क्षणिक सौंदर्य भाग ५ –
स्पर्धा
स्पर्धा
सौंदर्याची खरी ओळख
रेवाने अनाथाश्रमात कायमस्वरूपी काम सुरू केलं. ती मुलांना आत्मविश्वास शिकवत होती. ती त्यांना सांगत होती —
“सौंदर्य म्हणजे स्वतःवर प्रेम करणं.”
“सौंदर्य म्हणजे स्वतःवर प्रेम करणं.”
ती आता सोशल मीडियावर वेगळे व्हिडिओ टाकू लागली. मेकअपशिवाय, साध्या रूपात. सुरुवातीला लोकांनी टीका केली. पण हळूहळू तिच्या प्रामाणिकपणावर लोक प्रेम करू लागले.
एक दिवस सिया तिच्याकडे धावत आली.
एक दिवस सिया तिच्याकडे धावत आली.
“ताई, मी मोठी झाल्यावर तुझ्यासारखी बनणार!”
रेवा हसली. तिच्या डोळ्यांत समाधान होतं.
रेवा हसली. तिच्या डोळ्यांत समाधान होतं.
तिने आरशात स्वतःकडे पाहिलं. तिच्या चेहऱ्यावर अजूनही डाग होता. पण आता तिला तो दोष वाटत नव्हता — तो तिच्या प्रवासाची खूण होती.
तिला जाणवलं — सौंदर्य क्षणिक असू शकतं… पण आत्मविश्वास आणि माणुसकी कायम असते.
“रेवाने सौंदर्य जिंकलं नव्हतं… तिने स्वतःला जिंकलं होतं.”
रेवाने अनाथाश्रमात कायमस्वरूपी काम सुरू केलं. सुरुवातीला ती फक्त मुलांसोबत वेळ घालवत होती, पण हळूहळू ती त्यांच्या आयुष्याचा भाग बनू लागली. ती मुलांना आत्मविश्वास शिकवत होती, त्यांना चित्रकला, नृत्य आणि गोष्टी सांगण्याच्या माध्यमातून स्वतःला व्यक्त करायला शिकवत होती.
ती मुलांना नेहमी सांगायची —
“सौंदर्य म्हणजे फक्त चेहऱ्यावरच नसतं… ते मनात असतं. जो स्वतःवर प्रेम करतो तोच खरा सुंदर असतो.”
रेवा आता सोशल मीडियावर वेगळे व्हिडिओ टाकू लागली. मेकअपशिवाय, साध्या रूपात. सुरुवातीला अनेक लोकांनी तिच्यावर टीका केली. काहींनी लिहिलं की ती आधीसारखी आकर्षक दिसत नाही. काहींनी तिच्या निर्णयाची थट्टा केली. पण रेवाने हार मानली नाही.
“सौंदर्य म्हणजे फक्त चेहऱ्यावरच नसतं… ते मनात असतं. जो स्वतःवर प्रेम करतो तोच खरा सुंदर असतो.”
रेवा आता सोशल मीडियावर वेगळे व्हिडिओ टाकू लागली. मेकअपशिवाय, साध्या रूपात. सुरुवातीला अनेक लोकांनी तिच्यावर टीका केली. काहींनी लिहिलं की ती आधीसारखी आकर्षक दिसत नाही. काहींनी तिच्या निर्णयाची थट्टा केली. पण रेवाने हार मानली नाही.
हळूहळू लोक तिच्या प्रामाणिकपणावर प्रेम करू लागले. तिचे व्हिडिओ पाहून अनेक तरुण मुली स्वतःवर विश्वास ठेवायला शिकू लागल्या. काहींनी तिला संदेश पाठवून सांगितलं की तिच्या कथेमुळे त्यांनी स्वतःला स्वीकारायला सुरुवात केली आहे.
एक दिवस सिया तिच्याकडे धावत आली. तिच्या हातात रंगीत कागद होता.
एक दिवस सिया तिच्याकडे धावत आली. तिच्या हातात रंगीत कागद होता.
“ताई, मी तुझं चित्र काढलं आहे,” ती आनंदाने म्हणाली.
रेवाने चित्र पाहिलं. त्या चित्रात तिच्या चेहऱ्यावर छोटासा डाग होता, पण तिच्या आजूबाजूला अनेक मुलं हसत उभी होती. ते चित्र पाहून रेवाच्या डोळ्यांत अश्रू आले.
ती सियाला जवळ घेत म्हणाली,
रेवाने चित्र पाहिलं. त्या चित्रात तिच्या चेहऱ्यावर छोटासा डाग होता, पण तिच्या आजूबाजूला अनेक मुलं हसत उभी होती. ते चित्र पाहून रेवाच्या डोळ्यांत अश्रू आले.
ती सियाला जवळ घेत म्हणाली,
“हे चित्र माझ्या आयुष्यातलं सगळ्यात सुंदर चित्र आहे.”
त्या रात्री रेवा आरशासमोर उभी राहिली. तिने स्वतःकडे शांतपणे पाहिलं. तिच्या चेहऱ्यावर अजूनही डाग होता, पण आता तिला तो दोष वाटत नव्हता. तो तिच्या संघर्षाचा, तिच्या बदलाचा आणि तिच्या आत्मशोधाचा भाग झाला होता.
तिला जाणवलं —
तिला जाणवलं —
क्षणिक सौंदर्य काळानुसार बदलतं… पण आत्मविश्वास, प्रेम आणि माणुसकी यांचं सौंदर्य कायम टिकून राहतं.
त्या क्षणी रेवाने हसत आरशाकडे पाहिलं. तिच्या मनात समाधान होतं. तिने प्रसिद्धी गमावली होती, पण स्वतःला शोधलं होतं.
त्या क्षणी रेवाने हसत आरशाकडे पाहिलं. तिच्या मनात समाधान होतं. तिने प्रसिद्धी गमावली होती, पण स्वतःला शोधलं होतं.
“क्षणिक सौंदर्य हरवतं… पण आत्मसौंदर्य आयुष्यभर उजळत राहतं.”
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा