डिसेंबर- जानेवारी 2025-26
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
भाग १०
ओरियन ग्रुपमध्ये काम करताना साक्षीला आता वेळेचं भान उरलं नव्हतं. रात्रीचे नऊ-दहा वाजू लागले तरी ती आपल्या लॅपटॉप समोर बसून आकडेमोड करत असायची.
अमेय जहागीरदार अनेकदा स्वतः केबिनमध्ये येऊन थांबायचा आणि साक्षीच्या कामात सूक्ष्म सुधारणा सुचवायचा. त्याच्या या वैयक्तिक लक्ष देण्यामुळे साक्षीला आपण कोणीतरी 'स्पेशल' आहोत, अमेयच्या टीममधील सर्वात महत्त्वाचा दुवा आहोत, असं वाटू लागलं होतं.
हा तोच काळ होता जेव्हा अमेयच्या प्रभावाचा एक अदृश्य रेशमी पाश तिच्या भोवती आवळला जात होता.
एके दिवशी ऑफिसचं काम संपल्यावर अमेयने तिला ऑफिसच्याच अतिशय आलिशान अशा 'एक्सिक्युटिव्ह कॅफे'मध्ये कॉफीसाठी नेलं. तिथल्या काचेच्या भिंतींतून पुण्याच्या रात्रीचा झगमगाट स्पष्ट दिसत होता. अमेयने कॉफीचा घोट घेतला आणि अतिशय संयमित स्वरात विचारलं,
" साक्षी, तुझी आकडे पाहण्याची एक विशेष नजर आहे. तू आकडे फक्त वाचत नाहीस, तर त्यामागचा बिझनेस समजून घेतेस. पण एक गोष्ट विचारू? 'नर्मदा सदन'च्या त्या जुन्या गल्लीत, त्या मध्यमवर्गीय वातावरणात राहून तू तुझं खरं टॅलेंट वाया घालवतेयस , असं तुला प्रामाणिकपणे नाही वाटत ? "
अमेयचा हा प्रश्न साक्षीच्या काळजात कुठतरी खोलवर टोचला. तिला तिचं घर, तिथली माणसं आणि 'नर्मदा सदन'ची ती जुनी संस्कृती आठवली. पण दुसऱ्याच क्षणी, अमेयच्या नजरेतलं ते कौतुक आणि विश्वासाने तिला सुखावलं.
अमेयने तिला एका नवीन, आलिशान लाइफस्टाइलची स्वप्नं दाखवायला सुरुवात केली होती. तो तिला सांगायचा की, कशा प्रकारे ती लंडन किंवा सिंगापूरसारख्या जगातील मोठ्या आर्थिक केंद्रांमध्ये ओरियनचं नेतृत्व करू शकते. अमेयच्या त्या शब्दांनी साक्षीच्या मध्यमवर्गीय महत्त्वाकांक्षेला जणू पंख फुटले होते.
त्या रात्री जेव्हा साक्षी उशिरा घरी आली, तेव्हा 'नर्मदा सदन'मध्ये शांतता होती. तन्मय नेहमीप्रमाणे गॅलरीत बसून गिटारवर एखादी जुनी धून वाजवत तिची वाट पाहत होता. साक्षीला पाहताच त्याने गिटार बाजूला ठेवली आणि चेहऱ्यावर हसू आणून म्हटलं,
" साक्षू, आज खरंच खूप उशीर झाला ग. जेवण गार झालंय, पण तू हात-पाय धुवून ये, मी वाढतो तुला."
तन्मयचा हा साधेपणा, त्याची ती काळजी आज साक्षीला हवीहवीशी वाटण्याऐवजी जाचू लागली होती. तिच्या डोक्यात अजूनही अमेयचे ते 'ग्लोबल' विचार आणि त्या कॅफेमधलं ते पॉश वातावरण फिरत होतं.
" तन्या, रोज रोज तेच जेवण, तीच साधी माणसं आणि तीच जुनी गॅलरी... तुला कधी कंटाळा नाही येत का रे ? जग किती वेगाने पुढे निघून गेलंय आणि आपण अजूनही याच जुन्या गोष्टींमध्ये, याच खुळचट समाधानात अडकलो आहोत," साक्षीने एका दमात चिडून विचारलं.
तन्मयच्या हातातील जेवणाचं ताट क्षणभर थरथरलं. त्याने गिटार खाली ठेवली आणि तो शांतपणे तिच्याकडे पाहू लागला.
" जग पुढे गेलंय साक्षू, मान्य आहे. पण आपली मुळं तर याच जमिनीत, याच संस्कारांत आहेत ना ? तुला काय झालंय आज? तुझा सूर एवढा का बदललाय ? "
" काही नाही झालं. मला फक्त आता जाणवलंय की मला आयुष्यात काहीतरी 'खूप मोठं' करायचंय. जे तुला किंवा इथल्या कोणालाच कदाचित कधीच समजणार नाही. तुझ्यासारखं फक्त साध्या सुखात, दोन वेळच्या जेवणात आणि या जुन्या गिटारमध्ये समाधान मानायला मला आता जमणार नाही."
असं म्हणून साक्षी रागाने आतल्या खोलीत निघून गेली.
असं म्हणून साक्षी रागाने आतल्या खोलीत निघून गेली.
तन्मय तिथेच अंधारात सुन्न होऊन उभा राहिला. गॅलरीतील जुईचा सुगंध अजूनही तसाच दरवळत होता, पण साक्षीच्या मनात आता अमेयच्या जगाचा मोह रुजू लागला होता. तो एक 'क्षण मोहाचा' होता, ज्याने तन्मय आणि साक्षीच्या नात्यात एक अदृश्य पण अतिशय मजबूत भिंत उभी केली होती. तन्मयला जाणवलं की, तो ज्या निरागस साक्षीला आजवर ओळखत होता, ती आता अमेयच्या ग्लॅमरस कचाट्यात सापडून हळूहळू बदलत चालली आहे.
क्रमशः
सदर दीर्घ कथेचे भाग नियमित पोस्ट होणार असून याचे पुढील भाग चुकू नयेत म्हणून पेज फॉलो करा आणि फॉलो सेटिंग मध्ये जाऊन "fevorite" ऑप्शन निवडून घ्या जेणेकरून एकही भाग सुटणार नाही
© ® वेदा
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा