Login

क्षण मोहाचा, काळ प्रीतीचा भाग ८

क्षण मोहाचा, काळ प्रीतीचा भाग ८
· min read
डिसेंबर- जानेवारी 2025-26
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा

भाग ८

तन्मयने जेव्हा भारी ठिकाणी नेण्याचं आश्वासन दिलं, तेव्हा साक्षीच्या मनात पुण्यातील एखाद्या अलिशान रूफटॉप रेस्टॉरंटची स्वप्नं तरंगू लागली होती. पण तन्मय तिला घेऊन चक्क नर्मदा सदनच्या सर्वात वरच्या मजल्यावर, म्हणजेच वाड्याच्या प्रशस्त टेरेसवर आला.

तिथे पोहोचताच साक्षी क्षणभर थबकली. टेरेसवर तन्मयने अत्यंत साधी पण मनाला भिडणारी सजावट केली होती. कोपऱ्यात मोजक्या दिव्यांच्या माळा लावल्या होत्या, ज्यांचा पिवळसर प्रकाश रात्रीच्या अंधारात अधिकच उबदार वाटत होता. मध्यभागी एक जुनी सतरंजी अंथरली होती आणि बाजूला जुईच्या फुलांची एक कुंडी ठेवली होती, ज्याचा सुगंध मंद वाऱ्या सोबत संपूर्ण टेरेसवर दरवळत होता. तिथे हॉटेल सारखी भपकेबाज रोषणाई नव्हती, पण डोक्यावर पसरलेल्या चांदण्यांचा नैसर्गिक प्रकाश कोणत्याही झुंबरापेक्षा श्रेष्ठ होता.

" हे काय आहे तन्या ? तू तर म्हणाला होतास की आपण कुठेतरी खास ठिकाणी जाणार आहोत."
साक्षीने थोड्या नाराजीने आणि आश्चर्याने विचारलं.

तन्मय मिश्किलपणे हसला. त्याने सतरंजीवर बसत बाजूला ठेवलेली कापडी पिशवी उघडली.

" हीच तुझी ट्रीट आहे साक्षू. हे बघ, लक्ष्मी रोडवरच्या चितळेंचें खास वडे आणि बासुंदी. तुझ्या फाईव्ह स्टार हॉटेलच्या त्या महागड्या सॅलडपेक्षा आणि बेचव सूपपेक्षा हे सुख कितीतरी पटीने श्रेष्ठ आहे, नाही का ? "

तन्मयने डब्याचं झाकण उघडताच वड्यांचा आणि चटणीचा तो परिचित, खमंग सुगंध वातावरणात पसरला.

साक्षीला सुरुवातीला थोडा संकोच वाटला. तिच्या मनात अजूनही अमेय जहागीरदारने उल्लेख केलेल्या त्या उच्चभ्रू लाइफ स्टाईलचे विचार घर करून होते. पण वड्यांचा तो सुगंध नाकात जाताच तिच्यातील ती साधी, मध्यमवर्गीय मुलगी जागी झाली.

ती तन्मयच्या शेजारी खाली बसली आणि दोघंही मनसोक्त खाऊ लागले. तिथे कोणतीही कॉर्पोरेट शिष्टाचार नव्हती, काट्या-चमच्यांचा अडथळा नव्हता, फक्त दोन जिवाभावाच्या मित्रांमधील सहजता होती.

" साक्षी."

वडा खाताना तन्मयचा आवाज अचानक थोडा गंभीर झाला.

" ओरियन ग्रुपमध्ये जाताना तू खूप प्रगती कर, तुझं नाव मोठं कर, यात मला सर्वात जास्त आनंद होईल. पण एक मित्र म्हणून सांगतो, तिथे तुला प्रलोभनं खूप मिळतील. चकाकणारी प्रत्येक गोष्ट सोनं नसते ग ! मोठ्या माणसांच्या जगात वावरताना माणसं अनेकदा स्वतःची मुळं विसरतात. तू मात्र तुझा हा साधेपणा आणि आपली मूल्यं कधीच गहाण ठेवू नकोस."

साक्षीने हातातील बासुंदीची वाटी खाली ठेवली आणि तन्मयकडे पाहिलं.

" अरे, तू इतकी काळजी नको करू रे. मी माझी मूल्यं विसरणार नाही. पण अमेय सरांसारखं बनायला मला नक्कीच आवडेल. त्यांचं व्यक्तिमत्व, त्यांचा आत्मविश्वास आणि त्यांची कामाची पद्धत खरंच प्रेरणादायी आहे. मलाही आयुष्यात तसंच परफेक्ट बनायचं आहे."

तन्मयने काहीच उत्तर दिलं नाही. त्याने आपली गिटार उचलली आणि एक शांत, हळवी धून वाजवायला सुरुवात केली. रात्रीच्या त्या निवांत क्षणी शांततेत गिटारचे ते स्वर अधिकच मधुर आणि आश्वासक वाटत होते. साक्षीला एक प्रकारचा विरंगुळा मिळाला. तिने नकळतपणे आपले डोके तन्मयच्या खांद्यावर टेकवले.

त्या क्षणी तिला वाटले की हेच तिचे खरे जग आहे, हीच ती सुरक्षितता आहे जिची तिला गरज आहे. तन्मयची साथ आणि ही शांतता तिच्या आयुष्यातील सर्वात मोठी कमाई होती.

पण दुसऱ्याच क्षणी, तिच्या बंद डोळ्यांसमोर अमेयच्या ऑफिसमधील ती अवाढव्य काचेची केबिन, तिथली आलिशान फिरती खुर्ची आणि अमेयच्या हातातील ते महागडं घड्याळ चमकून गेलं. एक क्षण असा होता जिथे तिला तन्मयच्या सुरातली स्थिरता आणि मैत्री हवी होती, आणि एक क्षण असा होता जिथे तिला अमेयच्या जगातील वेग, सत्ता आणि प्रतिष्ठा खुणावत होती.

प्रीती आणि मोह यांच्यातील ही पहिली सूक्ष्म लढाई त्या रात्री नर्मदा सदनच्या टेरेसवर सुरू झाली होती, ज्याची कल्पना त्या क्षणी त्या दोघांनाही नव्हती. तन्मय सुरां मध्ये हरवला होता, तर साक्षी भविष्यातील एका धूसर पण चकाकत्या स्वप्नात !

क्रमशः

सदर दीर्घ कथेचे भाग नियमित पोस्ट होणार असून याचे पुढील भाग चुकू नयेत म्हणून पेज फॉलो करा आणि फॉलो सेटिंग मध्ये जाऊन "fevorite" ऑप्शन निवडून घ्या जेणेकरून एकही भाग सुटणार नाही

Other Pages