डिसेंबर- जानेवारी 2025-26
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
अंतिम भाग
अंतिम भाग
भाग ५०
पुण्याच्या सदाशिव पेठेतील नर्मदा सदन या जुन्या वास्तूने आजवर अनेक पिढ्यांचे संस्कार, सुखं आणि दुःखं आपल्या काळजात साठवली होती. पण आज या वाड्याच्या भिंतींना एक वेगळाच आनंद झाला होता. वाडा आज नखशिखांत सजला होता.
प्रवेशद्वारावर झेंडूच्या फुलांची केशरी-पिवळी तोरणं डोलत होती, अंगणात सुबक रांगोळी काढली होती आणि वाड्याच्या प्रत्येक कोपऱ्यात पणत्यांचा उबदार प्रकाश तेवत होता. आज कारणही तसेच विशेष होते.
तन्मय आणि साक्षीच्या साखर पुड्याचा सोहळा !
काही महिन्यांपूर्वी, जेव्हा साक्षी ओरियन ग्रुपच्या त्या चकाकणाऱ्या पण तितक्याच निष्ठुर जगातून बाहेर पडली, तेव्हा तिला एका गोष्टीची जाणीव झाली होती की, जगातील सर्वात मोठी श्रीमंती ही पैशात नसते, तर ती विश्वासात असते. अमेय जहागीरदारने दिलेला बोर्ड ऑफ डायरेक्टर्सचा तो अफाट प्रस्ताव धुडकावून लावल्यानंतर, साक्षीने एका संध्याकाळी तन्मयला त्यांच्या बालपणापासूनच्या आवडत्या कॅफेमध्ये बोलावले होते.
तिथे, त्या साध्या कॉफीच्या सुगंधात आणि लोकांच्या गजबजाटात, तिने सर्वांसमोर गुडघ्यावर बसून तन्मयला आश्चर्याचा धक्का दिला होता. तिने त्याला विचारलं होतं,
" तन्या, माझ्या या मोहाच्या क्षणात तू माझी सावली बनून सोबत होतास, आता माझ्या या आयुष्याच्या प्रवासात माझा सोबती बनशील का ? "
तन्मयच्या डोळ्यांत तेव्हा आनंदाश्रू तरळले होते आणि त्याने दिलेल्या होकाराने नर्मदा सदनच्या मातीचं भाग्य उजळलं होतं.
साखर पुड्याचा सोहळा अत्यंत साध्या पण घरगुती वातावरणात पार पडला. अमेय जहागीरदार या सोहळ्याला खास निमंत्रित म्हणून उपस्थित होता. तो आज आपल्या महागड्या मर्सिडीजमधून उतरला, तेव्हा त्याच्या मनात कोणतीही व्यावसायिक स्पर्धा नव्हती.
वाड्यात पाऊल ठेवताच त्याला तिथल्या साधे पणातल्या भव्यतेची जाणीव झाली. त्याने तन्मयचा हात आपल्या हातात घेऊन त्याचे मनापासून अभिनंदन केले. अमेय हळूवार, पण खोल आवाजात म्हणाला,
" तन्मय, आज खऱ्या अर्थाने तू जिंकला आहेस. कारण तुझ्याकडे असे काहीतरी आहे, जे मी माझ्या हजारो कोटींच्या साम्राज्यानेही कधीच विकत घेऊ शकलो नाही.ते म्हणजे एक निखळ, निष्पाप मन आणि साक्षीसारखा एक सच्चा, हिऱ्यासारखा जोडीदार. नर्मदा सदन हे खरोखरच माझ्या जहागीरदार व्हिलापेक्षा जास्त श्रीमंत आहे."
अमेय एका तृप्त मनाने तिथून बाहेर पडला.त्याला आयुष्यातील सर्वात मोठे सत्य गवसले होते की, किंमत वस्तूंना असते, पण मूल्य माणसांना असतं.
रात्री सर्व पाहुणे गेल्यानंतर आणि वाड्यातील धावपळ शांत झाल्यावर, तन्मय आणि साक्षी त्यांच्या त्या लाडक्या लाकडी गॅलरीत येऊन बसले. पावसाची एक हलकी सर नुकतीच येऊन गेली होती, ज्यामुळे हवेत एक आल्हाददायक गारवा होता आणि गॅलरीतील जुईच्या वेलीवरील फुलांचा सुगंध अधिकच तीव्र झाला होता. तन्मयने आपली जुनी गिटार उचलली आणि तिच्या तारांवर एक अतिशय आश्वासक, प्रेमळ धून वाजवायला सुरुवात केली. साक्षीने आपले डोके तन्मयच्या खांद्यावर टेकवले आणि एक दीर्घ श्वास घेतला.
"तन्या ! " साक्षीने शांतपणे विचारलं,
" क्षण मोहाचा खरोखरच किती छोटा आणि फसवा असतो ना रे ? मला आठवतंय, अमेय सरांच्या त्या जगाने माझे डोळे इतके दिपवले होते की मला आपली ही गॅलरी, हा वाडा आणि आई-बाबांचे ते साधे विचार आउट डेटेड वाटू लागले होते."
तन्मयने गिटारचे सूर मंद केले आणि तिच्याकडे पाहून हसले.
" हो साक्षू, मोह हा एखाद्या वाळवंटातील मृगजळा सारखा असतो. तो लांबून खूप सुंदर दिसतो, पण जवळ गेल्यावर हाती फक्त तहान आणि वाळू लागते. पण काळ प्रीतीचा हा जन्मो जन्मीचा असतो. तो उन्हात सावली देतो आणि पावसात छत्री बनून पाठीशी उभा राहतो. संकटात जो हात सुटत नाही, तोच खरा असतो."
लग्नाला आता काही महिने उलटून गेले होते. साक्षीने आता अमेयच्या कंपनीत पूर्ण वेळ काम करण्याऐवजी स्वतःची एक फायनान्शिअल कन्सल्टन्सी सुरू केली होती. तिने ठरवलं होतं की ती अशा मध्यमवर्गीय उद्योजकांना मदत करेल जे प्रामाणिकपणे आपला व्यवसाय उभा करू इच्छितात.
तिला आता कॉर्पोरेट शार्क बनायची हौस उरली नव्हती. तिने स्वतःच्या अटींवर काम स्वीकारले होते, जेणेकरून तिला तिच्या संसारासाठी आणि तन्मयच्या सुरांसाठी पुरेसा वेळ मिळेल.
एका निवांत रात्री, गॅलरीत चहा पिताना तन्मयने तिला खोडकरपणे विचारले,
" काय ग साक्षू ! तुला कधी कधी त्या फाईव्ह स्टार हॉटेल्सची, त्या महागड्या ब्रँडेड साड्यांची आणि मर्सिडीज मधील त्या प्रिमिअम प्रवासाची आठवण येत नाही का ? जिथे तुला सर्वजण मॅडम म्हणून मान द्यायचे ? "
साक्षीने हसून तिचं मनगट पुढे केलं, ज्यावर तन्मयने तिला त्यांच्या लग्नाच्या पहिल्या दिवशी दिलेलं ते साधी चांदीचं कडं आणि एक काळा धागा होता.
" तन्या, अमेयच्या त्या महागड्या हिऱ्यांच्या दागिन्यांनी मला फक्त दिखावा दिला असता, जो जगाला दिसला असता. पण तुझ्या या साध्या कड्याने मला स्थैर्य दिलं आहे, जे फक्त मला जाणवतं. त्या चकाकणाऱ्या जगात फक्त स्वार्थ आणि एकमेकांना मागे खेचण्याची स्पर्धा होती, पण या गॅलरीत, तुझ्या गिटारच्या सुरांमध्ये आणि या जुईच्या सुगंधात माझं खरं घर दडलं आहे. चकाकी डोळ्यांना दिपवते रे, पण ही शांतता मनाला सुखावते."
तन्मयने तिला अधिक जवळ घेतले आणि गिटारवर एक नवीन धून छेडली. ही धून ना कोणत्याही मोहाची होती, ना कोणत्याही संघर्षाची. ही धून होती.
दोन जीवांच्या अतूट एकरूपतेची आणि विश्वासाची. पावसाचे थेंब पुन्हा एकदा जुईच्या फुलांवर पडले आणि त्यांचा सुगंध आसमंतात अधिकच दरवळू लागला. नर्मदा सदनच्या त्या जुन्या लाकडी भिंतींनी आज पुन्हा एकदा एका नवीन सुरुवातीचा आणि शाश्वत प्रेमाचा अनुभव घेतला.
कथेचा अंत खऱ्या अर्थाने सुखाचा झाला होता. साक्षीला आता समजले होते की, यशाच्या शिखरावर चढताना आपण कोणाचे हात धरून वर चढलो आहोत हे विसरू नये. मोहाचा तो क्षण संपून आता प्रीतीचा एक असा काळ सुरू झाला होता, जो कधीही संपणारा नव्हता. नर्मदा सदनची ती गॅलरी आजही साक्ष देत होती की, सुख हे वस्तूंमध्ये नसतं, तर ते एकमेकांवरील विश्वासात आणि साध्या जगण्यात दडलेलं असतं.
-- समाप्त --
© ® वेदा
सदर कथा ही पूर्णपणे काल्पनिक आहे. एक मध्यम वर्गीय कुटूंबातील मुलगी जेव्हा चमकरणाऱ्या जगात प्रवेश करते त्यावेळी तिला ते सगळ स्वप्नवत वाटू लागतं, त्यावेळी तिला मोहाचे क्षण समोर येतात आणि एका भयानक वास्तव तिच्यासमोर उभं रहात. त्यावेळी तिला खऱ्या अर्थान प्रेमाचा अनुभव येतो.
या छोट्या विचारावर ही कथा गुंफली आहे. तुमच्या समीक्षा मला नेहमी प्रमाणे प्रोत्साहन देतात. तुमच्या व्ह्यूज मधून समजतं होत. तुम्ही मी लिहिलेल्या कथेची दखल घेत आहात.
तुमच्या प्रतिसादा बद्दल खुप खूप आभार.
लवकरच भेटू अशा एखाद्या नविन विषया सह.
या छोट्या विचारावर ही कथा गुंफली आहे. तुमच्या समीक्षा मला नेहमी प्रमाणे प्रोत्साहन देतात. तुमच्या व्ह्यूज मधून समजतं होत. तुम्ही मी लिहिलेल्या कथेची दखल घेत आहात.
तुमच्या प्रतिसादा बद्दल खुप खूप आभार.
लवकरच भेटू अशा एखाद्या नविन विषया सह.
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा