माण झाला. तिला वाटलं की आयुष्याचा खरा अर्थ बाह्य सौंदर्यात नाही, तर माणसांच्या नात्यांत आणि भावनांत दडलेला असतो.
एकदा मुलं चित्र रंगवत बसली होती. सियाने रेवाला विचारलं,
“ताई, तू आधी इतकी उदास का दिसायचीस?”
रेवा काही क्षण विचारात पडली.
“कारण मी लोकांना खुश करण्याच्या प्रयत्नात स्वतःला विसरत होते,” ती शांतपणे म्हणाली.
मुलांनी तिचं उत्तर समजून घेतलं नसावं, पण त्यांनी तिला हसून मिठी मारली. त्या मिठीत रेवाला एक वेगळीच उब जाणवली.
त्या दिवशी रेवाने मुलांसोबत बसून स्वतःचं एक चित्र रंगवलं. त्या चित्रात तिच्या चेहऱ्यावरचा डाग स्पष्ट दिसत होता, पण तिच्या आजूबाजूला रंगीत फुलं आणि हसणारी मुलं होती.
चित्र पूर्ण झाल्यावर ती काही क्षण त्याकडे पाहत राहिली. तिला जाणवलं —
ती आतापर्यंत परिपूर्ण चेहरा रंगवत होती… पण आज ती परिपूर्ण आयुष्य रंगवत होती.
त्या क्षणी तिच्या मनात एक नवीन आत्मविश्वास निर्माण झाला. तिला वाटलं की आयुष्याचा खरा अर्थ बाह्य सौंदर्यात नाही, तर माणसांच्या नात्यांत आणि भावनांत दडलेला असतो.
“रेवा आत्मशोधाच्या वाटेवर होती… पण भूतकाळ पुन्हा तिच्या आयुष्यात प्रवेश करत होता…”
—------
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा