डिसेंबर- जानेवारी 2025-26
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
भाग २७
नर्मदा सदनच्या त्या जुन्या, लाकडी खांबांच्या खोलीत आज एक सुन्न करणारी शांतता पसरली होती. साक्षी एका कोपऱ्यात, भिंतीला टेकून जमिनीवर बसली होती. बाहेर पावसाचा जोर आता ओसरला होता, फक्त छतावरून पडणाऱ्या थेंबांचा 'टप-टप' असा आवाज येत होता, पण साक्षीच्या मनातल्या विचारांचं वादळ शांत व्हायचं नाव घेत नव्हतं. तिचे डोळे कोरडे पडले होते, पण आतून ती पूर्णपणे कोसळली होती.
अमेय जहागीरदारने ज्या निष्ठुरतेने तिला सर्वांसमोर चोर ठरवून, अपमानित करून ऑफिसबाहेर काढलं होतं, तो प्रसंग एखाद्या हॉरर फिल्मसारखा तिच्या डोळ्यांसमोरून हलत नव्हता.
ज्या अमेयला ती आपला देव मानत होती, ज्याच्या प्रत्येक शब्दाला तिने प्रमाण मानलं होतं, त्याच माणसाने एका क्षणात तिच्या निष्ठेवर संशयाचा डाग लावला होता. ज्या हातांनी तिला यशाचं घड्याळ बांधलं होतं, त्याच हातांनी तिला गुन्हेगार ठरवून जगासमोर उघडं पाडलं होतं.
" साक्षी, बाळा... हे घे, थोडी तरी खिचडी खाऊन घे. सकाळपासून तू पोटात अन्नाचा कणही घातलेला नाहीयेस."
तन्मयची आई, ज्यांना साक्षी काकू म्हणायची, त्या जवळ येऊन कळवळून म्हणाल्या. त्यांच्या चेहऱ्यावर साधी माया होती, कोणतीही विचारणा नव्हती. पण साक्षीला अन्नाचा घास घेणं तर लांबच, साधी नजर मिळवणंही कठीण जात होतं.
" नको काकू, मला भूक नाहीये." साक्षीने अत्यंत क्षीण आवाजात उत्तर दिलं आणि पुन्हा गुढग्यात डोकं खुपसून घेतलं.
तिला राहून राहून स्वतःचीच प्रचंड चीड येत होती. अमेयच्या त्या काचेच्या आणि चकाकणाऱ्या जगाच्या नादात ती इतकी आंधळी झाली होती की, तिला स्वतःच्या माणसांचा विसर पडला होता.
तिला आठवलं, कसं तिने तन्मयच्या काळजीला मत्सर म्हटलं होतं. कसं तिने आई-वडिलांच्या साध्या राहणी मानाला आणि उपदेशाला जुन्या विचारांचं ठरवून मोडीत काढलं होतं. ज्या नर्मदा सदनला ती कंजस्टेड आणि घाणेरडं म्हणत होती, आज त्याच वाड्याच्या छताखाली तिला सुरक्षित वाटत होतं.
सर्वात जास्त टोचत होती ती अमेयच्या हाय-प्रोफाइल मित्रांची आणि सहकाऱ्यांची वागणूक. कालपर्यंत जे लोक तिच्या एका फोनवर धावून येत होते, जे तिच्या सौंदर्याचं आणि बुद्धीचं कौतुक करताना थकत नव्हते, त्यांपैकी एकानेही आज तिची बाजू सावरून धरली नव्हती.
ऑफिसमधून बाहेर पडल्यानंतर तिने दोन-तीन जवळच्या मैत्रिणींना फोन करण्याचा प्रयत्न केला होता, पण तिचे फोन एकतर ब्लॉक झाले होते किंवा कोणाकडूनही उचलले जात नव्हते. अमेयच्या जगात यश असेल तरच नाती असतात, हे कटू सत्य तिला आज उमजलं होतं.
तिचं स्वप्नवत करिअर, तिचं कष्टाने कमावलेलं नाव आणि तिचा सर्वात मौल्यवान स्वाभिमान सर्व काही एका रात्रीत धुळीस मिळालं होतं. तिला वाटत होतं की आता तिच्याकडे पाहण्याचा जगाचा दृष्टिकोन कायमचा बदलला आहे. आता ती कुठेही गेली तरी लोक तिला ओरियनचा डेटा चोरणारी मुलगी म्हणूनच ओळखतील. या विचारानेच तिचं काळीज पिळवटून निघत होतं.
बाहेरच्या खोलीत तन्मय काहीतरी गंभीरपणे काम करत होता. त्याच्या लॅपटॉपचा प्रकाश दुरून दिसत होता. साक्षीने तिकडे पाहिलं आणि तिला जाणवलं की, आपण या माणसाला किती दुखावलं होतं. तरीही, तो कोणताही जाब न विचारता तिच्यासाठी लढायला तयार झाला होता. तिला जाणीव झाली की, खऱ्या प्रेमात आय लव्ह यू म्हणण्यापेक्षा तुझा माझ्यावर विश्वास आहे ना ? म्हणणं आणि संकटात पाठीशी उभं राहणं जास्त महत्त्वाचं असतं.
त्या रात्री साक्षीला झोप लागली नाही. तिला जाणवलं की, अमेयने फक्त तिला नोकरीतून काढलं नव्हतं, तर तिची स्वतःवरील विश्वासार्हताही काढून घेतली होती. ती ज्या मोहाच्या शिखरावर चढली होती, तिथून पडताना होणाऱ्या वेदना आता तिला खऱ्या अर्थाने समजत होत्या.
ही रात्र तिच्या आयुष्यातील सर्वात मोठी पडझड घेऊन आली होती, पण याच पडझडीतून तिला खऱ्या आणि खोट्या माणसांची पारखही झाली होती. नर्मदा सदनची ती जुनी खोली आज तिला एका नवीन संघर्षासाठी तयार करत होती, पण त्या संघर्षात ती एकटी नव्हती.तन्मयची साथ अजूनही तिच्यासोबत होती.
क्रमशः
सदर दीर्घ कथेचे भाग नियमित पोस्ट होणार असून याचे पुढील भाग चुकू नयेत म्हणून पेज फॉलो करा आणि फॉलो सेटिंग मध्ये जाऊन "fevorite" ऑप्शन निवडून घ्या जेणेकरून एकही भाग सुटणार नाही
© ® वेदा
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा